ฉันแต่งงานกับศัตรูของอดีตสามี

วันนี้เป็นการแต่งงานของตระกูลเจียงและตระกูลกู้แห่งเมืองเอ งานถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ ห้องจัดเลี้ยงที่มีพื้นที่กว่าพันตารางเมตรได้รับการตกแต่งอย่างหรูหราและชวนฝันมาก

พิธีกรบนเวทีกำลังกล่าวเชิญเจ้าบ่าว “ขอเชิญคุณกู้อี้อัน เจ้าบ่าวสุดหล่อของเราขึ้นมาบนเวทีได้เลยครับ！”

พอพิธีกรพูดจบ ผู้ชมก็ปรบมือดังกึกก้อง

แต่หลังจากที่พิธีกรกล่าวเชิญจบไปแล้วหลายวินาที ก็ยังไม่เห็นวี่แววของเจ้าบ่าวที่ควรจะปรากฏตัวขึ้นจากด้านข้างของเวทีเลย

ผู้ชมที่อยู่ด้านล่างเริ่มซุบซิบกันขึ้นมา พิธีกรบนเวทียิ้มอย่างสงบเพื่อชดเชย “เรื่องไม่คาดคิด” นี้ หลังจากสงบไปได้ครึ่งนาที พิธีกรก็ตระหนักว่ามีบางอย่างผิดปกติเลยหยุดพูดไป บรรยากาศในห้องจัดเลี้ยงเลยเงียบขึ้นมาทันที

ในขณะนี้เอง จู่ ๆ ก็มีเสียงตบหน้าดังมาจากหลังเวที ญาติและเพื่อนที่อยู่ใกล้เวทีนั้นต่างก็มองเห็นภาพหลังเวทีได้อย่างชัดเจน

และก็เห็นว่ากู้อี้อันที่เป็นเจ้าบ่าวนั้นโดนแม่ของเขาตบหน้าเข้าอย่างแรงหนึ่งที กู้อี้อันกระชากเข็มกลัด “เจ้าบ่าว” ที่หน้าอกซ้ายของเขาออก ก่อนจะหันหลังกลับไปพลางก้าวเท้ายาว ๆ แล้ววิ่งออกไปทันที

ในขณะเดียวกัน เจียงเหวยอี้นั้นกำลังกอดแขนเจียงเฉาเชิงอยู่ สองพ่อลูกนั้นกำลังรอประตูด้านหลังเปิด จากนั้นก็จะเดินขึ้นไปบนเวที

“ตื่นเต้นเหรอ อี้อี้？”

เจียงเฉาเชิงตบแขนลูกสาวของเขาด้วยความรัก เจียงเหวยอี้ก็เหลือบมองพ่อของเธออย่างอาย ๆ

และตอนที่เธอกำลังจะพูดนั้น จู่ ๆ เธอก็ได้ยินเสียงคุณนายกู้ดังมาจากด้านหลังเธอ “กู้อี้อัน กลับมาเดี๋ยวนี้เลยนะ！”

พอได้ยินเสียงคุณนายกู้ เจียงเหวยอี้ก็หันกลับไปมองทันที

พอเธอหันกลับไป เธอก็เห็นกู้อี้อันวิ่งผ่านเธอไปอย่างรีบร้อน

พอเห็นเธอ สายตาของกู้อี้อันก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย “อี้อี้ ผมขอโทษนะ มีบางอย่างเกิดขึ้นกับเสี่ยวเหยียนน่ะ เลื่อนงานแต่งงานออกไปก่อนสองสามวันละกัน！”

ตอนที่พูดนั้น เท้าของเขาไม่ได้หยุดเลย

พอเจียงเหวยอี้ได้ยินที่เขาพูดเช่นนี้ เธอก็รู้สึกว่าความสุขที่มีนั้นเหมือนโดนเขาเอาน้ำเย็นราดซะจนไม่เหลืออะไรแล้ว

