เมื่อฮั่วยวนเห็นเธอก็พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงประชดประชันว่า “แม่บ้านฟูลไทม์จะมาเพื่อหัวเราะเยาะพวกเราหรือไง？ ผมยุ่งมาก คงไม่มีเวลาพูดคุยทักทายคุณหรอกนะ”
ตอนนั้นเสิ่นจาวหนิงถอนตัวออกไปขณะที่ผลิตภัณฑ์ของพวกเขากำลังอยู่ในช่วงฮอตฮิตและเป็นช่วงที่กำลังยุ่งที่สุด ไม่ว่าใครจะโน้มน้าวเธอก็ไม่ฟังเลย
ตลอดห้าปีที่ผ่านมา เธอไม่ได้ติดต่อกับใครในบริษัทเลย
เมื่อฮั่วยวนเห็นเธอ สีหน้าของเขาจึงดูไม่พอใจเท่าไหร่นัก
“ขอโทษนะคะ ที่ฉันมาที่นี่ในวันนี้ก็เพื่อจะมาดูว่ามีอะไรที่ฉันสามารถช่วยได้บ้าง” เสิ่นจาวหนิงก้มหน้าลง น้ำเสียงมีความเอาอกเอาใจ
“ทำไม คุณเบื่อกับการเป็นแม่บ้านฟูลไทม์แล้วเหรอ？ ถึงได้อยากจะมาช่วยกอบกู้สถานการณ์เอาตอนนี้น่ะ？”
ฮั่วยวนโยนแฟ้มเอกสารในมือลงพื้น สายตาของเขาแสดงความดูถูกเหยียดหยามออกมาอย่างชัดเจนมาก “น่าเสียดายที่พวกเราไม่ต้องการมันอีกแล้ว เพราะบริษัทไปไม่รอดแล้ว ทุกอย่างมันจบลงแล้ว คุณพอใจหรือยังล่ะ？”
เสิ่นจาวหนิงทำใจให้นิ่งสงบ แล้วก็พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ผ่อนคลายว่า “ฮั่วยวน ฉันรู้นะว่าคุณโกรธฉัน แต่ตอนนี้สิ่งที่เราต้องทำก็คือการแก้ไขวิกฤตของบริษัทนะ”
“หึ ตอนนี้พวกเรากำลังจะล้มละลายแล้ว คุณเป็นแค่แม่บ้านฟูลไทม์แล้วจะมาช่วยบริษัทได้ยังไง？ อย่าเพ้อเจ้อไปหน่อยเลย เป็นแม่บ้านฟูลไทม์จนโง่ไปแล้วหรือไง？” เขาไม่ได้สนใจเธออีก แล้วก็เก็บข้าวของของตัวเองเตรียมจะออกไป
เสิ่นจาวหนิงเม้มปากแน่น แววตาของเธอแฝงไปด้วยความรู้สึกสับสน แต่สุดท้ายเธอก็ยังพูดออกไปว่า
“ฮั่วยวน ฉันหย่าแล้ว”
“อะไรนะ？” ฮั่วยวนประหลาดใจมาก เขาไม่ได้คาดหวังถึงผลลัพธ์นี้เลย
“ถ้าไม่มีเรื่องอะไรที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น ฉันจะได้รับเงินส่วนแบ่งมาก้อนหนึ่ง เพราะฉะนั้น……”
เสิ่นจาวหนิงยื่นมือออกมา “คุณสนใจจะมาฟื้นฟูผลิตภัณฑ์ของเราขึ้นมาใหม่ร่วมกันไหม”
……
เสิ่นจาวหนิงได้รับข้อมูลบริษัทกองใหญ่มาจากฮั่วยวน
หลังจากกลับถึงบ้าน พอเปิดประตูออกก็เห็นซูม่านกำลังนอนอยู่ในอ้อมแขนของลี่เยี่ยนซิว
แถมยังนอนอยู่บนเตียงบ่าวสาวของพวกเธอด้วย
เสิ่นจาวหนิงรู้สึกช็อกไปครู่หนึ่ง จากนั้นเธอก็หัวเราะออกมาด้วยความโกรธเคือง
