เอมิกา POV:
มันกลายเป็นกิจวัตรที่น่าขยะแขยง คีรินทุ่มของขวัญให้ดารินจนเป็นข่าวพาดหัว ในขณะที่ฉันนั่งคัดแยกข้าวของในชีวิตอันแสนสั้นของลีโอ
เขาซื้อรถโรลส์-รอยซ์ที่สั่งทำสีพิเศษให้เธอ เป็นสีชมพูเฉดเดียวกับลิปสติกแท่งโปรดของเธอ ส่วนฉันจ่ายค่าโลงศพไม้เรียบๆ ของลีโอด้วยบัตรเครดิตของตัวเอง
เขาบินพาเธอกับเพื่อนอินฟลูเอนเซอร์อีกยี่สิบคนไปรีสอร์ตส่วนตัวที่มัลดีฟส์เพื่อ “สร้างคอนเทนต์” แบบกะทันหัน ส่วนฉันขับรถไปที่ชายฝั่งทะเลที่ลมแรงเพียงลำพังเพื่อลอยอังคารของลีโอ โกศสีเทาเย็นเฉียบและหนักอึ้งอยู่ในมือ
งานศพเป็นไปอย่างเงียบๆ มีเพื่อนสนิทของฉันไม่กี่คนกับพยาบาลของลีโอที่มาร่วมงาน แน่นอนว่าคีรินไม่ได้มา เขาส่งพวงหรีดที่ใหญ่โตจนน่าเกลียดมาให้ เป็นอนุสรณ์สถานแห่งความรู้สึกผิดอันฉูดฉาดที่ฉันให้สัปเหร่อเอาไปทิ้งในถังขยะ
สองวันหลังจากที่ฉันมองดูเศษเสี้ยวสุดท้ายของน้องชายกลายเป็นเถ้าธุลีและลอยหายไปกับคลื่น โทรศัพท์ของฉันก็ดังขึ้น เป็นเขา
“ฮัลโหล” เขาพูด น้ำเสียงสบายๆ เหมือนโทรมาถามว่าอยากกินอะไรเป็นมื้อเย็น “ขอโทษสำหรับทุกอย่างนะ ที่นี่วุ่นวายมากเลย”
ความสงบเยือกเย็นที่ห่อหุ้มฉันมาหลายวันปริแตก “วุ่นวายเหรอ?” ฉันทวนคำ เสียงต่ำจนน่ากลัว “ลีโอตายแล้วนะคีริน”
มีความเงียบงันไปชั่วครู่ “พี่รู้เอม พี่เสียใจด้วยจริงๆ นะ กะว่าจะโทรไปอยู่ แต่...”
“แต่ยุ่งอยู่กับการทุ่มเงินสร้างสวรรค์ให้แมวอยู่สินะ?” คำพูดนั้นเย็นยะเยือก “เงินก้อนนั้นนะคีริน มันเป็นโอกาสเดียวของลีโอ”
“เอม มีเหตุผลหน่อยสิ” เขาเริ่มพูด น้ำเสียงเปลี่ยนไปเป็นแบบที่เขาใช้ตอนปลอบใจกรรมการบริษัทที่เรื่องมาก “หมอบอกว่ามันเป็นการทดลอง ไม่มีการรับประกันอะไรเลย แต่สถานสงเคราะห์แมวน่ะ รับประกันได้เลยว่าเป็นข่าวพีอาร์ที่ดีมาก แล้วดารินก็อยากทำมันมากๆ ด้วย”
เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ เขากำลังเปรียบเทียบชีวิตน้องชายฉันกับกลยุทธ์ประชาสัมพันธ์
แล้วฉันก็ได้ยินมัน เสียงหัวเราะคิกคักเบาๆ ของผู้หญิงอยู่ข้างหลัง “คีลินขา เสร็จรึยังคะ คุณสัญญาว่าจะพาไปดูแหวนไม่ใช่เหรอ”
ดาริน
เสียงที่ไร้กังวลนั้นเป็นเหมือนระเบิดลูกสุดท้าย มันทำลายความรู้สึกที่ยังหลงเหลืออยู่ ทำลายเศษเสี้ยวของความรักที่ฉันเคยมีให้เขาจนหมดสิ้น ไม่เหลืออะไรอีกแล้วนอกจากผืนดินที่ไหม้เกรียม
ฉันวางสายโดยไม่พูดอะไรอีก
มือของฉันเคลื่อนไหวอย่างประหลาดและไร้ความรู้สึก ฉันเดินไปที่ตู้เซฟที่ซ่อนอยู่หลังภาพวาดของรอธโกในห้องนอนของเรา แล้วดึงซองเอกสารสีน้ำตาลหนาๆ ออกมา ข้างในเป็นเอกสารที่ฉันเกือบลืมไปแล้ว...ใบหย่า ทนายของเขาเป็นคนร่างขึ้นตอนที่เราแต่งงานกัน เป็นเหมือนสัญญาก่อนสมรส “เผื่อไว้เฉยๆ” เขาเคยพูดด้วยรอยยิ้มเศร้าๆ “เผื่อว่าวันหนึ่งพี่จะกลายเป็นอสูรร้ายที่สมควรจะเสียเอมไป”
ลายเซ็นของฉันบนเส้นประนั้นมั่นคงและชัดเจน *เอมิกา วงศ์สวัสดิ์* ชื่อที่จู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนเป็นของฉันอีกครั้ง
