เอมิกา POV:
แววตาของคีรินที่เคยอบอุ่นเหมือนอ้อมกอด บัดนี้กลับเย็นชาและแหลมคมราวกับเศษน้ำแข็งแตกละเอียด เขามองเข้าไปในความมืดที่ฉันยืนตัวแข็งทื่อ สีหน้าของเขาอ่านไม่ออก แต่แผ่รังสีแห่งความนิ่งที่อันตราย
โดยสัญชาตญาณ เขาผละออกจากดาริน ร่างกายเกร็งขึ้นเหมือนนักล่าที่ได้กลิ่นของภัยคุกคาม เขาหรี่ตาลง ปรับสายตาให้เข้ากับความมืดสลัวนอกเหนือจากแสงไฟหน้ารถ
“เอม?”
เสียงของเขาเป็นเสียงคำรามต่ำๆ อย่างไม่เชื่อสายตา เขาผลักประตูรถเปิดออก กลไกราคาแพงถอนหายใจเบาๆ ในถนนที่เงียบสงบ เขาเดินมาหาฉัน ชุดสูทสั่งตัดของเขาดูขัดแย้งอย่างสิ้นเชิงกับความสกปรกของตรอกซอย
“มาทำอะไรที่นี่?” เขาถาม น้ำเสียงผสมปนเปกันระหว่างความเป็นห่วงและความหงุดหงิด “มันไม่ปลอดภัยนะ”
“แล้วคุณล่ะมาทำอะไรที่นี่ คีริน?” ฉันย้อนกลับ เสียงสั่นเทาด้วยความโกรธแค้นที่ไม่เคยรู้ว่าตัวเองมี ฉันพยุงตัวเองลุกขึ้น ปัดฝุ่นออกจากกางเกงยีนส์
ก่อนที่เขาจะทันได้ตอบ ดารินก็ก้าวออกมาจากรถ พันผ้าพันคอไหมรอบคอ เธอเดินมาอยู่ข้างคีริน คล้องแขนเขาไว้
“อ้าว เอมนี่เอง” เธอพูด น้ำเสียงหวานเลี่ยนจนน่ารังเกียจ “คีลินแค่พาเค้ามาดูที่ที่เขาโตมาน่ะค่ะ ดู...บ้านๆ ดีนะคะ” เธอมองมาที่ฉัน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไร้เดียงสาจอมปลอม “เค้าเสียใจเรื่องของเราตอนมัธยมจริงๆ นะคะ ตอนนั้นเค้าก็แค่เด็กโง่ๆ ขี้อิจฉาคนนึง หวังว่าเอมจะให้อภัยเค้านะคะ”
“อย่า” ฉันตวาด ตัดบทการแสดงของเธอ “อย่าเลยดาริน”
หน้ากากของเธอพังทลายลงชั่ววินาที แววตาแห่งชัยชนะปรากฏขึ้นก่อนที่เธอจะซบหน้าลงกับอกของคีริน ไหล่ของเธอเริ่มสั่นสะท้านด้วยเสียงสะอื้นที่เสแสร้ง “เค้าขอโทษ” เธอสะอื้นใส่ชุดสูทราคาแพงของเขา “เค้าแค่พยายามจะแก้ไขทุกอย่างให้มันถูกต้อง”
แขนของคีรินโอบรอบตัวเธอทันที ดึงเธอเข้ามาใกล้ ลูบผมเธอ เขามองข้ามศีรษะเธอมาที่ฉัน ขมวดคิ้วด้วยความผิดหวัง “เอม พอได้แล้วนะ เธอกำลังพยายามขอโทษอยู่”
ความอยุติธรรมทั้งหมดนี้เหมือนหมัดที่ชกเข้าเต็มแรง หัวใจของฉันที่คิดว่าแตกสลายไปแล้ว ดูเหมือนจะแหลกละเอียดอีกครั้ง เขา...กำลังปกป้องเธอ