ลี่เยี่ยนซิวทนไม่ไหว ถึงขั้นต้องแอบมาเล่นชู้ในบ้านเลยเหรอ？
หรือว่าเขาแค่ชอบความท้าทายกันนะ？
“ลี่เยี่ยนซิว คุณถึงกับต้องพาผู้หญิงของคุณกลับมาพลอดรักกันที่บ้านเลยเหรอ？”
ลี่เยี่ยนซิวประคองซูม่านเอาไว้ แล้วก็เดินเข้าไปหาเสิ่นจาวหนิงพลางพูดว่า “คุณออกไปข้างนอกทำไมถึงไม่บอกผมสักคำเลยล่ะ？”
เสิ่นจาวหนิงพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจว่า “ให้บอกคุณงั้นเหรอ？ ไม่ว่าฉันจะอยู่บ้านหรือไม่อยู่ คุณก็ไม่สามารถพาผู้หญิงข้างนอกกลับมาที่บ้านได้อยู่ดีนั่นแหละ”
ลี่เยี่ยนซิวอธิบายด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า “ผมกับซูม่านเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก ผมเห็นเธอเป็นน้องสาวมาโดยตลอด”
เสิ่นจาวหนิงกลอกตามองบนใส่เขา “เพราะแบบนี้ คุณก็เลยนอนอยู่บนเตียงเดียวกันกับน้องสาวที่แสนดีของคุณงั้นเหรอ？”
สีหน้าของลี่เยี่ยนซิวดูไม่ค่อยดีนัก เขากำลังจะเอ่ยปากพูด แต่ซูม่านกลับชิงพูดขึ้นมาก่อนว่า
“สวัสดีค่ะ ฉันซูม่านนะคะ ในที่สุดเราก็ได้พบกันสักทีนะคะ คุณกับฉันหน้าตาคล้ายกันจริงๆ ด้วย” เธอมองไปที่ลี่เยี่ยนซิวแวบหนึ่ง ก่อนจะอธิบายแทนเขาอย่างเอาใจใส่ว่า “ฉันหวังว่าคุณจะไม่เข้าใจผิดนะคะ เมื่อกี้นี้อาซิวก็แค่กำลังช่วยฉัน……”
เสิ่นจาวหนิงแสดงสีหน้าไม่พอใจและไม่อยากจับมือกับเธอด้วย “เข้าใจผิดอะไรเหรอ？ เข้าใจผิดว่าคุณแย่งสามีของคนอื่นงั้นเหรอคะ？”
ซูม่านหยุดพูดไป แล้วก็มองไปที่ลี่เยี่ยนซิวอย่างผู้ที่ถูกกระทำ
“เสิ่นจาวหนิง ผมก็บอกไปชัดเจนแล้วไง คุณอย่างี่เง่าไร้เหตุผลสิ” เสียงของลี่เยี่ยนซิวเย็นชาและเคร่งขรึมมาก
“ฉันเนี่ยนะงี่เง่าไร้เหตุผล？ เธอเป็นรักแรกของคุณไม่ใช่หรือไง？”
สีหน้าของเสิ่นจาวหนิงดูซับซ้อน แต่เธอก็ยังคงถามคำถามที่ติดค้างอยู่ในใจตัวเองออกไป “ลี่เยี่ยนซิว ที่คุณแต่งงานกับฉัน เพราะฉันหน้าตาเหมือนเธอใช่ไหม？”
เธอชี้ไปที่ซูม่านและมองไปยังลี่เยี่ยนซิว
ลี่เยี่ยนซิวเบือนหน้าหนีมองไปทางอื่น
เขาเงียบไป
หัวใจของเสิ่นจาวหนิงราวกับถูกมีดกรีดไม่มีผิด ทั้งๆ ที่คำตอบมันชัดเจนอยู่แล้ว แต่พอเธอถามออกไปอีก มันก็เหมือนเป็นการหาเรื่องให้ตัวเองต้องอับอายอย่างไรอย่างนั้น
“ฉันเข้าใจแล้ว”
เธอยิ้มอย่างขมขื่นพลางพูดว่า “เราหย่ากันเถอะ ยังไงเราก็อยู่ด้วยกันไม่ได้อีกแล้ว”
