แต่ถึงอย่างนั้น กู้อี้อันที่อยู่ฝั่งตรงข้ามก็แค่มองดูเธออยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ลดสายตาลงเพื่อหลบสายตาของเธอ ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปในรถทันที
พอกู้อี้อันขึ้นรถไปแล้ว รถเก๋งสีดำก็แล่นไปบนถนนอย่างรวดเร็วทันที
ภายในเวลาแค่สองสามวินาที เจียงเหวยอี้ก็มองไม่เห็นรถของกู้อี้อันแล้ว
ภายใต้แสงไฟสลัว ๆ บนถนน ชุดแต่งงานสีขาวที่โชกไปด้วยเลือดนั้นกลายเป็นสีแดงสดที่สะดุดตา
คุณนายกู้ยืนอยู่ข้าง ๆ ใบหน้าของเธอซีดเผือดเพราะความตกใจ เธอไม่กล้าแตะต้องเจียงเหวยอี้ เพราะกลัวว่าจะทำให้เธอบาดเจ็บไปมากกว่านี้
“อี้อี้ ไม่ต้องกลัวนะ ฉันจะเรียกรถพยาบาลเดี๋ยวนี้แหละ！”
ตอนนี้ คุณนายกู้นั้นไม่มีเวลามาสนใจเรื่องที่กู้อี้อันหนีไปแล้ว เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วโทรเรียกรถพยาบาลทันที
เจียงเฉาเชิงรีบวิ่งเข้ามาหา พอเห็นเจียงเหวยอี้ที่ล้มอยู่บนพื้นก็หน้าซีดเซียวขึ้นมาทันที ก่อนจะพูดเสียงสั่นขึ้นมาว่า “อี้อี้ ลูกเป็นยังไงบ้าง？”
เขาไม่กล้าแตะต้องลูกสาวของเขาเช่นกัน ตอนนี้ชายวัยห้าสิบคนนี้ร้อนใจจนตาแดงก่ำไปหมดแล้ว
เจียงเหวยอี้ยกมือขึ้นจับแขนพ่อของเธอ ความเจ็บปวดแสนสาหัสที่น่องของเธอทำให้ใบหน้าของเธอขาวซีดราวกับกระดาษ เธอมองไปที่เจียงเฉาเชิง แววตาแดงก่ำของเธอนั้นไม่สามารถกลั้นน้ำตาเอาไว้ได้ “พ่อคะ หนูเจ็บมากค่ะ...”
เจ็บมาก เจ็บน่อง และก็เจ็บใจด้วยเช่นกัน！
เจียงเฉาเชิงไม่เคยเห็นเจียงเหวยอี้ร้องไห้มาก่อน แต่ตอนนี้พอเห็นลูกสาวสุดที่รักของเขาร้องไห้ออกมาด้วยความเจ็บปวด เขานั้นก็อยากจะโดนชนแทนซะจริง ๆ ！
“ไม่ต้องกลัวนะอี้อี้ พ่ออยู่นี่แล้ว！”
เขาโน้มตัวเข้าไปกอดเจียงเหวยอี้อย่างระมัดระวัง แต่เจียงเหวยอี้นั้นทนไม่ไหวแล้ว ก่อนจะเรียกว่า “พ่อ” แล้วก็หมดสติไปทันที
เจียงเหวยอี้ได้รับบาดเจ็บสาหัสและถูกนำตัวส่งไปที่โรงพยาบาล หลังจากนั้นก็ได้รับการช่วยชีวิตข้ามคืนถึงแปดชั่วโมงถึงจะออกมาจากห้องผ่าตัดได้
แต่ถึงอย่างนั้น เจียงเหวยอี้นั้นก็ยังไม่พ้นภาวะวิกฤติอยู่ดี ถ้าเธอไม่สามารถฟื้นขึ้นมาในช่วงสี่สิบแปดชั่วโมงวิกฤตินี้ได้หล่ะก็จะไม่มีโอกาสฟื้นขึ้นมาอีกแล้ว
พอเจียงเฉาเชิงรู้ข่าวนี้ เขาก็แทบจะหมดสติไปทันที
ภรรยาของเขาจากไปเร็วและทิ้งเจียงเหวยอี้ ลูกสาวสุดที่รักเอาไว้ วันนี้ควรจะเป็นวันดี แต่กลับต้องกลายมาเป็นแบบนี้เพราะกู้อี้อันหนีไปแท้ ๆ ！
