พิศวาสร้าย
ผู้ชายในเสื้อคลุม
ผู้เขียน
Sagava Yamada / กาสะลอง
นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องที่สมมติขึ้น
ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องจริงแต่อย่างใด ชื่อบุคคล
และสถานที่ที่ปรากฏในเนื้อเรื่อง ไม่มีเจตนา
อ้างอิงหรือก่อให้เกิดความเสียหายใดๆ
……….
นิยายเรื่องนี้… ไม่มีแก่นสารสารัตถะอะไรนักหนา
ทั้งเรื่องขับเคลื่อนด้วยอารมณ์อันมืดดำของมนุษย์
ดำเนินเรื่องด้วยตัณหาราคะสุดร้อนแรง
ท่านใดที่ไม่ชอบโปรดหลีกเลี่ยง
*เราเตือนท่านแล้ว*
“เมียจ๋า… อูยยย… ผัวรักเมียที่สุด”
ชายปริศนาพึมพำ ขณะก้มลงดูดนมสองเต้าสลับไปมาอย่างลุ่มหลง หัวนมของเรโกะแข็งตั้งเป็นไตด้วยความดื่มด่ำซ่านเสียวเมื่อโดนดูด ขณะดุ้นเอ็นยังเสียบคา คับแน่นอยู่ในรูสวาทระบมบานของหล่อน
“ฉันอยากเห็นหน้านาย… ขอฉันเปิดไฟได้ไหม”
เรโกะกล่าวพลางขมิบร่องสวาท อาการตอดรัดล้ำลึกยังพลุ่งพล่านอยู่ภายใน น้ำกามอุ่นๆ ของชายปริศนายังฉีดซ่านเข้าสู่ช่องท้องแขม่วเกร็งและตอดรัดเป็นจังหวะ
“เธอไม่กลัวหรอกหรือ… ว่าถ้าเปิดไปแล้วจะเห็นใบหน้าอัปลักษณ์ของฉัน”
เขาตอบอย่างนึกสนุก
“ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม… ฉันอยากเห็น… นะ… ได้โปรด”
เสียงของเรโกะแทบจะวิงวอน
“สักวันเธอจะได้เห็น… แต่ยัง… ยังไม่ใช่วันนี้”
พิศวาสร้าย
ผู้ชายในเสื้อคลุม
ณ ประเทศญี่ปุ่น
ในห้องเช่าของอพาร์ทเม้นท์แห่งหนึ่ง อยู่ติดกับสวนสาธารณะในเมืองเล็กๆ ย่านนากาโน่ของประเทศญี่ปุ่น
‘เรโกะ’ สาวน้อยลูกครึ่ง ไทย-ญี่ปุ่น ผมยาวสีดำสลวย ดวงตาคม นมใหญ่ เอวคอดสวย สะโพกผายเซ็กซี่สะดุดตาผู้ชายทุกคนที่ได้พบเห็น กำลังจัดข้าวของภายในห้อง หลังจากเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ได้เพียงสองวัน
เรโกะเพิ่งเรียนจบในสาขาครุศาสตร์ปฐมวัย และได้งานทำเป็นครูอนุบาลตามที่หวัง
แม้ว่างานแรกจะอยู่ไกลจากที่พักเดิมและครอบครัวซึ่งอยู่อีกเมือง หากด้วยความรักเด็กและประทับใจกับความสวยงามของชุมชนซึ่งเป็นหมู่บ้านเก่าแก่ในจังหวัดนากาโน่ มีบรรยากาศบ้านเมืองเก่าของญี่ปุ่นที่ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางธรรมชาติอันสวยงาม มีภูมิประเทศอันหลากหลาย ทั้งที่ราบสูง ภูเขา แม่น้ำ ทุ่งหญ้าสีเขียวขจี
เรโกะมีแฟน ชื่อ ‘ยามาดะ’ เป็นผู้ชายญี่ปุ่น น่ารัก คบหากันมาได้สองปีกว่า
ทั้งสองวางแผนว่าจะแต่งงานกันทันที หลังจากเรียนจบ ทว่าพอถึงวันที่เรโกะเรียนจบ แผนการที่วางเอาไว้กลับไม่เป็นไปอย่างที่หวัง เมื่อมีเหตุให้ยามาดะต้องเปลี่ยนแผนกะทันหัน หลังจากได้ทุนเรียนต่อในคณะแพทยศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในโตเกียว ทำให้แผนการแต่งงานต้องถูกพับเก็บไปโดยปริยาย
ในเวลาต่อมา
มือเรียวเอื้อมเปิดมู่ลี่ หญิงสาวทอดสายตาผ่านกรอบหน้าต่าง มองลงไปยังสวนสาธารณะเบื้องล่างที่มีสายลมเย็นพัดพรูผ่านช่องหน้าต่างเข้ามาปะทะใบหน้า
ที่บริเวณด้านหลังห้องพักมีซากุระต้นใหญ่ แผ่ก้านกิ่งสะพรั่ง ดอกสีชมพูผลิบานเต็มต้น บ้างก็ร่วงหล่นอยู่บนถนนสายเล็กๆ ทอดยาวไปในความเงียบสงบของอุโมงค์ต้นไม้อันเกิดจากกิ่งก้านของต้นซากุระที่ค้อมกิ่งก้านสานเข้าหากันเป็นทางยาว
เรโกะชะโงกยืนมองสวนสาธารณะอยู่พักใหญ่ๆ ก่อนตัดสินใจเดินไปยังตู้เสื้อผ้า
หญิงสาวเปลี่ยนเสื้อผ้า คว้าเสื้อยืดสีขาวมาสวมพร้อมกางเกงขาสั้นสีดำ ตามด้วยรองเท้าผ้าใบสีขาว ไม่ลืม
ล็อกประตูห้องพักก่อนจะก้าวลงบันไดมายังชั้นล่าง วิ่งเหยาะๆ ไปตามทางเดินเล็กๆ ของอพาร์ทเม้นท์ เชื่อมต่อไปยังสวนสาธารณะ
ราวๆ ชั่วโมงผ่านไป
หญิงสาวกลับมาถึงห้องพัก ด้วยสภาพร่างกายที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ รู้สึกว่าร่างกายกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาก หลังจากได้เสียเหงื่อไปกับการออกกำลังกาย
เรโกะเดินไปคว้าขวดน้ำดื่มในตู้เย็นมาดื่ม จากนั้นก็ถอดเสื้อผ้าจนร่างกายเปลือยเปล่าล่อนจ้อน
ในระหว่างที่กำลังจะเดินผ่านตู้เสื้อผ้า อดไม่ได้… ที่จะเหลือบมองรูปร่างอันเอิบอิ่ม สมบูรณ์ไปด้วยเลือดเนื้อของวัยสาวสะพรั่ง
