โอย!แม่นมกลายเป็นนายหญิงของจวนเจียง

บทที่ 1

แม่นม

เย่หยุนเหนียงแต่งงานกับหลี่หย่งตอนอายุ 17 ปี

สามวันหลังแต่งงาน หลี่หย่งถูกเกณฑ์ทหารและจากไป

หนึ่งเดือนต่อมา หยุนเหนียงตั้งครรภ์

แปดเดือนต่อมา คลอดลูกชายชื่อหลี่จวิน ชื่อเล่นว่าพ่านเอ๋อร์ หวังว่าหลี่หย่งที่ออกรบจะกลับบ้านเร็วๆ

ความหวังอันงดงามของครอบครัวพังทลาย เมื่อชาวบ้านนำเสื้อผ้าเปื้อนเลือดและจดหมายลาตายของหลี่หย่งกลับมา

หลี่หย่งเสียชีวิตในสนามรบ ไม่เหลือซากศพ

จัดงานศพให้หลี่หย่งโดยใช้เสื้อผ้าเปื้อนเลือดใส่โลง พ่อสามีล้มป่วยและเสียชีวิตหนึ่งเดือนต่อมา

ตระกูลหลี่ต้องจัดงานศพอีกครั้ง

บ้านไม่มีผู้นำครอบครัว แม่ม่ายและลูกกำพร้ามักถูกคนหมายปอง

แม่สามีเป็นคนเด็ดเดี่ยว หลังครบเจ็ดวันจึงขายที่ดินและบ้าน พาลูกสะใภ้และหลานชายไปเมืองเจียงเฉิงเพื่อพึ่งพาน้องสาวหาเลี้ยงชีพ

นั่งเรือสิบวัน ต่อด้วยเกวียนห้าวันจึงถึงเจียงเฉิง

หลังตรวจสอบทะเบียนบ้านและเสียค่าธรรมเนียมเข้าเมือง ทั้งสามคนเดินถามทางมาถึงร้านของตระกูลโจว

ฉ้ายเสี่ยวเม่ยกำลังเล่นกับหลานอยู่หน้าร้าน ถือกลองเขย่าในมือ

"เสี่ยวเม่ย"

ฉ้ายเสี่ยวเม่ยหยุดเขย่ากลอง เงยหน้าขึ้น

"พี่สาว!"

สองพี่น้องกอดกันร่ำไห้

หลังญาติๆ ปลอบ จึงหยุดร้องไห้

เล่าเรื่องราวให้ฟัง ฉ้ายเสี่ยวเม่ยถึงรู้ว่าครอบครัวพี่สาวประสบเรื่องร้ายมากมาย

ฉ้ายเสี่ยวเม่ยจัดที่พักให้ฉ้ายต้าเม่ยและครอบครัว

สามีของฉ้ายเสี่ยวเม่ยแซ่โจว เปิดร้านขายเสื้อผ้าในเจียงเฉิง พ่อแม่สามีเสียชีวิตแล้ว

ฉ้ายเสี่ยวเม่ยมีลูกชายหนึ่งลูกสาวหนึ่ง ทั้งคู่แต่งงานแล้ว มีหลานชายสองคนหลานสาวหนึ่งคน

ครอบครัวโจวอาศัยอยู่หลังร้าน มีห้องหลักสามห้อง ห้องข้างตะวันออกและตะวันตกอย่างละหนึ่งห้องครึ่ง จัดห้องหนึ่งให้ฉ้ายต้าเม่ยและครอบครัวอยู่

กลางคืนหลังให้นมพ่านเอ๋อร์ เย่หยุนเหนียงเดินไปคุยเบาๆ กับฉ้ายต้าเม่ยที่นอนอยู่

"แม่ พอท่านบอกจะตั้งรกรากที่เจียงเฉิง ข้าเห็นสีหน้าพี่สะใภ้ไม่ค่อยดี เราเช่าบ้านย้ายออกไปก่อนดีไหม"

"เจ้ารู้ไหมทำไมแม่ต้องขายบ้านที่ดินมาเจียงเฉิง" ฉ้ายต้าเม่ยถามเย่หยุนเหนียงแทนที่จะตอบ

เย่หยุนเหนียงส่ายหน้า สามีเสียชีวิต ตามด้วยพ่อสามี

เย่หยุนเหนียงต้องดูแลลูกและไว้ทุกข์กับฉ้ายต้าเม่ย แต่ละวันผ่านไปอย่างมึนงง

การตัดสินใจของฉ้ายต้าเม่ยทำให้เย่หยุนเหนียงประหลาดใจ แต่ด้วยนิสัยว่าง่ายและเชื่อฟังแม่สามี เธอไม่ได้คิดมาก เก็บข้าวของ อุ้มลูกตามแม่สามีมาถึงเจียงเฉิง

