3
แดนนิสไม่คิดว่าฉันจะพูดอะไรที่รุนแรงขนาดนั้น เขาแสดงสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อยและอยากเร่งให้หมอรีบพาฉันไปเข้ารับการรักษา
แต่ไม่คาดคิดเลยว่า น้ำตาของฉันจะไหลออกมา ฉันดึงเขาไว้ด้วยความรู้สึกท้อแท้ไม่อยากให้เขาไป
แดนนิสก้มลงมาเบา ๆ เช็ดน้ำตาให้ฉัน
"เป็นอะไรไป โจแอนนา แอ็ดดี้?"
"ฉันทำให้คุณโกรธหรือเปล่า? ที่รัก"
เมื่อได้ยินเขาเรียกชื่อเต็มของฉัน มุมปากของฉันยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะเย้ย
เขามักจะเรียกชื่อเต็มของฉันก็ต่อเมื่อเขาเบื่อหน่าย
ดูเหมือนว่าแพทย์จะส่งสายตาเร่งรีบ แดนนิสก็ถอนหายใจและพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนลง
"คุณก็รู้ ทางเหนือมีเผ่าใหญ่ที่อยากจะกลืนกินเรา ฉันจึงต้องระวังตัว"
"การที่ฉันไม่ได้อยู่กับคุณในวันที่มีความหมายสำคัญนี้เป็นความผิดของฉันเอง"
"แต่คุณเชื่อใจฉันได้เลย วันครบรอบการแต่งงานของเรา ฉันจะไม่พลาดอีก"
ฉันหายใจลำบากขึ้นเรื่อย ๆ กำลังที่จับมือแดนนิสก็พร่ามัวราวกับฝ่ามือที่ไม่อาจทนทุกข์ทนได้
ฉันใช้แรงที่เหลืออยู่เล็กน้อยถามออกไป "คุณบอกฉันว่าคุณประชุมจริง ๆ เมื่อวานใช่ไหม ?"
ร่างของแดนนิสชะงักไป รอยยิ้มบนใบหน้าหายไปเหมือนกับหน้ากากที่หลุดออก
เขายกมือใหญ่ดึงฉันที่อ่อนแอลงจากเตียงล้มลงบนพื้น
ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นทั่วร่างกาย ไม่เทียบได้กับความเจ็บปวดทางใจที่แดนนิสทำให้ฉัน
เสียงของเขาเงียบเย็นเหมือนลมหนาวที่พัดผ่านใกล้เคียงอย่างไร้เสียง
"พอแค่นี้เถอะโจแอนนา ฉันทำเพื่อเผ่าของเราทั้งหมด คุณจะหยุดใช้ความคิดแบบผู้หญิงมาผูกมัดฉันได้ไหม ?"
ฉันนอนคว่ำไออย่างรุนแรง รู้สึกว่าคอเกือบจะถูกฉีกออก
ดูเหมือนว่าเขายังไม่อยากเห็นฉันในสภาพที่น่าสงสารนี้ แดนนิสพูดขึ้น
"ลุกขึ้นเถอะที่รัก รักษาร่างกายสำคัญที่สุด"
เขาเดินมาทางฉัน ใบหน้าที่เย็นชาของเขาเห็นเลือดที่ฉันไอออกมาบนพื้น
ก่อนที่ฉันจะหมดสติ ฉันเห็นเขาตะโกนเรียกชื่อฉันอย่างเร่งรีบแล้ววิ่งมาหาฉัน
——
เมื่อตื่นขึ้นมา ไม่มีใครอยู่รอบตัว มีเพียงกระดาษโน้ตที่แดนนิสทิ้งไว้
【พักผ่อนให้ดี เรื่องอื่นไม่ต้องยุ่งอีกแล้ว พอแค่นี้ ฉันแค่หวังว่าคุณจะมีสุขภาพแข็งแรง】
ฉันเงียบ ๆ ขยำกระดาษโน้ตนั้นเป็นก้อนแล้วโยนลงถังขยะ
เชื่อฟังอยู่วันเดียว เรื่องนี้จบที่นี่
แต่ในวันถัดมา ฉันก็ไปที่ตึกบริษัทของแดนนิส
เรื่องวันครบรอบจบที่นี่ แต่ไม่ได้หมายความว่าฉันจะไม่ตามเรื่องอื่นต่อ
ฉันจะทำให้เรื่องนี้ใหญ่ที่สุด เท่าที่จะทำได้!
