ลู่หรงเซิ่งกลับมาถึงบ้านตอนห้าทุ่ม หลายปีที่ผ่านมา ไม่ว่าจะมีงานสังสรรค์หรือไม่ เขาก็จะกลับมาก่อนเที่ยงคืนตรงทุกครั้ง ไม่เคยค้างคืนที่อื่นเลย
แต่ใครจะคิดว่า ก็คือผู้ชายที่ดูดีพร้อมทุกอย่างคนนี้ แต่กลับมีครอบครัวซ่อนอยู่ข้างนอก
ลู่หรงเซิ่งเปิดประตูห้องนอน เห็นกู้ชิงฮวนร้องไห้ตาแดง ก็นิ่งไปครู่หนึ่ง แววตาของเขาก็ปรากฏความรู้สึกสงสารขึ้นทันที
“ขอโทษนะที่รัก ผมกลับมาช้า คุณคิดมากอีกแล้วใช่ไหม? ผมเอาซุปทะเลมาฝากคุณด้วย กินสักหน่อยแล้วค่อยนอนนะครับ”
เขาประคองกู้ชิงฮวนขึ้นอย่างระมัดระวัง ความเอาใจใส่ของลู่หรงเซิ่งก็ปรากฏในเรื่องเล็กน้อยเสมอ เช่นทุกครั้งที่เขากลับบ้านดึก ก็มักจะเอาอาหารที่กู้ชิงฮวนชอบกินกลับมาด้วยอย่างสองอย่าง
เธอเคยคิดว่าเธอได้พบลู่หรงเซิ่ง แต่งงานกับเขา เป็นบุญใหญ่หลวงจากสวรรค์
แต่คืนนี้เธอถึงจะรู้ว่าอาหารที่ลู่หรงเซิ่งนำกลับมาทุกครั้ง เป็นอาหารที่กินเหลือจากเฉินลู่และลูกสาว อย่างเช่นซุปทะเลวันนี้
เมื่อครู่นี่เอง กู้ชิงฮวนบับบังคับตัวเองให้ดูภาพวิดีโอจากกล้องวงจรปิดของครอบครัวสามคนของพวกเขา เด็กผู้หญิงคนนั้นแค่ชิมซุปทะเลคำเดียว ก็คายกลับลงไปในชาม
“คุณพ่อค่ะ ทำไมซุปทะเลของร้านอาหารหรูนี้ถึงรสชาติแย่ขนาดนี้คะ? ”
ลู่หยงเซิ่งมองเด็กน้อยแวบหนึ่ง จากนั้นก็ยิ้มแล้วคีบอาหารอื่นให้เธอ
“ซินซินไม่ชอบกินก็ไม่ต้องกิน พ่อห่อกลับไป”
“แต่คุณพ่อ เมื่อกี้หนูได้คายลงไปแล้ว”
ลู่หรงเซิ่งไม่สนใจแม้แต่นิดเดียว
“ไม่เป็นไรจะ พ่อเอากลับไปให้สุนัขกิน พวกมันไม่รังเกียจ”
กู้ชิงฮวนมองลู่หรงถือช้อน ตั้งตารอเธออ้าปาก แต่ท้องของเธอกลับรู้สึกปั่นป่วนขึ้นมาทันที
อาหารกินเหลือ แล้วยังมีสิ่งสกปรกที่คนอื่นคายออกมา เธอไม่รู้ว่ากินเข้าไปกี่ครั้งแล้ว ที่แท้เธอก็คือสุนัขจากปากของลู่หรงเซิ่งตัวนั้น!
กู้ชิงฮวนทนไม่ไหวอ้วกออกมา เธอวิ่งไปที่ห้องน้ำ หลังจากอาเจียนจนหน้ามืดตาลาย ก็ทรุดนั่งลงกับพื้นทั้งน้ำตา
ลู่หรงเซิ่ง ในเมื่อคุณไม่รักฉัน ทำไมต้องแสร้งทำเป็นรักฉันมากด้วยล่ะ?
