ในช่วงสามปีที่ผ่านมา แม้ความสัมพันธ์ของพวกเขาจะไม่ได้เปิดเผยต่อสาธารณะ แต่กลับไม่ได้ต่างจากคู่สามีภรรยาทั่วไปเลย
ทุกเช้าเธอจะเลือกชุดสูท และเนคไทไว้ให้เขา แล้วพวกเขาก็จะออกไปที่บริษัทด้วยกัน
ในตอนเย็นหากพบปะสังสรรค์เข้าสังคมก็จะรายงานการเดินทางให้กันและกันได้รู้
ปกติตอนก่อนนอนก็จะมีกิจกรรมกันอยู่เนือง ๆ และมีอาบน้ำด้วยกันบ้าง และก็จะมีการกู๊ดไนท์คิสกันทุกคืน
ของขวัญวันครบรอบแต่งงาน วันวาเลนไทน์และวันเกิด เขาให้ไม่เคยขาด
ไม่ว่าเธอจะต้องการอะไร เขาก็จะเติมเต็มความต้องการของเธอได้เสมอ
ไม่ว่าจะเป็นความโรแมนติก หรือทำพอเป็นพิธี เขาก็สามารถทำได้เป็นอย่างดี
เขาทำทุกอย่างที่สามีที่สมบูรณ์แบบคนหนึ่งควรจะทำ
แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังคิดเลยว่า ชีวิตของเธอคงจะมีความสุขแบบนี้ไปตลอดแล้ว
แต่ฉู่ซิหยีกลับมาแล้ว
ดังนั้นทุกอย่างจึงกำลังจะจบลงแล้ว
แสดง่ว่าเสียงผู้หญิงในโทรศัพท์เมื่อวานนี้ คงจะเป็นเสียงของฉู่ซิหยีสินะ
พวกเขาติดต่อกันมาตั้งนานแล้วเหรอ？
ตลอดเวลาหนึ่งเดือนที่เขาไปทำธุระ พวกเขาอยู่ด้วยกันมาตลอดเลยใช่ไหม？
แล้วเมื่อวานนี้พวกเขาก็กลับเข้าประเทศมาด้วยกันงั้นเหรอ？
เมื่อคืนเขาอยู่กับฉู่ซิหยีใช่ไหม？
เมื่อคิดเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ เวินเหลี่ยงก็รู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งหัวใจ เธอรู้สึกเหมือนโดนฟู่เจิ้งเอามีดแทงเข้ามาที่หัวใจครั้งแล้วครั้งเล่า จนมันนองเลือดไม่เหลือชิ้นดี
“เวินเหลี่ยง คุณไม่ต้องห่วงนะ ต่อให้เราจะหย่ากันไปแล้ว แต่คุณก็ยังเป็นคนในตระกูลฟู่ของผมอยู่ คุณจะเป็นน้องสาวที่ผมห่วงใยมากที่สุด”
น้องสาวงั้นเหรอ？
หลังจากแต่งงานมาสามปี ได้นอนร่วมเตียงเดียวกันสามปี ในที่สุดฉันก็ต้องกลับมาดำรงตำแหน่งน้องสาวอีกครั้งแล้วสินะ
แล้วเธอจะทำใจได้ยังไง？
“ถึงเวลาค่อยว่ากันอีกทีก็แล้วกัน” เวินเหลี่ยงแอบหัวเราะเยาะตัวเองอยู่ในใจ เธอลดสายตาที่พร่ามัวลง
ฟู่เจิ้งยกมือขึ้นมาดึงคอเสื้อของเขา แล้วก็มองไปที่เธอด้วยสายตาที่ลึกซึ้ง “จริงสิ เมื่อกี้คุณอยากจะบอกอะไรผมเหรอ？”
เวินเหลี่ยงพลิกเอกสารในมือแบบส่ง ๆ ที่มุมปากของเธอปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย “ไม่มีอะไรหรอก เป็นแผนการเปิดตัวเสื้อผ้าของไตรมาสใหม่ที่ออกมาน่ะ เดิมทีมีอยู่ประเด็นหนึ่งที่ไม่สามารถหาข้อสรุปได้ ฉันก็เลยอยากจะหารือเรื่องนี้กับคุณ แต่ตอนนี้ฉันมีไอเดียดี ๆ แล้วล่ะ”
คำบางคำคงไม่จำเป็นต้องพูดออกไปอีก
“โอเค คงต้องรบกวนคุณด้วยนะ”
