ซูเสวี่ยไปที่ร้านขายหยกหลายแห่ง แต่ก็ไม่สามารถซ่อมจี้หยกชิ้นนี้ได้เลย
ยังจำได้ว่าครั้งนั้นต่อหน้าเตียงคนป่วยของแม่ เพ่ยจี้สาบานว่า “แม่ครับ ไม่ต้องห่วงนะครับ ผม เพ่ยจี้ขอสาบานว่าจะรักและดูแลหว่านหว่านไปตลอดชีวิต จะดีกับเธอเสมอตลอดไป”
เขาพูดจบได้ไม่นาน แม่ก็จากไปด้วยสีหน้าเปี่ยมความปลื้มใจ
เธอกับเพ่ยจี้รู้จักกันตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัย เธอเป็นคุณหนูใหญ่ของตระกูลซาง แต่เพราะกลัวว่าเพ่ยจี้จะรู้สึกต่ำต้อย จึงปิดบังฐานะที่แท้จริงไว้ตลอด
แม่ของเธอเคยพูดหลายครั้งว่า แม้ตระกูลเพ่ยจะมั่งคั่งและทรงอิทธิพลเพียงใด ก็ยังเทียบตระกูลซางไม่ได้เลย
ซางหว่านสามารถเลือกคนที่ดีกว่านี้ได้อย่างสบาย
แต่เธอกลับไม่ยอมเชื่อฟัง ใจดื้อรั้นจะต้องแต่งกับเพ่ยจี้ให้ได้
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เพ่ยจี้ดีกับเธอมากจริง ๆ
แต่งงานกันมาได้ห้าปี ไม่ว่าเธอต้องการสิ่งใด แม้แต่ดวงดาวบนท้องฟ้า เขาก็พร้อมจะเด็ดลงมาให้เธอ
เวลาหิว เขายังยอมเข้าครัวทำอาหารมื้อดึกให้เธอด้วยตัวเอง ส่วนตอนที่เธอป่วย เขาก็เฝ้าอยู่ข้างเตียงของเธอตลอดทั้งวัน
น่าเสียดาย... เพ่ยจี้ที่เคยเป็นแบบนั้น ไม่มีวันกลับมาอีกแล้ว
หลังจากบริจาคของทุกอย่างเสร็จ ซางหว่านจึงเริ่มเก็บข้าวของของตัวเอง
จนกระทั่งถึงยามเย็น เพ่ยจี้ถึงได้กลับมา
ตอนที่เขากลับมา ข้างหลังก็ตามมาด้วยบอดี้การ์ดจำนวนมาก แต่ละคนล้วนถือเครื่องประดับอัญมณีที่เพิ่งซื้อมาหอบใหญ่เต็มสองมือ
คนรับใช้ที่เห็นภาพนั้นถึงกับเอ่ยด้วยความอิจฉา “คุณนาย ดูสิคะว่าคุณผู้ชายรักคุณแค่ไหน คุณเพิ่งบริจาคของเก่าไปไม่ทันไร คุณผู้ชายก็รีบซื้อของใหม่มาให้แล้ว！”
ซางหว่านไม่พูดอะไร ไม่ว่าเพ่ยจี้จะซื้อของสิ่งใดมาให้เพื่อชดเชย เธอก็จะไม่รับอีกแล้ว
“คุณผู้ชายคะ ของพวกนี้ซื้อให้คุณนายใช่ไหมคะ？ เดี๋ยวฉันเอาขึ้นไปไว้ข้างบนเองค่ะ”
คนรับใช้ยิ้มกว้างพลางเดินเข้าไป ตั้งใจจะพาคนเอาของไปส่งที่ห้องของซางหว่าน
เพ่ยจี้เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ว่า “เอาไปไว้ที่ห้องของเสี่ยวเสวี่ย ของพวกนี้ ฉันซื้อให้เธอ”
คนรับใช้ยืนนิ่งอึ้งอยู่ข้าง ๆ ทุกสายตาในห้องต่างก็หันไปมองที่ซางหว่านโดยไม่รู้ตัว
หัวใจของซางหว่านเจ็บแปลบขึ้นมาเล็กน้อย แต่เธอก็ฝืนกลั้นรอยยิ้มเย้ยหยันที่มุมปากเอาไว้
“คุณช่างดีกับซูเสวี่ยจริง ๆ นะ”
“ฉันกำลังชดใช้บาปแทนเธออยู่ ดูไม่ออกเหรอ？” เพ่ยจี้เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “โชคดีที่ลูกไม่เป็นอะไร ไม่อย่างนั้น ต่อให้เด็ดดวงดาวบนท้องฟ้าลงมาให้ทั้งหมด ก็ยังไม่พอชดเชยให้เสี่ยวเสวี่ยได้”
