“ผมเอง”
“คุณดื่มเหล้ามาเหรอ……”
“อื้ม ผมไปดื่มกับเพื่อนมานิดหน่อยน่ะ”
เสียงอาบน้ำดังมาจากในห้องน้ำ เวินเหลี่ยงขมวดคิ้วและพลิกตัว นอนหลับไปอย่างไม่สบายใจ
ทันใดนั้นฟูกเตียงข้าง ๆ เธอก็ยุบลงไป
มีมือใหญ่ ๆ ข้างหนึ่งวางลงบนเอวของเธอ แล้วก็เคลื่อนลงไปตามเส้นโค้งอันสง่างาม เหมือนกำลังมีอารมณ์อย่างมาก
“อื้อ…… คืนนี้ไม่ได้……” เวินเหลี่ยงยังคงหลับตาอยู่ เธอห้ามเขาทั้งที่กำลังกึ่งหลับกึ่งตื่น
จิตใต้สำนึกของเธอกลัวว่าจะไปทำร้ายลูกได้
มือใหญ่ ๆ นั้นจึงหยุดชะงัก แล้วก็วางลงบนหลังของเธอแทน “นอนเถอะ”
ด้วยความที่เวินเหลี่ยงง่วงมาก เธอจึงหลับสนิทไปอย่างรวดเร็ว
ในตอนเช้า ตอนที่เวินเหลี่ยงตื่นขึ้นมา ข้าง ๆ ตัวเธอก็ไม่ได้มีความอุ่นแต่อย่างใด มีเพียงผ้าปูที่นอนที่ยับเล็กน้อยเท่านั้นที่พิสูจน์ได้ว่า คนข้าง ๆ เธอกลับมาแล้วเมื่อคืนนี้
เธอรู้สึกหงุดหงิดนิดหน่อย ทำไมเมื่อคืนเธอถึงหลับไปได้นะ？
ไม่เป็นไร บอกวันนี้ก็เหมือนกันนั่นแหละ
หลังจากที่เวินเหลี่ยงอาบน้ำเสร็จ เธอก็เดินไปที่ห้องเสื้อผ้า แล้วก็เลือกชุดสูทสีขาวไว้ให้กับฟู่เจิ้ง คิดว่าการตั้งครรภ์ของเธอเป็นเรื่องที่น่ายินดี เธอจึงเลือกเนคไทลายสีแดงมาวางไว้ที่ปลายเตียง
เมื่อฟู่เจิ้งกลับมาจากการวิ่งในตอนเช้า เขาที่กำลังนั่งอยู่บนโซฟาโดยชุดอยู่บ้านอยู่ ช้อนตาขึ้นไปมองเวินเหลี่ยงที่กำลังเดินลงมาจากบันได แล้วก็วางเอกสารในมือลงพลางพูดว่า “กินข้าวกันเถอะ”
หลังกินอาหารเช้าเสร็จ เวินเหลี่ยงก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ จากนั้นก็พูดขึ้นมาด้วยสีหน้าปลาบปลื้มและคาดหวัง “อาเจิ้ง ฉันมีเรื่องจะบอกคุณด้วย”
ถ้าเขารู้ว่าพวกเรากำลังจะมีลูกกันแล้ว เขาคงจะมีความสุขมากสินะ？
“ผมก็มีเรื่องจะบอกคุณเหมือนกัน” น้ำเสียงของฟู่เจิ้งสงบนิ่งมาก
“งั้นคุณพูดก่อนสิ” เวินเหลี่ยงเผยรอยยิ้มที่แสนอบอุ่น และอ่อนหวานออกมา พร้อมกับทำท่าเขินอาย
“เวินเหลี่ยง เรา..... หย่ากันเถอะ” ฟู่เจิ้งลุกขึ้นยืน แล้วหยิบเอกสารบนโซฟายื่นให้เธอ “นี่คือข้อตกลงการหย่า คุณอ่านก่อนก็ได้ หากคุณมีปัญหาตรงไหนก็แจ้งมาได้เลย ผมจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อตอบสนองความต้องการเหล่านั้น”
หัวใจของเวินเหลี่ยงหยุดเต้นไปชั่วขณะ เธอมองไปที่ฟู่เจิ้งอย่างแปลกใจ
หัวสมองของเธอว่างเปล่าไปชั่วขณะ เธอคิดว่าตัวเองฟังผิดไป
