ฉันไม่ได้กลับบ้านทั้งคืนและไม่ได้นอนเลยแม้แต่น้อย
ความเจ็บปวดในร่างกายยังคงไม่หายไป และหมาป่าของฉันก็ยังคงส่งเสียงครวญครางด้วยความเจ็บปวด
จนกระทั่งสองชั่วโมงก่อนฉันจะกลับบ้าน ความเจ็บปวดในตัวฉันถึงจะเริ่มทุเลาลง
ตอนนั้นเองฉันถึงได้เข้าใจว่าทำไมทุกครั้งที่เดนนิสลงโทษเวอร์จิเนียถึงต้องใช้เวลานานขนาดนั้น
แถมบนตัวเธอยังมีร่องรอยที่น่าสงสัย
ฉันเคยคิดว่ามันเป็นรอยที่หมาป่าพวกนั้นทิ้งไว้ แต่ไม่คาดคิดเลยว่าทั้งหมดนั้นเป็นรอยที่เขาทิ้งไว้
ฉันเดินกลับบ้านด้วยดวงตาแดงก่ำและอ่อนล้า
พอถึงหน้าประตูบ้าน ประตูก็ถูกเปิดออก เป็นเดนนิสในชุดสูทเรียบหรู หน้าตาดูสดใสเต็มเปี่ยม
แต่พอเห็นฉันรอยยิ้มก็แข็งทื่อ เขารีบเดินเข้ามาหาฉันด้วยความร้อนรน “ที่รักของผม
คุณทำไมถึงเป็นสภาพนี้ล่ะ เมื่อคืนทำไมไม่กลับบ้าน คุณรู้ไหมว่าผมเป็นห่วงขนาดไหน” เดนนิสพูดด้วยความห่วงใย มือของเขาสัมผัสใบหน้าฉัน เขาพูดว่าเป็นห่วง
แต่เมื่อคืนเขาไม่ได้โทรหาหรือส่งข้อความมาหาฉันเลย
ทั้งหมดนั้นเขาใช้เวลาอยู่กับเวอร์จิเนียอย่างมีความสุข มันน่ารังเกียจ
ฉันเงยหน้ามองเขาด้วยความมึนงง ไม่สามารถตัดสินได้ว่าเขารักฉันจริงหรือไม่ “คุณยังจำได้ไหมว่าเมื่อวานเป็นวันอะไร
” ฉันถามและเห็นว่าเดนนิสมีแวบหนึ่งที่หลบสายตาไป
จากนั้นเขาก็ยิ้มเบาๆ เข้ามาจูบที่ติ่งหูของฉัน “ขอโทษนะ
เมื่อวานมีกลุ่มประชุมที่ทำให้กลับดึก ของขวัญวันครบรอบผมเตรียมไว้แล้ว
เดี๋ยวผมไปเอาให้” พูดจบ เดนนิสก็กลับเข้าไปในบ้านโดยไม่ได้สังเกตว่าฉันมีอะไรผิดปกติ
ฉันพยายามกดดันตัวเองไม่ให้พูดออกมา
เดนนิสมีฟีโรโมนกลิ่นช็อกโกแลต...และฉันแพ้ช็อกโกแลต
เมื่อก่อนฉันเคยกินเค้กช็อกโกแลตที่เขาทำให้แล้วเกิดอาการแพ้ เดนนิสก็รีบหาหมอทั้งเผ่ามารักษาฉัน เขาจับมือฉันด้วยความรู้สึกผิดและจูบหลังมือของฉันอยู่ตลอด “ที่รัก
ผมจะไม่ให้คุณต้องทนทุกข์แบบนี้อีกแล้ว”
หลังจากวันนั้น เขาก็เลิกไม่ให้มีของที่มีช็อกโกแลตในบ้านเรา
และเขาไม่ยอมให้กลิ่นช็อกโกแลตอยู่บนตัวเขาเกินสิบวินาทีเลย
หัวใจฉันปวดร้าว ฉันหายใจอย่างยากลำบากและเตรียมจะไปหาหมอ
แต่ทันใดนั้นเดนนิสก็ออกมาจากบ้านพร้อมกับกล่องของขวัญที่ห่ออย่างดี
เขาค่อยๆ เปิดกล่อง ฉันเห็นสร้อยคอที่ส่องประกายอยู่ข้างใน เขาให้ฉันสวมพร้อมอวยพร “นี่คือของขวัญสำหรับคุณ สุขสันต์วันครบรอบ!”
แต่ทันทีที่เดนนิสเข้ามาใกล้ กลิ่นช็อกโกแลตที่รุนแรงก็ปะทะเข้ามาที่ฉัน
ฉันรู้สึกเหมือนถูกสูบลมหายใจ หมาป่าของฉันในร่างกายก็ส่งเสียงครางอย่างทุกข์ทรมาน ฉันพยายามดันเขาออกไป
แต่ไม่มีแรงพอที่จะผลักเขาออกไปได้
จนกระทั่งเดนนิสสวมสร้อยให้ฉันแล้วถึงได้สังเกตเห็นการต่อต้านของฉัน เขาขมวดคิ้วและอยากจะถามว่าทำไมฉันถึงปฏิเสธเขา
แต่พอเห็นฉันหายใจไม่ออก เขาก็เริ่มตื่นตระหนก “เกิดอะไรขึ้นที่รัก” เขาพูดออกมาแล้วทันใดก็ตระหนักได้ว่าฟีโรโมนของเวอร์จิเนียเป็นกลิ่นช็อกโกแลต เขาหน้าซีดลงทันที
เขาอุ้มฉันขึ้นและวิ่งพาฉันไปโรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว
เขาจับแขนเสื้อหมออย่างแน่นและขอความช่วยเหลือ “หมอ ช่วยเธอด้วยเถอะครับ!”
ฉันเห็นเขามีสีหน้ากังวลอย่างจริงจัง
แต่ก็ยังเห็นรอยลิปสติกที่ชัดเจนอยู่ใต้ปกเสื้อของเขา
รอยลิปสติกที่เด่นชัดนั้นเหมือนกับกำลังเยาะเย้ยความผูกพันที่ฉันยังมีต่อเขา
ฉันเคยรักเขามากแค่ไหน ตอนนี้ฉันก็รู้สึกว่ามันน่ารังเกียจมากเท่านั้น
น้ำตาคลอเต็มตา ไม่สนใจการขัดขวางของหมอ ฉันลุกขึ้นนั่งและจับคอเสื้อของเดนนิสแน่น พูดด้วยเสียงแหบพร่าทีละคำว่า “ฉันเกลียดคุณ เดนนิส”
