เขาคิดว่า ฉันจะยอมทนเงียบๆ

ในวันครบรอบแต่งงานปีที่ห้า ฉันเจอแฟลชไดรฟ์ลับของสามี รหัสผ่านไม่ใช่วันแต่งงานของเรา ไม่ใช่วันเกิดฉัน แต่เป็นวันเกิดของรักแรกของเขา

ข้างในนั้นคือแท่นบูชาดิจิทัลที่สร้างขึ้นเพื่อผู้หญิงอีกคน เป็นคลังข้อมูลชีวิตที่เขามีมาก่อนฉันอย่างละเอียดลออ ฉันลองค้นหาชื่อตัวเอง...ไม่พบอะไรเลย ตลอดห้าปีที่แต่งงานกัน ฉันเป็นแค่ตัวแทนของใครบางคน

แล้วเขาก็พาเธอกลับมา เขาจ้างเธอมาทำงานที่บริษัทของเรา มอบโปรเจกต์ที่ฉันรักสุดหัวใจ ที่ฉันทุ่มเททั้งชีวิตและจิตวิญญาณให้มาตลอดสองปีให้เธอไป

ในงานเลี้ยงของบริษัท เขาประกาศต่อหน้าทุกคนว่าเธอคือหัวหน้าคนใหม่ของโปรเจกต์นั้น และเมื่อเธอแกล้งทำเป็นเกิดอุบัติเหตุ เขาก็รีบพุ่งเข้าไปหาเธอทันที พร้อมกับหันมาตวาดใส่ฉัน ในที่สุดฉันก็ได้เห็นความจริง

เขาไม่ใช่แค่ละเลยฉัน แต่เขาคาดหวังให้ฉันยอมทนกับการที่เขาแสดงความรักต่อผู้หญิงคนอื่นอย่างเปิดเผยเงียบๆ

เขาคิดว่าฉันจะแตกสลาย...เขาคิดผิด

ฉันหยิบแก้วแชมเปญที่ยังไม่ได้แตะ เดินตรงเข้าไปหาเขาต่อหน้าเพื่อนร่วมงานทุกคน แล้วเทมันรดหัวเขาจนหมดแก้ว

บทที่ 1

เคท มนัญญา POV:

รหัสผ่านสู่ชีวิตลับของสามี ที่ฉันบังเอิญเจอในวันครบรอบแต่งงานปีที่ห้าของเรา คือวันเกิดของรักแรกของเขา

1408

สิบสี่สิงหาคม...อิซซาเบล อัศวโชติ

ฉันเจอแฟลชไดรฟ์อันนั้นโดยบังเอิญ มันเป็นแท่งสีดำเรียบๆ ซ่อนอยู่หลังลิ้นชักโต๊ะทำงานของเขา ที่ที่ฉันแค่จะหาปากกาเท่านั้น มันไม่ได้ติดป้ายอะไร ดูไม่มีพิษมีภัย แต่การที่มันถูกซุกซ่อนไว้ใต้กองนามบัตรเก่าๆ ที่ถูกลืม ทำให้ในท้องของฉันปั่นป่วนขึ้นมาอย่างเย็นเยียบ

ฉันเสียบมันเข้ากับโน้ตบุ๊กของฉัน หน้าต่างให้ใส่รหัสผ่านก็เด้งขึ้นมาทันที ชั่วขณะหนึ่ง ฉันเกือบจะปิดมันไปแล้ว ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามา นี่มันพื้นที่ส่วนตัวของภาคย์

แต่แล้วความเจ็บปวดเงียบๆ ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ทั้งการยกเลิกนัด ทั้งคืนเหงาๆ ที่ต้องรอคอยผู้ชายที่ใจลอยไปไกลแสนไกลเสมอ มันก็รวมตัวกันเป็นความตั้งใจแน่วแน่

ฉันลองใส่วันครบรอบของเรา...เข้าระบบไม่ได้

ฉันลองใส่วันเกิดเขา...เข้าระบบไม่ได้

ฉันลองใส่วันเกิดฉัน...เข้าระบบไม่ได้

นิ้วของฉันค้างอยู่บนคีย์บอร์ด สมองว่างเปล่า แล้วภาพความทรงจำเก่าๆ ก็ผุดขึ้นมา งานเลี้ยงรุ่นมหาวิทยาลัยของเขาที่ฉันเคยไปเมื่อหลายปีก่อน เพื่อนคนหนึ่งของเขาที่เมาจนพูดไม่รู้เรื่อง ตบหลังภาคย์แล้วทำเบียร์หกใส่ชุดฉัน “เชื่อปะวะไอ้ภาคย์?” เขาตะโกนลั่น “แม่งยังจำวันเกิดอิซซี่ได้อยู่เลย! สิบสี่สิงหาใช่ปะเพื่อน?” ภาคย์ไม่ได้ตอบ เขาขบกรามแน่น ดวงตาแข็งกร้าว

