จนถึงวันถัดมา เพ่ยจี้ก็ยังไม่กลับเข้าห้อง ส่วนซางหว่านเองก็ขี้เกียจจะสนใจแล้ว
พอฟ้าสาง ซางหว่านก็เรียกบรรดาคนรับใช้มาช่วยกันเก็บของในห้อง
ห้องแต่งตัวของเธอกว้างขวางมาก ภายในเต็มไปด้วยของขวัญทุกชิ้นที่เพ่ยจี้มอบให้เธอตลอดหลายปีที่ผ่านมา
ตอนนี้เธอกำลังจะไปแล้ว ของพวกนั้นเธอก็ไม่อยากได้แล้ว ตั้งใจจะนำไปบริจาคทั้งหมด
ตอนที่เพ่ยจี้พาซูเสวี่ยเข้ามา ซางหว่านกำลังจะหยิบสร้อยข้อมือเพชรจากในกล่องพอดี
นั่นเป็นของที่เพ่ยจี้ทำให้เธอด้วยตัวเองในวันครบรอบแต่งงานหนึ่งปี ด้านบนยังสลักชื่อของทั้งสองคนไว้ด้วย
เธอกำลังลังเลอยู่ว่าจะเอาไปด้วยดีไหม จู่ ๆ ก็มีมือข้างหนึ่งเอื้อมมาหยิบสร้อยข้อมือนั้นไปเสียก่อน
“ว้าว สร้อยข้อมือเส้นนี้สวยจังเลย！ พี่พี่อาจี้…”
“ถ้าชอบก็เอาไปเถอะ”
เพ่ยจี้ไม่แม้แต่จะถามซางหว่านสวมสร้อยข้อมือเส้นนั้นให้ซูเสวี่ยตรงข้อมือทันที
เห็นภาพนั้น ซางหว่านขมวดคิ้ว “เพ่ยจี้ คุณลืมไปแล้วเหรอว่าสร้อยข้อมือเส้นนี้มันคือ…”
คำว่า “ของขวัญครบรอบหนึ่งปี” ยังไม่ทันเอื้อนเอ่ยจบประโยค ก็ถูกเพ่ยจี้ขัดขึ้นมาก่อนแล้ว
“ก็แค่สร้อยข้อมือเส้นหนึ่งเท่านั้น ถ้าเสี่ยวเสวี่ยอยากได้ก็ให้้ขาไปเถอะ เดี๋ยวฉันซื้อเส้นใหม่ให้เธอ”
ก็แค่สร้อยข้อมือเส้นหนึ่งเท่านั้นเหรอ？ มุมปากของซางหว่านยกขึ้นเป็นรอยยิ้มขมขื่น
ใช่สิ ยังไงเขาก็ลืมไปแล้ว จะเอาไปให้ใครก็ช่างเขาเถอะ
เพ่ยจี้มองดูเครื่องประดับเต็มห้องด้วยความสงสัยแล้วถามว่า “จู่ ๆ มาจัดเก็บของพวกนี้ทำไมเหรอ？”
“ไม่มีอะไรหรอก ของมันเยอะเกินไปหน่อย ก็เลยอยากบริจาค”
ซางหว่านตอบไปพลางหยิบหยกจี้ชิ้นหนึ่งออกมาจากกล่องไม้จันทน์บนโต๊ะ
นั่นคือของที่แม่ทิ้งไว้ให้เธอก่อนเสียชีวิต ซึ่งเธอตั้งใจจะเอาติดตัวไปด้วย
“พี่หว่านหว่าน จี้หยกอันนี้สวยจังเลย ให้ฉันยืมใส่หน่อยได้ไหม？”
ซางหว่านเผลอกำจี้หยกแน่นโดยไม่รู้ตัว “ไม่ได้ นี่คือของที่แม่ฉันทิ้งไว้ให้ก่อนตาย”
“ใช่เหรอ？ ฉันชอบมันจริง ๆ นะ เขาว่าหยกสามารถคุ้มครองคนได้ ฉันก็แค่อยากให้ช่วยปกป้องลูกของฉันกับอาจี้ ให้คลอดออกมาอย่างปลอดภัยเท่านั้น！”
“ก็แค่ของเก่า ๆ ชิ้นหนึ่ง มีอะไรที่ให้ยืมไม่ได้？”
น้ำเสียงของเพ่ยจี้แฝงความหงุดหงิด ยื่นมือไปคว้าจี้หยกจากมือของซางหว่านทันที “ให้เสี่ยวเสวี่ยลองใส่ดูหน่อยจะเป็นอะไรไป”
คำพูดของเขาทำให้เธอถึงกับตกตะลึง
“เพ่ยจี้ คุณรู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่？ ฉันบอกว่านี่คือของสิ่งเดียวที่แม่ฉันทิ้งไว้ให้！”
ซางหว่านไม่ยอมให้ ระหว่างที่แย่งกันอยู่นั้น จี้หยกก็ร่วงลงพื้นด้วยเสียง “เพล้ง” แล้วแตกกระจายออกเป็นชิ้น ๆ ทันที
เพ่ยจี้ขมวดคิ้ว พยายามจะเอ่ยอธิบาย “หว่านหว่าน—”
ซางหว่านมองจี้หยกที่แตกละเอียดบนพื้น ร่างของเธอสั่นระริกก่อนจะทรุดตัวลงค่อย ๆ เก็บเศษหยกทีละชิ้นขึ้นมา
เศษหยกแหลมคม บาดนิ้วมือของเธอจนเป็นแผล
ขณะที่เลือดสีแดงสดไหลออกมา ดวงตาของซางหว่านก็เริ่มรื้นด้วยน้ำตา
“แม่——”
เธอกดความเจ็บปวดในใจเอาไว้ เงยหน้าขึ้นจ้องเพ่ยจี้ด้วยสายตาเกรี้ยวกราด