ก่อนจะก้าวเข้าบริษัท ฉันถอดสร้อยคอออกจากคอแล้วดูมันอย่างละเอียดเป็นครั้งแรก
ฉันไม่มีเงินซื้อสร้อยคอที่สวยงามและมีราคาแพงขนาดนี้
หลังจากแต่งงานกับแดนนิส ฉันมุ่งเน้นไปที่การช่วยเหลือเขาทั้งหมด
ได้เงินมานิดหน่อยก็โอนไปให้เขาจนหมด จนตอนนี้ฉันแทบไม่มีเงินติดตัวเลย
และสร้อยคอนี้ เป็นของขวัญชิ้นแรกที่เขาให้ฉัน
ฉันถอนหายใจ หยิบสร้อยคอไว้ในมือแล้วเดินเข้าไปในบริษัท
ทันทีที่เข้าไป ก็ถูกพนักงานต้อนรับขวางไว้ เธอมองหน้าฉันอย่างไม่สนใจ "มีนัดไหม?"
แล้วมองเสื้อผ้าของฉันอย่างเหยียดหยาม "ดูจากการแต่งตัวคงไม่สามารถจองนัดได้"
"บริษัทไม่อนุญาตให้คนไม่มีธุระเข้ามา คุณรีบออกไปเถอะ"
ฉันไอเบา ๆ
"คุณไม่รู้จักลูน่าหรอ?"
พนักงานต้อนรับมองหน้าฉันอย่างจริงจังแล้วหัวเราะออกมา
"คุณเป็นลูน่าแบบไหนกัน? ฉันจะไม่รู้จักคู่ชีวิตของเจ้านายหรอ? สามปีที่แล้วในงานประชุมอวยพรของเผ่า เจ้านายให้พรกับเวอร์จิเนีย"
ฉันไม่ได้อยู่ในงานประชุมอวยพรสามปีก่อน กลับมาแล้วแดนนิสบอกฉันว่า เขาทำพิธีบางอย่างในงานเพื่อทรมานเวอร์จิเนีย
จะเป็นพรได้อย่างไร?
เมื่อเห็นว่าฉันไม่เชื่อ พนักงานต้อนรับคิดว่าฉันหน้าหนา จึงเอาวิดีโอในตอนนั้นให้ฉันดู
ในวิดีโอเป็นพิธีในตอนนั้นจริง ๆ เป็นการอวยพร
อัลฟ่ามองเวอร์จิเนียด้วยสายตาเต็มไปด้วยความรัก
ฉันรู้สึกเหมือนตกลงไปในบ่อลึก ตัวสั่นเทาไม่สามารถควบคุมได้
ทั้ง ๆ ที่เขาบอกฉันว่าทั้งหมดนี้เพื่อทรมานเวอร์จิเนีย ทำไมกลายเป็นการอวยพรไปได้?
ในตอนนั้นเอง พนักงานต้อนรับเต็มไปด้วยความยินดีมองไปข้างหลังฉัน "เวอร์จิเนียมาแล้ว!"
เวอร์จิเนียปรากฏตัวในชุดราตรีทันสมัยที่เต็มไปด้วยความสง่างามราวกับเจ้าหญิงในนิทาน แม้แต่เส้นผมยังถูกจัดทรงอย่างสมบูรณ์แบบ
ต่างกับฉันที่สวมเสื้อผ้ายับ ๆ
เธอถอดแว่นกันแดดมองฉันด้วยสายตาเย้ยหยัน
"นี่คือลูน่าหรอ?"