มือฉันสั่นขณะที่พิมพ์...1...4...0...8

Enter

แฟลชไดรฟ์ปลดล็อก

ฉันแทบหยุดหายใจ โฟลเดอร์นั้นมีชื่อเรียบๆ ว่า “ความทรงจำ” ข้างในมีไฟล์เป็นพันๆ ไฟล์ ทั้งรูปภาพ วิดีโอ จดหมายที่สแกนมา หรือแม้กระทั่งภาพแคปหน้าจอจากโซเชียลมีเดียเก่าๆ มันคือแท่นบูชาดิจิทัล

มันคือการบันทึกเรื่องราวความรักอย่างละเอียดลออ ภาคย์กับผู้หญิงผมสีน้ำตาลแดงสดใส กำลังหัวเราะอยู่บนชายหาดที่มีแดดส่อง ภาคย์ที่ดูหนุ่มกว่าและมีความสุขอย่างเหลือเชื่อ กำลังยื่นดอกกุหลาบดอกเดียวที่สมบูรณ์แบบให้เธอ วิดีโอที่พวกเขากำลังเต้นรำกันในห้องพักแคบๆ แขนของเขากอดรัดเธอราวกับจะไม่มีวันปล่อยไป ชื่อของเธออยู่ทุกที่...อิซซาเบล...อิซซี่...ที่รักของผม

มีรูปที่พวกเขากำลังทำอาหารด้วยกันในครัวเล็กๆ แป้งเปื้อนจมูกทั้งคู่ เขาดู...มีความสุข มีความสุขอย่างแท้จริงและเรียบง่ายในแบบที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน ภาคย์ ภควัต ชายผู้มองว่าห้องครัวสุดทันสมัยของเราเป็นเพียงพื้นที่สวยงาม เคยทำพาสต้าเส้นสดให้ผู้หญิงคนหนึ่ง

ฉันเลื่อนดูไปเรื่อยๆ หัวใจของฉันจมดิ่งลงทุกครั้งที่คลิก ฉันเจอโน้ตที่เขาเขียนด้วยลายมือสแกนไว้ “อิซซี่ ผมจะสร้างปราสาทบนก้อนเมฆให้คุณถ้าคุณยอม” มันเป็นคำสัญญาของเด็กหนุ่มที่ดูไร้สาระ แต่ความจริงใจในนั้นมันเหมือนหมัดที่ชกเข้าที่ท้องของฉัน เขาไม่เคยเขียนโน้ตให้ฉันเลย...แม้แต่ครั้งเดียว

ฉันลองค้นหาชื่อตัวเองในไดรฟ์...เคท

ไม่พบผลลัพธ์

ตลอดห้าปีที่แต่งงานกัน ฉันไม่มีค่าพอที่จะถูกบันทึกไว้ในหัวใจลับๆ ของเขาสักครั้ง

เสียงประตูหน้าบ้านเปิดออก ปลุกฉันจากภวังค์ ภาคย์กลับมาแล้ว

ฉันไม่มีเวลาพอที่จะปิดโน้ตบุ๊กหรือซ่อนแฟลชไดรฟ์ เขาเดินเข้ามาในห้องทำงาน ใบหน้าหล่อเหลาของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าเหมือนทุกวัน เขาเห็นฉัน เห็นหน้าจอโน้ตบุ๊ก และสีหน้าของเขาก็แข็งทื่อ

“นี่คุณกำลังทำบ้าอะไร?” เสียงของเขาไม่ดัง แต่มันเยือกเย็น เป็นน้ำเสียงเดียวกับที่เขาใช้กับสถาปนิกจบใหม่ที่ทำงานไม่ได้เรื่อง ไม่ใช่กับภรรยาของเขา

ฉันเงยหน้ามองเขา เสียงของฉันนิ่งอย่างน่าประหลาดใจ พายุในใจฉันสงบลงแล้ว เหลือเพียงความว่างเปล่าอันเงียบงัน “ฉันต้องการหย่าค่ะภาคย์”

ชั่ววินาทีหนึ่ง เขายืนจ้องนิ่ง จากนั้นแววตาของเขาก็เปลี่ยนไป...เป็นความรำคาญ ไม่ใช่ความเจ็บปวด เขาเดินเข้ามา ดึงแฟลชไดรฟ์ออกจากเครื่อง แล้วหักแท่งพลาสติกเล็กๆ นั่นเป็นสองท่อนด้วยมือเปล่า ชิ้นส่วนของมันตกกระทบพื้นไม้ขัดมันเสียงดังแกรก

เขาทิ้งมันลงในถังขยะเหมือนทิ้งเศษขยะชิ้นหนึ่ง

“นั่นไง” เขาพูดด้วยน้ำเสียงไม่ใส่ใจ ราวกับว่าการกระทำง่ายๆ แค่นั้นจะลบทุกอย่างได้ “มันหายไปแล้ว เรายังจะหย่ากันอยู่ไหม?”