“พวกคุณออกไป！”
“พี่หว่านหว่าน อย่าโกรธเลยนะ ทั้งหมดเป็นความผิดของฉันเอง ฉันไม่ใส่มันแล้วก็ได้ ดีไหม？ เป็นฉันเองที่ไม่รู้จักฐานะของตัวเอง ฉันก็แค่คนอุ้มบุญ จะมีสิทธิ์ไปเรียกร้องอะไรพวกนี้ได้ยังไงกัน！ พี่ให้อภัยฉันเถอะนะ แล้วก็อย่าโกรธพี่พี่อาจี้เลย อย่างมากที่สุดฉันจะชดใช้ให้พี่อีกชิ้นหนึ่งก็ได้”
ซูเสวี่ยเดินเข้ามาจับมือซางหว่านด้วยท่าทีแสนสงสาร แต่กลับถูกซางหว่านผลักออกอย่างแรง
“ชดใช้เหรอ？ เธอจะเอาอะไรมาชดใช้？ พวกเธอฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง？ อะไรคือของที่ระลึกจากผู้ตาย ฟังรู้เรื่องไหม？ เข้าใจความหมายนั้นหรือเปล่า？”
“อ๊า！”
ซูเสวี่ยถอยหลังไปหลายก้าว กระแทกหลังเข้ากับตู้จนเจ็บปวดและร้องไห้ออกมา
“โอ๊ย เจ็บจังเลย…ท้องของฉัน——”
“เสี่ยวเสวี่ย！”
เห็นภาพนั้น สีหน้าของเพ่ยจี้ก็เคร่งเครียดอย่างถึงที่สุด
เขาคว้าแขนของซางหว่านไว้ แล้วเหวี่ยงร่างของเธออย่างแรงกระแทกเข้ากับผนัง
“ซางหว่าน เธอบ้าไปแล้วหรือไง？ เสี่ยวเสวี่ยยังท้องอยู่นะ เธอกล้าผลักเขาได้ยังไง？”
เขาจ้องเธอเขม็ง แล้วชี้ไปที่จี้หยกที่เธอกำลังประคองไว้แน่น พลางตะคอกเสียงต่ำว่า “ก็แค่หยกชิ้นหนึ่งเอง จะสำคัญอะไรนักหนา？ จะให้ฉันเอาไปเผาให้แม่เธอเลยตอนนี้เลยไหม？ ให้แม่เธอยังใส่มันต่อได้บนโลกนี่เลยเหรอ？ ซางหว่าน？”
ประโยคนี้ได้ทำลายเกราะป้องกันสุดท้ายในใจของซางหว่านจนแหลกสลายอย่างสิ้นเชิง
เธอมองผู้ชายตรงหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าการแต่งงานตลอดหลายปีมานี้ มันเป็นเพียงเรื่องตลกที่น่าสมเพชสิ้นดี
“เพ่ยจี้！ออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้！”
เธอไม่สนใจความเจ็บที่แผ่นหลัง คว้าขวดแจกันบนโต๊ะขึ้นมาแล้วขว้างใส่เพ่ยจี้อย่างแรง
“ออกไปให้หมด！พวกเธอสองคนออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้！”
ก่อนที่แจกันจะกระแทกโดนเพ่ยจี้ซูเสวี่ยก็รีบเข้ามาขวางไว้ตรงหน้าของเขาอย่างรวดเร็ว
ไหล่ของซูเสวี่ยถูกแจกันฟาดเข้าเต็มแรง เธอร้องด้วยความเจ็บปวด “โอ๊ย！ พี่อาจี้ พี่ไม่เป็นอะไรใช่ไหม！”
“เสี่ยวเสวี่ย！” เพ่ยจี้เห็นเธอโผเข้ามาก็รีบโอบกอดไว้ในอ้อมแขน มองสำรวจเธอด้วยความเป็นห่วง “เป็นอะไรรึเปล่า？”
ซูเสวี่ยร้องไห้ออกมาด้วยความน้อยใจ “เจ็บท้อง！ เจ็บไปหมดทั้งตัวเลย！”
“ไม่ต้องกลัว ฉันจะพาเธอไปโรงพยาบาล！”
เพ่ยจี้อุ้มซูเสวี่ยพุ่งออกไปข้างนอก ก่อนจะออกไป เขาหันกลับมามองซางหว่านเพียงแวบหนึ่ง
“เธอนี่มันเอาแต่ใจเกินไปแล้วนะ เธอควรภาวนาให้ลูกปลอดภัยไว้จะดีที่สุด ไม่อย่างนั้น—”
คำพูดต่อจากนั้นเขายังไม่ทันพูดจบ แต่ซางหว่านก็รู้ดีอยู่แล้วถ้าลูกของเขาเป็นอะไรขึ้นมา เขาคงไม่ลังเลที่จะฆ่าเธอแน่
เธอไม่เคยคิดเลยว่า การแต่งงานห้าปีของพวกเขา สุดท้ายจะกลายเป็นเรื่องราวที่เลวร้ายถึงเพียงนี้
หยาดน้ำตาหยดลงบนจี้หยกในมือ ซางหว่านสะอื้นจนแทบพูดไม่ออก “แม่จ๋า… หนูเสียใจที่แต่งงานกับเพ่ยจี้ หนูเสียใจจริง ๆ ！”