ในฐานะผู้อำนวยการแบรนด์ในบริษัทฟู่ซือ กรุ๊ป ฟู่เจิ้งไม่เคยสงสัยในความสามารถการทำงานของเวินเหลี่ยงเลย
เธอเกิดมาเพื่อทำงานในสายงานนี้โดยเฉพาะ ผลิตภัณฑ์ทั้งหมดที่ผ่านมือเธอ ไม่ว่าจะเป็นเครื่องประดับ เสื้อผ้า เกม หรือผลิตภัณฑ์อิเล็กทรอนิกส์ ล้วนได้รับความนิยมโดยไม่มีข้อยกเว้น
“มันเป็นสิ่งที่ฉันควรต้องทำอยู่แล้วน่ะ เอาล่ะ งั้นฉันขอตัวไปทำงานก่อนนะ”
เวินเหลี่ยงสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วก็หันหลังกลับไปอย่างสงบนิ่ง ทุกย่างก้าวของเธอเดินไปอย่างมั่นคง เธอต้องพยายามรักษาสีหน้าให้นิ่งเฉยเอาไว้ให้ได้มากที่สุด
“ไปด้วยกันเลยก็แล้วกัน” หลังจากที่ฟู่เจิ้งพูดจบ เขาก็ขึ้นไปชั้นบนเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า
เวินเหลี่ยงชะงักฝีเท้าไปครู่หนึ่ง ความเจ็บปวดทำให้เธอจุกหน้าอกไปหมด ดวงตาของเธอเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงในทันที
เขาทำได้ยังไงกันนะ พอพูดเรื่องหย่ากับเธอเสร็จก็ยังนิ่งเฉยได้ขนาดนี้ แถมยังจะชวนเธอไปทำงานด้วยกันได้อีก？
ที่แท้ มันเป็นเพราะเขาไม่ได้รักเธอเลยใช่ไหม
“ไม่เป็นไรหรอก ในเมื่อเรากำลังจะหย่ากันอยู่แล้ว งั้นเราก็ควรจะระวังหน่อย อย่าให้ใครเห็นจะดีกว่า”
เวินเหลี่ยงพูดทิ้งท้ายเอาไว้ แล้วก็จากไปอย่างรวดเร็ว
เธอกลัว เธอกลัวว่าวินาทีต่อมา เธอจะสูญเสียความสงบต่อหน้าฟู่เจิ้ง
ซึ่งมันจะเป็นเช่นนั้นไม่ได้เด็ดขาด
หลังจากคืนนั้น เขาก็รู้สึกว่าเธอดูเป็นคนรู้เรื่องรู้ราวและเชื่อฟัง เขาถึงได้แต่งงานกับเธอ
แต่ลูกรัก ขอโทษนะ จากนี้ไปลูกจะมีเพียงแม่คนเดียวเท่านั้น
ฟู่เจิ้งที่อยู่ข้างหลังมองดูเธอที่ก้าวเดินไปด้วยจิตใจที่ว้าวุ่น ทำให้เขาขมวดคิ้วขึ้นมาเล็กน้อยจนแทบจะไม่สามารถสังเกตเห็นได้
…...
เมื่อมาถึงโรงจอดรถ เธอก็เปิดประตูฝั่งคนขับ แต่แทนที่เธอจะสตาร์ทรถ เธอกลับเปิด ไทม์ไลน์เฟสบุ๊คแทน
เมื่อเลื่อนลงไป ในที่สุดก็เห็นเบาะแส
ส่วนตัวแล้วฟู่เจิ้งเอง และเพื่อนหลาย ๆ คนของเขาไม่ชอบโพสต์ไทม์ไลน์เฟสบุ๊ค แต่กลับมีอยู่คนสองคนที่เป็นข้อยกเว้น
ซึ่งก็คือลู่ชางกง นายน้อยคนที่สามของตระกูลลู่นั่นเอง
เวินเหลี่ยงเห็นว่า รูปภาพที่เขาโพสต์บนไทม์ไลน์เฟสบุ๊คเมื่อคืนนี้เป็นรูปถ่ายของไวน์ชื่อดังยี่ห้อหนึ่ง พร้อมระบุข้อความว่า：ฉลองต้อนรับซิหยีแสนสวย ยินดีต้อนรับการกลับมาของเธอ เดี๋ยวก็คงจะได้กินขนมวันแต่งงานของอาเจิ้งแล้วสินะ！
แล้วก็มีคำอวยพรตามมาอีกเต็มไปหมด
สถานที่คือ คลับที่พวกเขามักจะมารวมตัวกัน
“แหมะ”
น้ำตาหยดหนึ่งหยดลงบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือ ทำให้เกิดการหักเหของแสงจนเกิดสายรุ้งหลากสีสันขึ้นมา