ฉันส่งรูปเอกสารที่เซ็นแล้วไปที่เบอร์ที่เจตน์ให้ไว้ เป็นเบอร์ติดต่อของทนายความด้านครอบครัวที่สุขุมแต่โหดเหี้ยมและฉาวโฉ่ในกรุงเทพฯ *ช่วยยื่นเรื่องนี้ให้ฉันทีได้ไหมคะ?*
ข้อความตอบกลับมาทันที *ถือว่าเรียบร้อยแล้วครับ พรุ่งนี้หนึ่งทุ่มจะมีรถไปรอคุณ จะพาคุณไปที่สนามบินส่วนตัว*
เมื่อจัดการเรื่องนี้เสร็จ ความรู้สึกว่างเปล่าอย่างประหลาดก็ผลักดันให้ฉันออกจากบ้าน ยังมีของของลีโอสองสามชิ้นอยู่ที่อพาร์ตเมนต์เก่าของเรา ที่ที่อยู่เหนือร้านซักผ้าหยอดเหรียญ รูปวาดสมัยเด็ก ตุ๊กตาหมีตัวแรกของเขา ฉันทิ้งมันไว้ไม่ได้
ย่านนั้นดูทรุดโทรมกว่าที่ฉันจำได้ ไฟถนนกะพริบเหนือทางเท้าที่แตกร้าว ขณะที่ฉันเลี้ยวเข้าถนนสายเก่าของเรา หัวใจฉันก็หยุดเต้น รถที่จอดอยู่ใต้หน้าต่างบ้านหลังแรกของเราพอดี เป็นรถที่ฉันรู้จักดียิ่งกว่ารถของตัวเอง...รถมายบัคสีดำด้านคันเดียวในโลกของคีริน
เขามาทำอะไรที่นี่?
ฉันหลบอยู่หลังแถวถังขยะที่ล้นทะลัก กลิ่นเหม็นเปรี้ยวของขยะลอยเข้าจมูก ไฟในรถเปิดอยู่ ทำให้ฉันเห็นพวกเขาชัดเจน...คีรินกับดาริน หลังของเธอพิงอยู่กับประตูฝั่งผู้โดยสาร และเขากำลังโน้มตัวไปหาเธอ ปากของเขาประกบอยู่กับปากของเธอ มือของเขาสางอยู่ในผมสีบลอนด์ของเธอ
มันเป็นจูบที่ดิบเถื่อนและหิวกระหาย และมันเกิดขึ้นในที่ที่เขาเคยบอกรักฉันเป็นครั้งแรก
คลื่นความคลื่นไส้ซัดเข้ามาอย่างรุนแรงจนฉันต้องเอามือปิดปากเพื่อไม่ให้อาเจียนออกมา ฉันหลับตาแน่น แต่ภาพนั้นก็ยังติดตาอยู่
เมื่อฉันลืมตาขึ้นอีกครั้ง พวกเขาก็ผละออกจากกัน ดารินกำลังใช้เล็บที่แต่งอย่างสวยงามลูบไล้ลงบนหน้าอกของเขา “ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าคีลินพาเค้ามาที่โทรมๆ แบบนี้ทำไม” เธอทำปากยื่น
น้ำเสียงของคีรินทุ้มต่ำ เต็มไปด้วยความรักใคร่ที่เคยเป็นของฉันคนเดียว “ใจเย็นๆ ที่รัก” เขาชี้ออกไปนอกหน้าต่าง ไปยังตึกอิฐที่ผุพัง ไปยังชีวิตที่เราสร้างขึ้นมาจากความว่างเปล่า “อีกหกเดือน ที่นี่จะไม่มีอะไรเหลือแล้ว บริษัทของพี่เพิ่งซื้อที่ดินทั้งบล็อกนี้ เราจะทุบทิ้งทั้งหมดเพื่อสร้างตึกอัศวเมธานนท์ทาวเวอร์หลังใหม่ และเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุด ที่มองเห็นวิวเมืองได้ 360 องศา...เป็นของเธอนะ”
ลมหายใจของฉันขาดห้วง เขากำลังจะทุบทำลายประวัติศาสตร์ของเรา เขากำลังจะลบรากฐานของเราทิ้ง แล้วสร้างอนุสาวรีย์ให้เธอบนซากปรักหักพังนั้น โดยที่ไม่คิดจะบอกฉันสักคำ
ความโศกเศร้าและความโกรธแค้นของฉันหลอมรวมกันเป็นแรงกระตุ้นที่สิ้นหวังเพียงอย่างเดียว: วิ่งหนี ฉันถอยหลังอย่างลนลาน เท้าไปสะดุดกับเศษโลหะชิ้นหนึ่ง มันกระทบกับพื้นทางเท้าเสียงดังลั่น เหมือนเสียงปืนในถนนที่เงียบสงัด
ในรถมายบัค ฉากรักอันดูดดื่มหยุดชะงัก ศีรษะสองศีรษะหันมา และไฟหน้ารถที่สว่างจ้าคู่หนึ่งก็สาดตรงมายังถังขยะ ตรึงฉันไว้ในแสงสว่างที่ไร้ความปรานี