หลังจากพูดจบ น้ำเสียงของเขาก็อ่อนลงเล็กน้อย
“เอาล่ะ หว่านหว่าน เลิกงอแงไม่มีเหตุผลสักทีเถอะ เป็นพวกเราที่ทำไม่ดีกับเสี่ยวเสวี่ย เด็กในท้องของเขา ต่อไปจะเรียกเธอว่าแม่ และเรียกฉันว่าพ่อ เป็น ‘ลูกของเรา’ ทำไมเธอต้องจงใจหาเรื่องเสี่ยวเสวี่ยด้วยล่ะ？”
เมื่อเผชิญกับคำถามของเพ่ยจี้ซางหว่านค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองเขา “คุณคิดจริง ๆ เหรอว่า หลังจากซูเสวี่ยคลอดลูกแล้ว เธอจะยอมสละสิทธิ์ในการเลี้ยงดู แล้วมอบลูกให้พวกเรา？”
เพ่ยจี้นิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะพูดว่า “ต่อให้เขาไม่ยอมก็ตาม แต่เด็กก็จะเรียกเธอว่าแม่ เรื่องนี้จะไม่เปลี่ยนแปลง ไม่ต้องห่วงนะ ถ้าเธอไม่ชอบหน้าเขาจริง ๆ ฉันจะซื้อบ้านอีกหลังให้อยู่ข้างนอกเอง”
ซางหว่านเข้าใจทันทีว่าเขาหมายถึงอะไร เขาไม่เคยคิดเลยว่าหลังจากซูเสวี่ยคลอดลูกแล้ว จะตัดขาดความสัมพันธ์กับเธอจริง ๆ ใช่ไหม
เขาช่างคิดได้สวยงามจริง ๆ คนหนึ่งอยู่ในบ้าน อีกคนก็อยู่ข้างนอก
หัวใจของซางหว่านปวดร้าวจนแทบหายใจไม่ออก เธอพยักหน้าช้า ๆ แล้วพูดว่า “ตามใจคุณเถอะ เพ่ยจี้”
“ฉันจะกลับไปโรงพยาบาลไปรับเสี่ยวเสวี่ย เดี๋ยวอีกสักพัก คนขับรถจะมารับเธอไปงานประมูล แต่งตัวให้สวย ๆ หน่อยนะ”
“งานประมูลอะไร？”
“ก็เผลอทำจี้หยกของแม่เธอแตกไม่ใช่เหรอ？ ได้ยินมาว่าในงานประมูลคืนนี้มีหยกชิ้นหนึ่งที่คล้ายกับจี้ของเธอมาก ฉันจะซื้อให้เป็นการชดเชย”
พูดจบ เพ่ยจี้ก็ไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง
มองดูของขวัญเต็มห้อง คนรับใช้ก็เอ่ยถามอย่างระมัดระวังว่า “คุณนายคะ แล้วของพวกนี้... ”
“เอาทั้งหมดนั้นไปไว้ที่ห้องของซูเสวี่ยเถอะ”
“คุณนายคะ ทำไมคุณผู้ชายถึงกลายเป็นแบบนี้ไป？ ของพวกนี้ เมื่อก่อนคุณผู้ชายซื้อให้คุณนะคะ”
คนรับใช้รู้สึกไม่พอใจแทนซางหว่าน แต่ซางหว่านเพียงยิ้มบาง ๆ แล้วพูดว่า “ป้าหลี่ ความรักมันก็เป็นอย่างนี้แหละ มันเปลี่ยนได้ คุณก็ผ่านชีวิตมามาก น่าจะเข้าใจดีกว่าฉันนะคะ”
“แต่ก่อนคุณผู้ชายรักคุณมากขนาดนั้นเชียวนะคะ”
“คุณก็พูดเองนี่คะ ว่าแต่ก่อน นั่นมันก็ผ่านไปแล้ว ช่วยหาชุดราตรีให้ฉันหน่อย เดี๋ยวฉันต้องไปงานประมูล”
จี้หยกที่แม่ให้มา ถึงแม้จะถูกทำแตกไปแล้ว แต่ถ้ามีชิ้นที่เหมือนกันทุกประการ เธอก็อยากจะประมูลกลับมาไว้เป็นที่ระลึก
ส่วนเพ่ยจี้…ความรู้สึกที่เธอมีให้เขาได้ตายจากไปหมดแล้ว