“ที่รัก คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม? ขอโทษนะครับ ผมไม่รู้ว่าวันนี้คุณไม่อยากกินซุปทะเล เป็นความผิดของผม คุณเปิดประตูให้ผมดูหน่อยได้ไหม? ”
เสียงของคนนอกประตูเต็มไปด้วยความร้อนใจ กู้ชิงฮวนเอามือทั้งสอง ปิดหน้า เก็บเสียงร้องไห้ไว้ ทำไมลู่หรงเซิ่งเขาต้องทำแบบนี้กับเธอ?
คืนนั้นกู้ชิงฮวนก็มีไข้สูง ลู่หรงเซิ่งพาเธอไปโรงพยาบาลในคืนนั้นทันที
เธอไม่รู้ว่าหลับไปนานแค่ไหน จนกระทั่งได้ยินการสนทนาของลู่หรงเซิ่งกับเจิ้งหนานถึงจะตื่นขึ้น แต่เธอไม่ได้ลืมตา
“พี่ ตอนนี้กู้ชิงฮวนเป็นแบบนี้ กลัวว่าเดือนเดียวก็ผ่านไปไม่ได้ พี่ยังคิดจะเอาตับนั่นให้กับคนอื่นอยู่อีกเหรอครับ? ”
เจิ้งหนานเป็นหมอผู้ทำการรักษาของเธอ และเป็นลูกพี่ลูกน้องของลู่หรงเซิ่ง หลังจากอีกฝ่ายนิ่งเงียบไปหลายวินาที ในที่สุดก็ปริปากพูด
“พี่ยังยืนตามการตัดสินใจเดิม นายไม่เห็นสภาพเฉินลู่ร้องไห้ต่อหน้าพี่ พี่ไม่สามารถทนได้จริง ๆ ส่วนกู้ชิงฮวน พี่จะรีบหาตับที่ใหม่ที่เหมาะสมให้กับเธอ”
“แต่ พี่จะบอกเรื่องนี้กับเธอยังไง? ”
ลู่หรงเซิ่งพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“ก็บอกว่าครอบครัวผู้บริจาคคืนคำแล้ว เธอไม่มีทางสงสัยแน่นอน”
เจิ้งหนานดูเหมือนทนทำใจไม่ได้
“แต่ กู้ชิงฮวนต่างหากที่เป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของพี่ พี่มีสถานะในวันนี้ ก็เพราะตระกูลกู้เป็นคนมอบให้ พี่ก็ทนใจทำได้จริง ๆ เหรอครับ? ”
ลู่หรงเซิ่งหัวเราะเยาะเบา ๆ
“ใช่ พี่มีความสำเร็จในวันนี้ ก็เพราะอาศัยตระกูลกู้ แต่พี่ก็ดีกับกู้ชิงฮวนมากไม่ใช่เหรอ？ มีผู้ชายกี่คนที่ทำได้แบบพี่？
แม้เธอจะมีลูกไม่ได้เพราะป่วย พี่ก็ไม่ได้พูดอะไร? พี่เองก็ถือไม่รู้สึกผิดกับใจตัวเอง”
มือของกู้ชิงฮวนที่อยู่ในผ้าห่มจับผ้าปูที่นอนไว้แน่น หัวใจเจ็บปวดเหมือนถูกกรีดออกมาอย่างนั้น
ดังนั้นเพราะเขาไม่ทอดทิ้งเธอ เลยนอกใจได้อย่างสบายใจเหรอ?
เขาคือไม่รู้สึกผิดกับใจตัวเองจริง ๆ หรือหลอกตัวเองกันแน่ กลัวว่ามีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้
“แต่พี่ พี่ไม่สนใจความเป็นความตายของกู้ชิงฮวนเลยจริง ๆ เหรอครับ? ”
ลู่หรงเซิ่งไม่ตอบคำถามของเจิ้งหนาน เพียงใช้ปลายนิ้วแตะแก้มของกู้ชิงฮวนเบา ๆ ปัดผมที่ตกลงมาไปที่หลังหู
การกระทำของเขาทั้งที่อ่อนโยนมาก แต่กู้ชิงฮวนกลับรู้สึกเจ็บปวดจนทนไม่ไหวทุกจุดที่ถูกเขาสัมผัส
