เช้าวันรุ่งขึ้น ณัฐนันท์กลับมาที่คฤหาสน์ตระกูลกิตติโชติอีกครั้ง
เธอผลักประตูใหญ่เข้าไป เดินผ่านโถงทางเข้าไปยังห้องนั่งเล่นที่กว้างขวาง
คุณหญิงนันทิชา แม่สามีของเธอนั่งจิบชาอยู่บนโซฟา พอเหลือบเห็นณัฐนันท์ก็วางถ้วยชาลงบนโต๊ะอย่างแรงจนเกิดเสียงดัง
ศศิประภา กิตติโชติ น้องสาวของสามี กำลังนั่งทาเล็บอยู่ข้าง ๆ เธอเหลือบมองณัฐนันท์ด้วยหางตาแล้วพูดอย่างเหยียดหยาม "ยังมีหน้ากลับมาอีกเหรอ"
คุณหญิงนันทิชาลุกขึ้นยืน ชี้หน้าณัฐนันท์แล้วด่าทอด้วยถ้อยคำหยาบคาย "นังแม่ไก่ไม่มีไข่! แค่ผัวคนเดียวยังรักษาไว้ไม่ได้!"
"ใช่แล้วค่ะคุณแม่" ศศิประภาพูดเสริม "พี่ชลิตาท้องแล้ว เธอก็รีบ ๆ ไสหัวออกจากบ้านเราไปได้แล้ว!"
ณัฐนันท์เผชิญหน้ากับการด่าทอ แต่ครั้งนี้เธอไม่ได้ก้มหน้ายอมรับเหมือนเช่นเคย เธอยืดตัวตรง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา
เธอเดินตรงไปที่โซฟา ไม่สนใจสายตาที่โกรธเกรี้ยวของคนทั้งสอง แล้วหยิบเอกสารหนาปึกหนึ่งออกมาจากกระเป๋า
ปึก!
ณัฐนันท์ตบเอกสารลงบนโต๊ะกาแฟอย่างแรง เสียงดังก้องทำให้สองแม่ลูกสะดุ้งโหยง
คุณหญิงนันทิชาตกใจกับท่าทีของเธอ ขมวดคิ้วแล้วหยิบเอกสารขึ้นมาดู
เมื่อเห็นศัพท์ทางการแพทย์บนกระดาษ สีหน้าของคุณหญิงนันทิชาก็ซีดเผือดในทันที มือของเธอสั่นเทาจนควบคุมไม่อยู่
ศศิประภาชะโงกหน้าเข้ามาดูแล้วร้องเสียงหลง บนเอกสารเขียนไว้อย่างชัดเจนว่าณัฐวัฒน์เป็นหมันขั้นรุนแรงและมีภาวะหย่อนสมรรถภาพทางเพศ
"เด็กในท้องของชลิตา" ณัฐนันท์มองพวกเธออย่างเย็นชา "ไม่รู้ว่าเป็นลูกของใครกันแน่"
"แก!" คุณหญิงนันทิชาโกรธจนตัวสั่น ง้างมือขึ้นจะตบณัฐนันท์ แต่ถูกณัฐนันท์คว้าข้อมือไว้ได้ทัน
ณัฐนันท์บีบข้อมือของคุณหญิงนันทิชาเบา ๆ แต่ก็แรงพอที่จะทำให้คุณหญิงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดและยอมปล่อยมือ
เธอสะบัดมือของคุณหญิงนันทิชาทิ้ง แล้วหยิบใบหย่าที่เธอเซ็นชื่อเรียบร้อยแล้วออกมาวางข้าง ๆ รายงานผลตรวจ
"ถ้าณัฐวัฒน์ไม่ยอมเซ็น ฉันจะส่งรายงานฉบับนี้ให้นักข่าวทั่วกรุงเทพฯ" เธอขู่ด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ
ศศิประภาตกใจจนพูดไม่ออก ได้แต่หลบอยู่หลังแม่ของเธอตัวสั่นงันงก
ณัฐนันท์หันหลังเดินขึ้นบันได เธอจะขึ้นไปเอาของที่สำคัญที่สุดของเธอบนชั้นสอง นั่นก็คือกล่องยาของเธอ
เมื่อเดินไปได้ครึ่งทาง เธอก็หยุดชะงัก หันกลับมามองสองแม่ลูกที่นั่งหมดแรงอยู่บนโซฟา
"ถ้าอยากให้ลูกชายมีทายาท ก็อย่ามาขวางทางฉัน" ณัฐนันท์พูดเสียงดังฟังชัด
เมื่อได้ยินคำขู่ที่มีน้ำหนักนี้ ม่านตาของคุณหญิงนันทิชาก็หดเล็กลงอย่างรุนแรง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
ณัฐนันท์ไม่สนใจท่าทีตกตะลึงของพวกเธอ เธอรีบเดินขึ้นไปบนชั้นสอง เข้าไปในห้องพักแขกที่เธอเคยอยู่ แล้วหยิบกล่องยาเก่า ๆ ใบนั้นออกมา
เธอหิ้วกล่องยาลงมา ไม่แม้แต่จะชายตามองสองแม่ลูก เดินผ่านห้องนั่งเล่นตรงไปยังประตูใหญ่
ปัง!
ประตูใหญ่ปิดลงตามหลังเธอเสียงดังสนั่น
ด้านนอก สุวรรณียืนพิงรถสปอร์ตอยู่ พอเห็นณัฐนันท์ออกมาก็ผิวปากเสียงดัง
ณัฐนันท์เปิดประตูขึ้นไปนั่งข้างคนขับ วางกล่องยาไว้บนตักอย่างระมัดระวัง
สุวรรณียื่นกาแฟเย็นให้เธอแก้วหนึ่ง "เป็นไงบ้าง"
ณัฐนันท์ดื่มกาแฟไปอึกใหญ่ ของเหลวเย็น ๆ ไหลผ่านลำคอ เธอถอนหายใจยาว "เหมือนได้เกิดใหม่"
สุวรรณีสตาร์ทเครื่องยนต์ รถสปอร์ตคำรามลั่นแล้วเคลื่อนตัวออกจากคฤหาสน์ที่เต็มไปด้วยคำโกหกหลังนั้น
ในรถ ณัฐนันท์หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ล็อกอินเข้าฟอรัมทางการแพทย์ที่เป็นความลับ แล้วโพสต์ข้อความสั้น ๆ ประกาศการกลับมาของเธอ