พอเห็นคนของตระกูลกู้ เจียงเฉาเชิงก็ไม่ได้อ่อนโยนเหมือนแต่ก่อนอีกต่อไป “ไสหัวไปซะ！ พวกแกไสหัวไปให้หมดเลยนะ！”
เขาไล่คนตระกูลกู้ออกไปทันที ในห้องผู้ป่วยนั้นเหลือแค่หลี่จื่อหลี เพื่อนสนิทของเจียงเหวยอี้แค่คนเดียว
หลี่จื่อหลีที่เป็นเพื่อนเจ้าสาวนั้น ในงานแต่งงาน เธอก็อยู่ในห้องจัดเลี้ยงเหมือนเพื่อนเจ้าสาวคนอื่น ๆ แต่รอจนกว่าที่เธอได้รับรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ เจียงเหวยอี้ก็ถูกนำตัวขึ้นรถพยาบาลไปแล้ว
เธอไม่เข้าใจว่า ทั้ง ๆ ที่เป็นวันแต่งงานดี ๆ แต่แล้วอี้อี้ของเธอ จะกลายมาเป็นสภาพแบบนี้ได้อย่างไร！
กู้อี้อันนั้นไม่เห็นใจคนอื่นบ้างเลยรึไงกัน！
หลี่เยว่หรงกับกู้เฉิงหล่างนั้นโดนเจียงเฉาเชิงไล่ออกมาจากตึกผู้ป่วยใน พอมองแผ่นหลังของเจียงเฉาเชิง กู้เฉิงหล่างก็อดไม่ได้และถามขึ้นมาว่า “กู้อี้อันอยู่ที่ไหน？ ！”
พอพูดถึงกู้อี้อัน สีหน้าของหลี่เยว่หรงก็ดูแย่ขึ้นมาทันที
คืนนี้ ถ้ากู้อี้อันไม่หนีไปจากงานแต่งงานหล่ะก็ เจียงเหวยอี้ก็คงไม่ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้
หลี่เยว่หรงนั้นไม่รู้ว่าลูกชายของตัวเองนั้นจะหลงใหลในตัวจ้าวชือเหยียนจนหน้ามืดตามัวอะไรนักหนา ถึงได้จากไปอย่างไม่สนใจอะไรในวันสำคัญเช่นนี้ได้
พอเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ตระกูลกู้กับตระกูลเจียงก็กลายเป็นตัวตลกในเมืองเอ
คนที่ซวยที่สุดนั้นก็คงจะเป็นเจียงเหวยอี้แล้ว คืนวันงานแต่งงานนั้น เธอเกือบจะได้ขึ้นไปบนเวทีและเข้าพิธีกันแล้ว แต่กู้อี้อันที่เป็นเจ้าบ่าวกลับหนีไปโดยที่ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น
การกระทำที่กู้อี้อันหนีงานแต่งงานไปแบบนี้ มันทำให้เจียงเหวยอี้กลายเป็นคนที่ตกอยู่ในสถานการณ์ที่น่าอับอายที่สุดเลยอย่างไม่ต้องสังสัย
ตอนที่เจียงเหวยอี้ฟื้นขึ้นมานั้นก็เป็นเช้าวันที่สองแล้ว พอเธอลืมตาก็เห็นหลี่จื่อหลีฟุบอยู่ข้างเตียง เธออยากจะขยับแต่กลับพบว่าทั้งตัวนั้นถูกพันด้วยผ้าก็อซ
มีแค่มือทั้งสองข้างเท่านั้นที่ยังดีอยู่
เจียงเหวยอี้เห็นโทรศัพท์มือถือที่อยู่ข้าง ๆ เธอ เธออดทนต่อความเจ็บปวดและหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดดูหน้าจอ แต่กลับพบว่าไม่มีข้อความใด ๆ เลย
จู่ ๆ โทรศัพท์ก็สั่นและมีข่าวท้องถิ่นปรากฏขึ้นมาว่า “งานแต่งงานระหว่างตระกูลเจียงกับตระกูลกู้นั้น คุณชายกู้เลือกที่จะหนีงานแต่งงานและบินไปหาคนรักที่เมืองบีในคืนวันนั้น...”