ลี่เยี่ยนซิวขมวดคิ้ว “แค่เรื่องเล็กนิดเดียวเองนะ คุณถึงกับต้องขอหย่าเลยเหรอ？ เสิ่นจาวหนิง คุณช่วยทำตัวให้เป็นผู้ใหญ่หน่อยได้ไหม？”
สีหน้าของเขาเคร่งขรึมมาก “ถ้าคุณไม่ชอบซูม่าน งั้นต่อไปผมจะไม่พาเธอมาอีกก็ได้”
เสิ่นจาวหนิงไม่ได้พูดอะไร
เรื่องหย่าเป็นเรื่องจริงที่ถูกกำหนดไปแล้ว เธอจึงไม่อยากจะเถียงกับเขาอีก
“วันนี้ให้เรื่องมันจบแค่นี้แล้วกัน ผมไม่อยากได้ยินคุณพูดถึงเรื่องหย่าอีก”
หลังจากที่ลี่เยี่ยนซิวพูดจบ เขาก็ไปส่งซูม่าน
เสิ่นจาวหนิงเรียกแม่บ้านให้มาทำความสะอาดห้องนอน เตียงหลังนี้ เธอจะไม่นอนอีกแล้ว
เธอกับลี่เยี่ยนซิวคบกันมาสามปี แต่งงานกันมาห้าปี
ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับลี่เยี่ยนซิวเริ่มต้นขึ้น เนื่องจากเสิ่นจาวหนิงหลงใหลในความหล่อเหลาและมีเสน่ห์ของเขา
ในช่วงเวลานั้นลี่เยี่ยนซิวเพิ่งอกหัก เสิ่นจาวหนิงถึงได้คอยอยู่เคียงข้างเขาทุกวัน
เธอบอกกับทุกคนว่า ‘ฉันอยากจีบลี่เยี่ยนซิว’
ซึ่งวิธีที่เธอจีบเขา ก็คือการส่งดอกไม้ให้เขาทุกวัน นำอาหารเช้าไปให้เขาทุกวัน แล้วก็ถามเขาทุกวันว่า ‘รักฉันบ้างหรือยัง？’
ในตอนนั้น เสิ่นจาวหนิงเป็นคนกล้าหาญและตรงไปตรงมา เธอสามารถสารภาพรักต่อลี่เยี่ยนซิวในที่สาธารณะได้เลย
ส่วนใหญ่แล้วลี่เยี่ยนซิวจะไม่สนใจเธอ
ในห้องเก็บอุปกรณ์กีฬาของมหาวิทยาลัย ในที่สุดเธอก็หาโอกาสที่จะอยู่กับเขาตามลำพังสองต่อสองได้
เธอผลักเขาไปที่กำแพงอย่างกล้าหาญและขู่เขาว่า “ถ้าคุณไม่ยอมเป็นแฟนกับฉัน ฉันจะจูบคุณ”
วันนั้นลี่เยี่ยนซิวไม่ได้ตอบว่าตกลงหรือไม่ เขาเพียงกอดเธอไว้แน่นเท่านั้น
ตอนนี้พอมาย้อนคิดดูแล้ว เธอเป็นฝ่ายที่คิดเองว่าความเงียบของเขาคือการตอบตกลง
แล้วสุดท้ายเธอกับเขาก็มาถึงจุดที่ต้องหย่าร้างกัน เพราะว่าลี่เยี่ยนซิวไม่ได้รักเธอมากพอ
ความรักของเธอมันเอ่อล้นมาก พอเธอไม่เคยได้รับอะไรตอบแทนกลับมาเลยบ่อยๆ เธอก็เริ่มผิดหวังมากขึ้นเรื่อยๆ
แล้วหัวใจก็เหี่ยวเฉาไปในที่สุด
ซึ่งซูม่านก็คือตัวปัญหาที่ทำให้เกิดความร้าวฉานก็ว่าได้
ระหว่างทางที่ลี่เยี่ยนซิวไปส่งซูม่าน สีหน้าของเขาดูบึ้งตึงมาก ซูม่านลองเข้าไปกอดแขนเขาและพูดว่า “อาซิว ฉัน……”
เขาสะบัดออกไปและพูดขึ้นว่า “ซูม่าน อย่าให้เรื่องแบบวันนี้เกิดขึ้นอีกเด็ดขาด”
