เสียงเพลงดังกระหึ่มไปทั่วทั้งไนต์คลับเมื่อเวลาล่วงเลยเข้าสู่กลางดึก ช่วงเวลาที่ทุกคนกำลังกรึ่มๆ ได้ที่ เลือดลมสูบฉีดให้อารมณ์เริ่มสนุกสุดเหวี่ยง ทว่าต่างจากเชอเอมที่นั่งมองนักท่องราตรีวาดลวดลายเต้นปล่อยอารมณ์ไปกับเสียงเพลง หญิงสาวนั่งยกแก้ววิสกี้ขึ้นดื่มครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างไม่สบอารมณ์
อากัปกิริยาของสาวเจ้าที่นั่งหน้าบึ้งตึง มือเรียวถือแก้ววิสกี้ดื่มไปแล้วสี่แก้วจนเจ้าของนัยน์ตาสีอำพันที่ยืนมองเริ่มอยู่ไม่สุข สายตาคมยังคงจับจ้องไปที่สาวเจ้าไม่ยอมขยับเท้าที่ยืนนิ่งติดพื้นเสียที หัวคิ้วขมวดเข้าหากันยุ่งจนธีรเดชต้องมองตามสายตาเจ้านายหนุ่มพ่วงด้วยตำแหน่งรุ่นพี่ จึงพบกับเชอเอมที่นั่งดื่มอยู่โชนวีไอพีด้านล่าง
“อยากลงไปหาก็ลงไปสิครับ เธอโสด”
ธีรเดชคิดว่าเซนนิก้าลังเลที่จะเข้าไปทำความรู้จักกับหญิงสาว เพราะคิดว่าสาวเจ้ามีแฟนกระมัง ถึงได้ยืนหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่แบบนี้
เซนนิก้าทำเพียงปลายตามองธีรเดชอย่างไม่ค่อยใส่ใจมากนัก แล้วหมุนตัวเดินมายั่งโต๊ะกระจกเตี้ยหน้าโซฟา วางแก้วเครื่องดื่มในมือ ก้าวเดินออกจากห้องไปทันที ไม่ใช่เป็นเพราะคำพูดของเลขาหนุ่มที่รู้จักเขาดีพอไม่ต่างจากเซนโซก้า แต่เป็นเพราะสายตาคมที่จับจ้องเธอตั้งแต่เข้ามาจนถึงตอนนี้เห็นเจ้าตัวลุกขึ้นเดินเซเล็กน้อยไปทางห้องน้ำ
ไม่เข้าใจตัวเอง
เขาไม่เข้าใจว่าทำไมถึงรู้สึกเป็นห่วงสาวเจ้าเมื่อรู้ว่าเธอเริ่มเมาได้ที่ ตั้งแต่วันนั้นเขาไม่ได้เจอเธออีกเลย กระทั่งวันนี้ที่ได้เจออีกครั้ง
มันเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว
ความรู้สึกที่ไม่เคยเป็นมาก่อนแม้กับอดีตคนรักเพียงคนเดียวที่เขาเคยคบหาด้วยอย่างจริงจัง ก็ไม่เคยทำให้หัวใจด้านชาดวงนี้เต้นแรงแข่งกับจังหวะเพลงที่เมามันส์ได้ขนาดนี้มาก่อน ไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นตอนไหน ทั้งสมองทั้งหัวใจถึงได้เฝ้าคิดถึงอยู่แบบนี้
ในหัวเอาแต่คิดถึงเธอจนหยุดไม่ได้!
