2. รอยเปื้อนบนผ้าปู
ท้ายที่สุดก็ทนเสียงรบเร้าและน้ำตาของน้องสาวไม่ไหว เขียนฝันได้ทำตามข้อเสนอของเขียนฟ้า สลับตัวกันแล้วสวมรอยเป็นเจ้าสาวแทน งานแต่งเมื่อวานผ่านไปอย่างราบรื่นดี เธอไม่ถูกดเต็มดวงผู้เป็นแม่จับได้ และเจ้าบ่าวของเธอก็ยังมองไม่ออก พอนึกถึงคืนเข้าหอที่เพิ่งผ่านมาพวงแก้มสองข้างก็แดงระเรื่อ ส่วนหนึ่งที่เขียนฝันตอบตกลงอาจเป็นเพราะมีใจให้อินทัชแต่แรก ครั้งแรกที่เจอกันอินทัชมาที่บ้าน เขียนฝันได้แต่หลบซ่อนตัวแอบมองอินทัชจากที่ไกล ๆ พอรู้ว่าผู้ชายคนนี้คือคนที่เต็มดวงหมายมั่นอยากให้แต่งกับเขียนฟ้า เขียนฝันจึงพยายามตัดใจและแสดงความยินดีกับน้องสาว จนในที่สุดเขียนฟ้าและอินทัชก็ได้หมั้นหมายกันโดยมีเต็มดวงเป็นคนจัดการทุกอย่าง
อินทัชตกหลุมรักเขียนฟ้าแต่แรกเจอ เมื่อใดที่มาบ้านเต็มดวงเขาเคยเห็นเขียนฝันบ้างเป็นบางครั้ง แต่ส่วนมากเธอมักจะเข้าไปหลบในห้องไม่ออกมาให้เจอ ทำตัวลึกลับขี้อายและมักจะเงียบขรึมอยู่ตลอดเวลา ในขณะที่เขียนฝันยังงงว่าเหตุการณ์ทั้งหมดเป็นเรื่องจริงหรือฝัน สายตาก็ไปสะดุดเข้ากับจุดสีแดงบนผ้าปูที่นอน ดวงตาของเธอเบิกโตกว่าเดิมเล็กน้อย แต่คิดไม่ออกว่าเมื่อคืนได้ผ่านการมีครั้งแรกกับเขาแล้วหรือยัง จึงรีบลุกขึ้นพร้อมจัดการดึงผ้าปูออกเพื่อจะเปลี่ยนผืนใหม่
"ให้แม่บ้านมาทำให้ก็ได้นะ"
อินทัชที่เพิ่งจะเดินออกมาจากห้องน้ำพูดขึ้นแล้วเดินมาโอบกอดภรรยาจากทางด้านหลัง เขียนฝันสะดุ้งตกใจพยายามจะถอยห่าง แต่ถูกมือแกร่งคว้าเอวบางไว้
"เป็นอะไร ตกใจผมเหรอ"
"ปะ เปล่าค่ะ ฟ้าจะเอาผ้าปูที่นอนไปซัก ซักเองจะดีกว่าค่ะ อีกอย่างรอยนี้มันก็น่าอายด้วย"
"น่าอาย ? น่าอายตรงไหน"
"เอ่อ..."