ไม่ว่าฉ้ายต้าเม่ยจะตัดสินใจอย่างไร เย่หยุนเหนียงเข้าใจว่าแม่จะไม่ทำร้ายเธอและพ่านเอ๋อร์

"พ่อสามีของเจ้าสั่งให้แม่ทำเช่นนี้" คืนก่อนเสียชีวิต พ่อหลี่วิเคราะห์รายละเอียดกับฉ้ายต้าเม่ย

หลังเขาจากไป ผู้ชายในบ้านมีแค่พ่านเอ๋อร์ที่ยังกินนม ทุกอย่างต้องพึ่งฉ้ายต้าเม่ยและเย่หยุนเหนียง

ฉ้ายต้าเม่ยและเย่หยุนเหนียงแต่งเข้าตระกูลหลี่ ไม่เคยทำนา ไม่เคยไถหว่าน

การจะเลี้ยงพ่านเอ๋อร์ด้วยที่นาลำบาก

อีกทั้งยังมีพ่อและแม่เลี้ยงที่โลภของเย่หยุนเหนียง รวมถึงญาติๆ ฝ่ายสามีที่หวังจะกินสมบัติ

ฉ้ายต้าเม่ยและเย่หยุนเหนียงปกป้องที่นาไม่ได้ ปกป้องบ้านไม่ได้ แม้แต่พ่านเอ๋อร์ก็ยากจะปกป้อง

พ่อหลี่สั่งฉ้ายต้าเม่ยให้จัดงานศพเขาแล้วรีบขายที่ดินและบ้าน พาพ่านเอ๋อร์มาเจียงเฉิง

ฉ้ายเสี่ยวเม่ยเป็นน้องที่ฉ้ายต้าเม่ยเลี้ยงดูมา สินเดิมตอนแต่งงานก็มาจากฉ้ายต้าเม่ยและพ่อหลี่

ฉ้ายเสี่ยวเม่ยจำบุญคุณฉ้ายต้าเม่ย แม้อยู่ห่างไกลพบกันน้อย แต่ส่งจดหมายและของทุกปี

"หยุนเหนียง เงินเราเหลือไม่มาก พักที่บ้านน้าก่อน รอเราหางานได้ค่อยย้าย" ฉ้ายต้าเม่ยบอกแผน "ส่วนสีหน้านั้น เจ้าแกล้งไม่เห็นเถอะ"

"ได้ ข้าฟังแม่ทุกอย่าง แม่ว่าอย่างไรข้าทำตามนั้น" เย่หยุนเหนียงไม่คิดมากอีก

"ช่วงนี้ เจ้าต้องดูแลทั้งพ่านเอ๋อร์และแม่แก่ๆ คนนี้ นอนเถอะ"

เย่หยุนเหนียงตอบรับและเข้านอน

พักสองวัน หายเหนื่อย ฉ้ายต้าเม่ยบอกแผนกับฉ้ายเสี่ยวเม่ย

"พี่สาว ที่นี่คือบ้านพี่ พี่อยู่ไปเถอะ ใครกล้าพูดอะไรข้าจะดู" ฉ้ายเสี่ยวเม่ยพูดพลางมองลูกสะใภ้ที่กำลังเย็บรองเท้า สงสัยว่าเธอพูดอะไรหรือเปล่า

"เป็นแม่ยายแล้วยังแก้นิสัยจู้จี้ไม่ได้ ถ้าแค่ข้าคนเดียวอยู่ที่นี่ก็อยู่ได้

แต่หยุนเหนียงกับพ่านเอ๋อร์ยังมีชีวิตยาวไกล ข้าต้องคิดเผื่อพวกเขา" ฉ้ายต้าเม่ยหยุดพูด

"จวินตายเร็ว ตระกูลหลี่มีแค่พ่านเอ๋อร์เป็นทายาทคนเดียว น้องเขย ก่อนตายยังหลับตาไม่ได้ จนข้ารับปากว่าจะเลี้ยงพ่านเอ๋อร์ให้โต เขาถึงหลับตา"

"พี่สาว" ฉ้ายเสี่ยวเม่ยกุมมือฉ้ายต้าเม่ยแน่น

ฉ้ายต้าเม่ยกุมมือน้องกลับ ตบสองที "ตอนนี้ข้ายังแข็งแรง อยากหาเงินให้แม่ลูก วันหน้าข้าไม่อยู่ หยุนเหนียงกับพ่านเอ๋อร์จะได้อยู่สบายหน่อย"