หลังจากผ่านไปสักพัก เธอก็เรียกเสียงตัวเองกลับมาได้ ริมฝีปากของเธอขยับเล็กน้อย แล้วเธอก็พูดทวนสองคำนั้นขึ้นมาอีกครั้ง “หย่าเหรอ？”
เขาต้องการจะหย่ากับเธองั้นเหรอ？
อยู่ดี ๆ ทำไมเขาถึงอยากจะหย่าได้ล่ะ？
เป็นเพราะไม่มีลางสังหรณ์ใด ๆ เตือนมาก่อนเลย จึงทำให้เธอตั้งรับไม่ทัน
“คืนนั้นเราต่างก็ถูกจัดฉากด้วยกันทั้งคู่ จึงทำให้ต้องแต่งงานกันอย่างไม่มีทางเลือก แล้วก็ไม่ได้มีการเปิดเผยเรื่องนี้ต่อสาธารณะแต่อย่างใด ในเมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว งั้นเราควรทำให้เรื่องนี้มันจบลงโดยเร็วที่สุดจะดีกว่านะ” ฟู่เจิ้งพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย ราวกับว่ากำลังพูดถึงเรื่องไม่สำคัญเรื่องหนึ่งอยู่อย่างไรอย่างนั้น
ใบหน้าของเวินเหลี่ยงซีดเผือด เธอรู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกรอบตัว
หัวใจของเธอราวกับโดนมือใหญ่ ๆ ข้างหนึ่งบีบไว้อย่างรุนแรง จนเธอแทบจะหายใจไม่ออก
ไม่จริง ไม่จริงใช่ไหม？
เธอรักเขามาตั้งเก้าปี
นับตั้งแต่ที่เธอเข้ามาอยู่ในตระกูลฟู่เมื่ออายุได้สิบหกปี จนเธอประสบความสำเร็จในหน้าที่การงานตอนอายุยี่สิบห้าปี
จากความรักครั้งแรกสู่การแต่งงานสามปี มันเป็นช่วงระยะเวลาของวัยรุ่นของเธอเลย
เธอไม่ได้รู้สึกว่าจำใจแต่อย่างใด แต่เธอเต็มใจที่จะอดทนต่อความยากลำบากนี้
แต่สำหรับเขา มันกลับกลายเป็นจำใจ
เธอกลืนน้ำลายลงไปอย่างแรง แล้วก็สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ จ้องมองไปที่เขา พยายามทำให้เส้นเสียงนิ่งสงบมากที่สุด “สามปีที่ผ่านมา เราก็เข้ากันได้ดีมากไม่ใช่เหรอ？ คุณตัดสินใจมาดีแล้วใช่ไหม？ คุณอยากที่จะ..... หย่ากับฉันงั้นเหรอ？” คำว่าหย่า เธอพูดออกมาพร้อมกับความเจ็บปวดอย่างรุนแรง
“ผมตัดสินใจแล้ว”
“ทางคุณปู่กับคุณย่า.....”
“ผมจะเป็นคนไปอธิบายเอง”
“แล้วถ้าฉัน……” กำลังตั้งครรภ์อยู่ล่ะ？
ดูเหมือนเขาจะเริ่มหมดความอดทนแล้ว เขาจึงพูดตัดบทเธอขึ้นมาทันที ““ซิหยีกลับจากต่างประเทศมาแล้ว”
การหายใจของเวินเหลี่ยงหยุดไปชั่วขณะ คำพูดเหล่านี้เหมือนมีดที่ทิ่มแทงลงมาบนหัวใจของเธอ จนมีเลือดไหลทะลักออกมาไม่หยุด
เธอรับข้อตกลงหย่าร้างมาอย่างเบลอ ๆ แล้วก็ได้ยินตัวเองพูดออกไปเหมือนเครื่องจักรว่า “โอเค ฉันจะลองอ่านดู”
ไม่ว่าจะเป็นการโดนจัดฉาก การแต่งงานอย่างไม่มีทางเลือก ล้วนไม่ใช่ประเด็นสำคัญทั้งนั้น
เพราะประเด็นสำคัญคือ ประโยคสุดท้ายนี้ต่างหาก
ฉู่ซิหยีกลับจากต่างประเทศมาแล้ว