ในวันงานแต่งงานของขนิษฐา เขาถูกเชิญไปร่วมงานแต่เหมือนฟ้ากลั่นแกล้งทำให้เขาต้องขึ้นเครื่องไปภูเก็ตเพื่อจัดการปัญหาเล็กน้อยแต่อาจกลายเป็นปัญหาใหญ่ได้ในอนาคต เมื่อรีสอร์ตที่เขากำลังเริ่มทำนอกเหนือจากกิจการสถานบังเทิงกลางคืนยังเริ่มก่อส้รางไม่ได้ ทั้งที่โครงการผ่านมาแล้วสองอาทิตย์
ตลอดสองสามเดือนที่ผ่านมานี้เกิดเรื่องมากมายจนเขาทั้งหงุดหงิดทั้งปวดหัวจนเหนื่อย วันนี้ก็เช่นกันที่เขากำลังหงุดหงิดขึ้นมาฉับพลัน ที่เห็นเชอเอมกำลังถูกลูกค้าไนต์คลับพยายามลวนลาม หากเข้ามาช้ากว่านี้ก็ไม่รู้จะเกิดอะไรขึ้น
“ทำอะไร มือก็หยาบกร้านยังจะมาจับอีก ปล่อย!”
เชอเอมกระแทกเสียงด้วยความไม่พอใจพลางปัดมือที่หยาบกร้านออกไปจากแผ่นหลังและแขน หญิงสาวรู้สึกมึนเมาเล็กน้อยแต่ก็ยังพอมีสติผลักไสคนแปลกหน้าที่พยายามเข้ามาตีสนิทและเริ่มลวนลาม
เท้าที่กำลังก้าวเดินตรงไปหาหญิงสาวและผู้ชายอีกคนหยุดชะงัก พลันรอยยิ้มมุมปากก็ยกขึ้นอย่างชอบใจที่ได้เห็นสีหน้าเหวี่ยงวีนของสาวเจ้ามองคนแปลกหน้าด้วยสายตาไม่เป็นมิตร มือไม้ปัดป้องตัวเอง ทั้งผลักทั้งออกแรงดันจนอีกฝ่ายผละถอยหลังเสียหลักแรงก็แล้ว แต่ก็ยังไม่ลดละความพยายามที่จะพาเธอกลับออกไปด้วย
“อย่าดื้อน่า ไปกับฉัน รับรองเธอมีความสุขกว่ามานั่งดื่มคน โอ๊ย! ใครวะ!”
ชายแปลกหน้าที่พยายามพาเชอเอมออกจากไนต์คลับไปด้วยกันร้องเสียงหลง เมื่อข้อมือถูกคว้าให้หลุดพ้นจากแผ่นหลังขาวเนียนแล้วถูกแรงบิดไปดันหลังจากชายหนุ่มอีกคนที่ทำให้เชอเอมและเซนนิก้าชะงักมองไปที่คนร่างสูงบุคคลที่สามเป็นจุดเดียว
ซิกก้า...
เซนนิก้าพึมพำชื่อบุคคลที่สามภายในใจแล้วมองหน้าอีกฝ่ายที่มีเค้าโครงหน้าไม่ผิดเพี้ยนไปจากเขาแม้แต่นิด ยกเว้นก็แต่ดวงตาที่หวานเกินกว่าจะเป็นดวงตาผู้ชาย มีเพียงดวงตาที่แตกต่างจากเขา สีนัยน์ตาที่อ่อนกว่ามาก
ทำให้ซิกก้าเป็นผู้ชายที่หน้าสวยเหมือนผู้หญิง
ส่วนเขานะหรือ ดวงตาคมดุราวกับหมาป่า มองยังไงก็คือผู้ชาย
ทว่า ชายหนุ่มจะไม่แปลกใจมากกว่านี้หากเชอเอมไม่ได้พูดชื่อน้องชายที่อายุห่างกับเขาถึงสิบปีออกมาด้วยน้ำเสียงดีใจ แล้วก้าวไปหลบอยู่ด้านหลัง
ซิกก้าเป็นลูกหลงที่มีหน้าตาไม่แตกต่างจากเขานอกจากดวงตาและสีของนัยน์ตา ซึ่งเป็นจุดเดียวเท่านั้นที่ใช้แยกพวกเขา
“ซิกก้า!”
..........
to be continued..