ภาพในหัวฉันย้อนกลับไปสมัยมัธยม ดารินกับเพื่อนๆ ของเธอต้อนฉันจนมุมในห้องล็อกเกอร์ เสียงหัวเราะของพวกนั้นดังก้องไปทั่วผนังกระเบื้องขณะที่พวกเขากดฉันไว้ ดารินยิ้มเยาะอย่างสะใจ ใช้วงเวียนขีดคำว่า *ไร้ค่า* ลงบนผิวอ่อนๆ ที่ข้อมือของฉัน
แผลทางกายหายไปเหลือเพียงรอยเส้นสีเงินจางๆ แต่แผลทางใจกลับเน่าเฟะมานานหลายปี ฉันซ่อนมันไว้ด้วยความอับอาย จนกระทั่งได้พบกับคีริน เขาเป็นคนค่อยๆ จับมือฉัน ลูบรอยแผลเป็นนั้นด้วยนิ้วโป้งของเขา ดวงตาของเขาดำมืดด้วยความโกรธแค้นที่อยากจะปกป้อง
“ใครทำแบบนี้กับเอม?” เขาถามเสียงต่ำ
เมื่อฉันกระซิบชื่อเธอออกไป เขาก็ให้คำสัตย์สาบาน “พี่จะทำลายมัน เอม เพื่อเอม พี่จะทำให้มันชดใช้สำหรับน้ำตาทุกหยดที่เอมเสียไป”
มันเป็นคำสัญญาที่เขาไม่เคยรักษา ตรงกันข้าม เขากลับไปหลงรักอสูรร้ายตัวเดียวกับที่เขาสาบานว่าจะกำจัด เรื่องตลกร้ายนี้มันขมขื่นจนเหมือนยาพิษ
“เอม?” เสียงของคีรินดึงฉันกลับมาสู่ปัจจุบัน เขามองฉันด้วยสีหน้าขมวดคิ้วอย่างไม่อดทนที่คุ้นเคย “จะยืนอยู่ตรงนั้นเฉยๆ เหรอ?” เขาชี้ไปที่รถมายบัค “ขึ้นรถสิ เดี๋ยวไปส่งบ้าน”
“ใช่ค่ะ มากับเราเถอะนะคะ” ดารินพูดแทรกขึ้น เงยหน้าเปื้อนน้ำตาขึ้นมาจากอกของเขา แต่ดวงตาของเธอกลับเย็นชาและแหลมคมด้วยชัยชนะ “เรามาเป็นเพื่อนกันนะคะ” เธอเดินเข้ามาหาฉัน ยื่นมือออกมาเหมือนจะช่วยพยุงฉันขึ้น
ขณะที่เธอเอื้อมมาจับแขนฉัน เล็บที่แต่งอย่างสวยงามของเธอก็จิกลงบนผิวบอบบางรอบๆ รอยแผลเป็นเก่าของฉัน มันเป็นการเคลื่อนไหวเล็กๆ ที่แทบจะมองไม่เห็น แต่ความเจ็บแปลบจากเล็บของเธอนั้นจงใจ เป็นข้อความส่วนตัวที่โหดร้ายสำหรับฉันคนเดียว
เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดหลุดออกจากปากฉัน และฉันก็กระชากแขนกลับ การเคลื่อนไหวอย่างกะทันหันทำให้ดารินเสียหลัก เธอเซถอยหลังพร้อมกับร้องเสียงหลง ล้มลงไปกองกับพื้นทางเท้าที่สกปรกในสภาพชุดแบรนด์เนมและความทุกข์ทรมานจอมปลอม
ปฏิกิริยาของคีรินเกิดขึ้นทันที เขาเห็นเธอล้ม เห็นฉันดึงแขนกลับ และสมองของเขาที่มัวเมาด้วยความหลงใหล ก็สรุปได้เพียงอย่างเดียว
เขาคิดว่าฉันผลักเธอ