ฉ้ายต้าเม่ยพูดถึงตรงนี้ ฉ้ายเสี่ยวเม่ยไม่รบเร้าอีก เช็ดน้ำตา "พี่สาววางใจ ข้าต้องหางานดีๆ ให้พี่"

"งานดีงานหนัก พี่ทำได้ทั้งนั้น" ฉ้ายต้าเม่ยขอแค่มีงานทำ ให้ตั้งรกรากในเจียงเฉิงได้ก็พอ

ฉ้ายเสี่ยวเม่ยระดมครอบครัวและญาติพี่น้องช่วยหางานให้ฉ้ายต้าเม่ย

ฉ้ายเสี่ยวเม่ยหาไม่ได้ แต่จางไฉ่เอ๋อร์ลูกสะใภ้แนะนำงานมา

ไม่ใช่ให้ฉ้ายต้าเม่ย แต่ให้เย่หยุนเหนียง

"หยุนเหนียงไปเป็นแม่นม แล้วพ่านเอ๋อร์จะทำอย่างไร" ฉ้ายต้าเม่ยไม่เห็นด้วย

ฉ้ายเสี่ยวเม่ยถอนหายใจ "พี่สาว ข้าก็ไม่อยากให้หยุนเหนียงไปทำงาน แต่งานที่พี่ทำได้ เลี้ยงตัวเองพอ แต่จะเช่าบ้านเลี้ยงแม่ลูกด้วยก็..." ฉ้ายเสี่ยวเม่ยไม่พูดจบ ฉ้ายต้าเม่ยเข้าใจ

"พี่ทำให้เจ้าลำบากแล้ว"

"พี่พูดแบบนี้เหมือนคนนอก เราเป็นพี่น้องกัน ข้าดีใจที่ได้ช่วยพี่" ฉ้ายเสี่ยวเม่ยค้าน "พ่านเอ๋อร์แปดเดือนแล้ว หย่านมได้ น้ำนมหยุนเหนียงดี ไปเป็นแม่นมที่จวนเจียงหนึ่งปี เงินที่ได้พอให้ย่าหลานใช้กินใช้สอยห้าปี"

ฉ้ายเสี่ยวเม่ยชูนิ้วห้านิ้ว

"มากขนาดนั้น!" ฉ้ายต้าเม่ยตกใจ

"จวนเจียงเป็นตระกูลร่ำรวยอันดับหนึ่งในเจียงเฉิงนะ" ฉ้ายเสี่ยวเม่ยเล่ารายละเอียดที่สืบมาให้ฉ้ายต้าเม่ยฟัง

ที่ต้องการแม่นมคือลูกชายของท่านสี่แห่งตระกูลเจียง ผู้เป็นที่โปรดปรานที่สุด

จวนเจียงเตรียมแม่นมไว้สี่คน มีสองคนเกิดเรื่องขึ้น ตอนนี้ต้องหาสองคนมาทดแทน

น้องสาวแม่ของจางไฉ่เอ๋อร์เฝ้าประตูจวนเจียง รู้ข่าวนี้ และรู้ว่าพี่สะใภ้ของจางไฉ่เอ๋อร์เพิ่งคลอด จึงส่งข่าวให้ตระกูลจางเตรียมส่งคนไป

พี่สะใภ้ของจางไฉ่เอ๋อร์น้ำนมไม่พอ ไปไม่ได้

จางไฉ่เอ๋อร์กลับบ้านเยี่ยมพี่สะใภ้ที่คลอด ได้ยินข่าว จึงบอกแม่เรื่องเย่หยุนเหนียง

"จวนเจียงใจกว้าง แม่นมที่ไปแต่ไม่ได้รับเลือกก็ได้ค่าตอบแทน 500 เหรียญ ถ้าได้รับเลือกได้เดือนละ 2 ตำลึงครึ่ง ทั้งสี่ฤดูยังได้เสื้อผ้าคนละสองชุด เมื่อคุณชายตัวน้อยไม่กินนมแล้ว ตอนออกยังมีเงินขอบคุณอีก"

"ตระกูลใหญ่มีกฎระเบียบมาก ข้าเป็นห่วงหยุนเหนียง" น้ำเสียงฉ้ายต้าเม่ยอ่อนลง

"หยุนเหนียงโตมากับมือพี่ นิสัยเป็นอย่างไรพี่ก็รู้ดี เป็นคนซื่อตรงที่สุด

หยุนเหนียงไปจวนเจียง ไม่ใช่ไปเป็นสาวใช้ที่ต้องแย่งความโปรดปราน แค่ซื่อสัตย์ให้นมเด็กให้ดี ตระกูลเจียงหยิบยื่นนิดหน่อยก็พอกินได้ทั้งชีวิต"