ความหยิ่งยโสในคำถามนั้นทำให้ฉันแทบหายใจไม่ออก เขาไม่ขอโทษ เขาไม่อธิบาย เขาแค่...ทำลายหลักฐานแล้วคาดหวังให้ฉันลืม

“ค่ะ” ฉันตอบ เสียงเรียบพอๆ กับหัวใจของฉัน

เขาถอนหายใจยาว เป็นเสียงของผู้ชายที่ต้องมารับมือกับผู้หญิงประสาทเสีย “เคท อย่าทำตัวงี่เง่าหน่อยเลย มันเป็นเรื่องเก่าไปแล้ว”

“มันไม่ใช่เรื่องเก่าเมื่อห้านาทีก่อน ตอนที่มันถูกล็อกรหัสผ่านอยู่ในคอมพิวเตอร์ของคุณ”

เขาเดินไปที่ประตู เบื่อที่จะคุยต่อแล้ว “ฟังนะ ผมรู้ว่าผมยุ่งมากช่วงนี้ เลิกพูดเรื่องนี้เถอะ เดือนหน้าเราไปทัสคานีกัน แค่เราสองคน ผมจะเคลียร์ตารางงานให้”

ทัสคานี คำสัญญาที่เขาให้และผิดสัญญามาแล้วในวันครบรอบปีแรก ปีที่สอง และปีที่สี่ มันคือยาครอบจักรวาลของเขา ของล่อใจที่เขาเอามาห้อยไว้ตรงหน้าทุกครั้งที่ความทุกข์ของฉันสร้างความลำบากใจให้เขา เขาปฏิบัติต่อความรู้สึกของฉันเหมือนการต่อรอง เชื่อว่าทุกความเจ็บปวดมีราคาที่สามารถจ่ายได้ด้วยท่าทีที่ยิ่งใหญ่แต่ว่างเปล่า ท่าทีที่เขาไม่ได้มองว่าเป็นการขอโทษ แต่เป็นของขวัญอันยิ่งใหญ่จากเขาถึงฉัน

ฉันสูดหายใจลึก อากาศแผดเผาในปอด “ภาคย์ ฉันพูดจริงนะ”

ในที่สุดความอดทนของเขาก็ขาดสะบั้น หน้ากากของภาคย์ ภควัต ผู้ประสบความสำเร็จและมีเสน่ห์หลุดออก เผยให้เห็นผู้ชายเย็นชาและเอาตัวเองเป็นใหญ่ที่อยู่ข้างใต้ “จริงเหรอ? คุณอยากหย่า? ได้เลย คิดว่าจะอยู่ได้โดยไม่มีผมเหรอ? ไม่มีบ้านหลังนี้? ไม่มีชีวิตที่ผมสร้างให้คุณ?”

เขาไม่รอคำตอบ เขาหันหลังและเดินออกจากห้องไป ทิ้งอาหารค่ำวันครบรอบที่ฉันใช้เวลาเตรียมมาทั้งบ่ายไว้บนโต๊ะอาหารโดยไม่แตะต้อง

เป็นครั้งแรกในรอบห้าปี ที่ฉันไม่ได้ลุกขึ้นตามเขาไป ฉันไม่ได้พยายามจะไกล่เกลี่ย

เขาหยุดที่ประตูหน้าบ้าน มือจับลูกบิด แล้วหันกลับมามองฉัน เขากำลังรอ เขามั่นใจเหลือเกินว่าฉันจะยอมแพ้ จะวิ่งไปหาเขา จะขอโทษสำหรับ “อาการโมโหร้าย” ของฉัน

ฉันแค่หันหน้าไปมองจานอาหารที่ไม่มีใครแตะ...จานของฉัน

เสียงปิดประตูดังปังอย่างรุนแรงก้องไปทั่วบ้าน

ความเงียบที่ตามมาไม่ใช่ความสงบสุข มันเวิ้งว้าง ว่างเปล่า มันคือเสียงของหัวใจที่หมดรักจะให้แล้ว ฉันเคยคิดว่าภาคย์เป็นแค่ผู้ชายที่ไม่รู้วิธีแสดงความรู้สึก เขาอยู่เหนือเรื่องวุ่นวายธรรมดาๆ ของชีวิต

แต่เมื่อจ้องมองโฟลเดอร์นั้น ฉันก็ตระหนักได้ว่าเขารู้วิธี เขาทำอาหารเป็น เขาเขียนจดหมายรักเป็น เขาสร้างคำสัญญาโง่ๆ แต่จริงใจเกี่ยวกับปราสาทบนก้อนเมฆเป็น

เขาแค่ไม่เคยอยากจะทำมันเพื่อฉัน ฉันเป็นแค่ตัวแทน ผู้หญิงโง่ๆ ที่หลงรักเขาจนยอมเติมเต็มช่องว่างที่อิซซาเบล อัศวโชติ ทิ้งไว้

และเป็นครั้งแรก ที่ได้เห็นทุกอย่างถูกเปิดเผยในโฟลเดอร์ดิจิทัล ฉันถึงได้เชื่อมันอย่างหมดใจ