เธอหน้าแดงเป็นลูกตำลึง พยายามบ่ายเบี่ยงเพื่อให้ตนเองได้หลุดจากอ้อมกอดของอีกฝ่าย
"รอยเลือดบนผ้าปูที่นอนมันน่าอายค่ะ ปล่อยฟ้าก่อนเถอะค่ะ ฟ้าจะได้เอาไปซัก"
"อ๋อ เมื่อคืนนี้ผมไม่ทันระวังเผลอทำใบมีดโกนหนวดบาดมือ แล้วยังซุ่มซ่ามทำเลอะที่นอนอีก"
"มะ...มีดโกนบาดมือ"
"อื้ม รอยบนที่นอนนั่นเลือดผมเอง"
เขียนฝันชะงักไปชั่วครู่ จากนั้นยิ้มออกมาอาย ๆ หมุนตัวเข้าหาอีกคน รีบคว้ามือหนามาตรวจสอบบาดแผล พบว่าอินทัชใช้พลาสเตอร์ยาปิดแผลไว้เรียบร้อยแล้ว
"บาดลึกไหมคะ คุณหนึ่งเจ็บมากมั้ย"
"ก็ไม่เท่าไร"
"ค่อยโล่งอกไปทีฟ้านึกว่ารอยนั่นเป็น"
เธอพูดแล้วก็อายปาก จึงหยุดไว้เท่านั้นไม่พูดต่อ แต่อินทัชมองแวบเดียวก็รู้แล้วว่าเขียนฝันกำลังคิดอะไรอยู่ในหัว เขาอมยิ้มโน้มใบหน้าลงมาหอมแก้มเธอเบา ๆ เธอจึงฝืนตัวออกเล็กน้อยเพราะไม่คุ้นชิน เขาดูอ่อนโยนและอบอุ่นมาก แต่น่าเสียดายตรงที่คนที่เขาอยากอ่อนโยนด้วยคือเขียนฟ้าไม่ใช่เธอ
"เมื่อคืนนี้ไม่มีอะไรหรอก ผมเห็นคุณอาบน้ำเสร็จก็หลับไปเลย คุณคงจะเหนื่อยมากก็เลยปล่อยให้คุณนอน"
ไม่อยากเชื่อว่ายังมีสุภาพบุรุษหลงเหลืออยู่บนโลกอยู่อีก หญิงสาวยิ้มแห้ง ๆ แล้วผละตัวออก จากนั้นเดินไปหยิบเอาผ้าปูที่นอนมาถือเอาไว้
"ค่ะ เหนื่อยมาก ขอบคุณนะคะที่ไม่ปลุก"
พูดเพียงเท่านั้นเขียนฝันก็เดินลงมาชั้นล่าง เห็นป้าอิ่มกำลังจัดเตรียมอาหารเช้า ปกติป้าอิ่มจะมาแต่เช้ามืดเพื่อเตรียมอาหารให้อินทัชทุกวัน ที่อยู่อาศัยของป้าอิ่มเป็นห้องพักสำหรับคนงานที่อินทัชสร้างแยกไว้ อยู่ในละแวกไม่ไกลจากนี้ พอทำงานทุกอย่างเสร็จสิ้นป้าอิ่มก็จะกลับไปทันที
"อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณฟ้า ป้าเตรียมอาหารเช้าไว้แล้ว คุณฟ้าจะทานเลยไหมคะ"
"ยังค่ะ ขอบคุณนะคะป้า"
"นั่นจะเอาผ้าปูที่นอนไปไหนคะ"
ป้าอิ่มมองผ้าปูที่นอนในมือหญิงสาวแล้วยิ้ม พลอยทำให้อีกคนเขินจนหน้าแดงไปด้วย
"ให้ป้าเอาไปซักให้มั้ยคะ ไม่ต้องเขินหรอกค่ะ ครั้งแรกส่วนมากเป็นกันแบบนี้ทุกคน"
"ไม่ใช่นะคะป้า ไม่ใช่อย่างที่ป้าคิด"
เขียนฝันส่ายหน้าปฏิเสธเป็นพัลวัน เรื่องมันไม่ได้เป็นอย่างที่ป้าอิ่มคิดเลยสักนิด
"เอาไปซักเถอะครับป้า"
อินทัชเดินลงมาจากบันได มาทันได้ยินประโยคสนทนาของคนทั้งคู่พอดี
"ค่ะ ส่งมาค่ะป้าจัดการเอง เห็นแล้วก็นึกถึงตัวเองสมัยสาว ๆ ตอนนั้นป้าอายหน้าแดงยิ่งกว่าคุณฟ้าอีกนะคะ"
"พอ ๆ เลยป้า ไปแซวเมียผมแบบนี้ เดี๋ยวคุณฟ้าก็ไม่กล้าทานข้าวเช้ากันพอดี"
นอกจากไม่ปฏิเสธว่ารอยที่เปื้อนบนผ้าเกิดจากฝีมือตัวเอง อินทัชยังแกล้งให้ป้าอิ่มแซวเขียนฝันหนักกว่าเดิมอีก แบบนี้เท่ากับว่าจงใจให้คนอื่นเข้าใจผิดชัด ๆ ป้าอิ่มได้ผ้าไปแล้วก็เดินจากไป ปล่อยให้คู่สามีข้าวใหม่ปลามันคุยกันต่อ
"หิวรึยังครับ"
"ไม่ค่ะ ฟ้าว่าจะไปอาบน้ำก่อน ถ้าคุณหิวก็ทานได้เลยนะคะ ไม่ต้องรอ"
บอกเพียงเท่านั้นเขียนฝันก็เดินขึ้นไปข้างบนจัดการอาบน้ำชำระล้างร่างกาย เธอแต่งตัวชุดใหม่ดูทะมัดทะแมงขึ้นกว่าเดิม เดินลงมาข้างล่างเห็นอินทัชยังรออยู่ที่โต๊ะอาหาร