เมื่อกี้เจียงเฉาเชิงถามเธอว่าตื่นเต้นรึป่าว ใช่ เธอรู้สึกตื่นเต้นนัก แต่เธอไม่ได้ตื่นเต้นเพราะที่จะได้แต่งงานกับกู้อี้อัน เธอตื่นเต้นกับเรื่องที่ว่างานแต่งงานคืนนี้จะไม่ได้ราบรื่นเหมือนที่จ้าวชือเหยียนบอกในข้อความเมื่อคืนหรือไม่ต่างหากล่ะ！

สีหน้าของเจียงเฉาเชิงที่อยู่ข้าง ๆ ยิ่งดูไม่สู้ดีเข้าไปใหญ่ งานแต่งงานกำลังจะเริ่มแล้ว ในงานนั้นก็เต็มไปด้วยแขกเหรื่อมากมาย แต่กู้อี้อันนั้นกลับจากไปตอนสำคัญแบบนี้ซะได้！

เจียงเหวยอี้ยืนอยู่ที่นั่นพลางมองร่างของกู้อี้อันที่วิ่งออกไปไกลขึ้นเรื่อย ๆ ตัวของเธอนั้นแข็งและเย็นไปหมด

ไม่！

เธอจะปล่อยให้กู้อี้อันจากไปไม่ได้！

เจียงเหวยอี้กลับมาได้สติก่อนจะยกกระโปรงแต่งงานแล้ววิ่งตามไปทันที “กู้อี้อัน！”

เธอสวมรองเท้าส้นสูงซึ่งทำให้เท้าของเธอเจ็บ ทุกก้าวที่เธอวิ่ง ส้นเท้าของเธอนั้นรู้สึกเหมือนมีคนใช้มีดคม ๆ หั่นเนื้อของเธอไม่มีผิด

แต่เจียงเหวยอี้ก็ไม่ได้หยุดวิ่งสักที เธอกัดฟันและพยายามไล่ตามกู้อี้อันไปให้ทัน

งานแต่งงานจัดขึ้นบนชั้นสอง กู้อี้อันวิ่งไปที่บันได พอได้ยินเสียงเจียงเหวยอี้ก็ชะงักไป

แต่ก็หยุดไปแค่ครู่เดียว จากนั้นเขาก็รีบเดินออกไปจากโรงแรมอย่างรวดเร็วทันที

ตอนที่เจียงเหวยอี้วิ่งออกมาจากโรงแรมนั้น กู้อี้อันนั้นก็เดินไปถึงถนนฝั่งตรงข้ามซะแล้ว

เจียงเหวยอี้นั้นรีบตามเข้าไปอย่างไม่ได้คิดอะไรทันที

กู้อี้อันกำลังจะขึ้นรถ แต่จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงเบรกกะทันหัน ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจของแม่ของเขา “อี้อี้！”

เจียงเหวยอี้ที่สวมชุดแต่งงานสีขาวบริสุทธิ์นั้นถูกรถเก๋งสีดำชนเข้า ความปวดที่น่องนั้นแผ่ขยายขึ้นมาทันที

เจียงเหวยอี้โดนชนจนล้มลงกับพื้น ชุดแต่งงานสีขาวของเธอมีเลือดไหลออกมาทันที แขนของเธอถลอกไปหมด คุณเจียงที่สวยและสง่างามเมื่อครู่นั้นตอนนี้กลับอยู่ในสภาพแย่และน่าสงสาร

เจียงเหวยอี้เอามือเท้ากับพื้นและบังคับตัวเองให้ลุกขึ้นนั่ง กัดริมฝีปากเอาไว้และจ้องมองไปที่กู้อี้อันที่ยืนอยู่ข้างรถอย่างไม่ละสายตา

เธอไม่ได้พูดอะไร แต่น้ำตาคลอเบ้านั้นเต็มไปด้วยคำขอร้อง

อยู่ต่อได้ไหม？

เลือกเธอสักครั้งได้ไหม？