ลูน่าช่วยชีวิตทายาทของมาเฟียที่ใหญ่ที่สุดในนิวยอร์กโดยไม่คาดคิด นั่นคือเลียม คนทั่วไปกล่าวว่าเขาโหดร้ายและไร้ความปรานี
แต่ในเตียงเขากลับเป็นเหมือนปีศาจที่อ่อนโยนขึ้นเมื่ออยู่กับลูน่า เขายอมคุกเข่าเพื่อสวมรองเท้าส้นสูงให้เธอ และกลัวว่าเธอจะเจ็บ เขาจึงดูแลเธอด้วยความอ่อนโยนในทุกครั้งที่อยู่บนเตียง แต่เขาก็มีทาสเซ็กส์ไว้ระบายอารมณ์
จนกระทั่งเลียมตัดสินใจให้ทาสเซ็กส์อุ้มบุญ ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป
ลูน่าคือผู้หญิงที่มีความสุขที่สุดในนิวยอร์ก เพราะเธอช่วยชีวิตทายาทมาเฟียที่ใหญ่ที่สุดในเมืองได้โดยไม่คาดคิด
หลังจากเลียมกลายเป็นเจ้าพ่อ เขาก็ยกย่องเธอจนสูงสุด เขาแต่งงานกับลูน่าและจัดงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่ให้เธอ เพราะลูน่าชอบดอกกุหลาบ เขาจึงทุ่มเงินมหาศาลเพื่อซื้อสวนกุหลาบที่ใหญ่โตและงดงามให้เธอ
ในฐานะคนที่มีอำนาจในโลกมืด เลียมเป็นที่รู้จักว่าเป็นคนที่รักสนุกและมีผู้หญิงมากมายที่เคยผ่านเตียงของเขา
แต่กับลูน่า เขากลับอ่อนโยนเป็นพิเศษ เขาบอกว่าไม่อยากให้เธอเจ็บ ดังนั้นเขาจึงมีทาสเซ็กส์ไว้ในห้องใต้ดินเพื่อระบายอารมณ์
แม้แต่เรื่องการมีลูก เขาก็คิดหาวิธีโดยให้ทาสเซ็กส์อุ้มบุญ
เลียมโอบกอดลูน่าพร้อมปลอบโยนเธอ "ที่รัก เอเลน่าเป็นแค่เครื่องมือในการให้กำเนิดลูก เมื่อเด็กเกิดมาแล้ว ฉันจะทำให้เธอหายไปจากโลกของเรา" ลูน่ามองเขาอย่างลึกซึ้ง เห็นดวงตาที่จริงใจของเขา เธอจึงยอมรับ
จนกระทั่งเลียมใช้เวลาทุกวันกับทาสเซ็กส์เอเลน่า โดยไม่สนใจลูน่า ทำให้เสียงกรีดร้องและเสียงขอร้องของเอเลน่าดังก้องไปทั่วบ้าน ในวันที่เลียมพลาดวันครบรอบแต่งงานปีที่สามของพวกเขา
ลูน่ารอจนถึงเที่ยงคืน แต่ได้ยินเสียงจากห้องใต้ดิน
เลียมในชุดสูทที่ดูดี ด้านล่างคือเอเลน่าที่เปลือยเปล่า ทนต่อการกระทำที่เกือบจะบ้าคลั่งของเลียม "บอกมา! ทำไมถึงหนี?"
เขาดึงปลอกคอของเอเลน่าที่มีชื่อของเลียมสลักไว้อย่างแวววาว
ลูน่าที่แอบดูอยู่กัดริมฝีปากล่าง เธอคิดถึงตอนที่เขาเมา เธอดูแลเขาจนหลับ
แต่เลียมกลับคิดว่าเธอเป็นเอเลน่า และกอดเธอไว้ "เอเลน่า ฉันจะขังเธอไว้ในห้องใต้ดินตลอดไป อย่าคิดหนีอีกเลย เธอจะอยู่กับฉันตลอดไป เข้าใจไหม ?"
น้ำตาไหลออกมาอย่างควบคุมไม่ได้
ลูน่าพยายามกลั้นไม่ให้มีเสียง เธอรู้ว่าเลียมหลงรักเอเลน่าแล้ว "เอเลน่า ให้ฉันมีลูกเธอ ฉันอยากให้เธอเป็นของฉันทั้งหมด" ในขณะที่ความรู้สึกพุ่งพล่าน เขาก้มลงจูบเต็มหลังของเธออย่างลึกซึ้ง
เอเลน่าที่ถูกทรมานจนหยดน้ำลายไหล หันกลับมามองเขา "แล้วภรรยาของคุณล่ะ?"
เลียมยิ้มแล้วทำต่อ "ฉันแต่งงานกับเธอเพราะต้องการตอบแทนบุญคุณที่เธอช่วยชีวิตฉัน สามปีแล้ว ฉันเบื่อหน่ายแล้ว"
เมื่อได้ยินเช่นนั้น น้ำตาของลูน่าก็ทำให้เธอมองไม่เห็น เธอปิดหน้าวิ่งหนีไป
ลูน่าคิดถึงความหวานในอดีตของเธอกับเลียม รวมถึงคำพูดที่ผู้คนรอบตัวอิจฉาเธอในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เธอรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องที่น่าขันมาก
สามปีก่อน เลียมถูกศัตรูตามล่าจนหนีมาที่บ้านของเธอ เธอตกลงรับเขาไว้ แต่ไม่คาดคิดว่าเลียมจะถูกวางยา ในคืนนั้นเขาไม่สนใจการต่อสู้ของเธอและฉีกเสื้อผ้าของลูน่าออก
นั่นเป็นครั้งแรกของลูน่า เธอขอให้เขาค่อยๆ ทำ เลียมเสียงแหบพร่าพูดข้างหูเธอว่า "เธอช่วยชีวิตฉัน ฉันจะให้ทุกอย่างกับเธอ ทำให้เธอเป็นผู้หญิงที่มีความสุขที่สุดในนิวยอร์ก!"
ตอนนี้เธอค่อยๆ ถอดแหวนออกแล้วโยนลงในเตาผิงโดยไม่ลังเล
จากนั้นเธอก็เช็ดน้ำตา เดินไปที่เตาผิงและมองดูแหวนที่ถูกเผาไหม้ในกองไฟ มันเป็นความผิดของเธอเองที่ตาบอด เธอตัดสินใจที่จะจบทุกอย่างกับเลียม!
ไม่มีใครรู้ว่าเธอโทรหาบริษัทที่ช่วยจัดการเพื่อหายตัว "คุณลูน่า เราได้รับใบสมัครของคุณแล้ว การสร้างตัวตนใหม่กำลังดำเนินการ คาดว่าจะเสร็จในอีกสามวัน"
ลูน่ากำมือถือแน่น อีกสามวันสุดท้าย จากนั้นเธอจะไม่รู้จักเลียมอีกต่อไป
