สายเกินไป แฟนเก่าทายาทมาเฟีย ตอนที่ 1
คู่หมั้นที่คบกันมาเจ็ดปี ทายาทตระกูลเจ้าพ่อ กลับอ้างว่าความจำเสื่อมสามสัปดาห์ก่อนงานแต่งงานของเรา เขาจำใครก็ได้ ยกเว้นฉันคนเดียว
แล้วฉันก็ได้ยินเขาหัวเราะลั่นตอนวิดีโอคอล บอกว่านี่คือ "ใบเบิกทางชั้นดี" ที่จะได้ไปนอนกับเน็ตไอดอลสาวก่อนที่จะถูกผูกมัด
เขาอวดความสัมพันธ์ชู้สาวอย่างไม่เกรงใจ ทิ้งฉันที่แขนหักไว้ข้างถนนหลังจากจัดฉากรถชนเพื่อช่วยให้หล่อนแค่ถลอก และยังวางแผนจะทิ้งฉันให้กลายเป็นคนไร้บ้าน เขาเรียกฉันว่า "ของตาย" เป็นตุ๊กตาที่เขาจะเล่นด้วยเมื่อไหร่ก็ได้ แล้วพอเบื่อก็โยนกลับขึ้นหิ้ง
เขาคิดว่าฉันจะรอคอย "การฟื้นความจำอย่างปาฏิหาริย์" ของเขา แต่เปล่าเลย ฉันหายตัวไป ทิ้งไว้เพียงแหวนของเขาและโน้ตสั้นๆ: "ฉันจำทุกอย่างได้หมดแล้ว เหมือนกัน"
บทที่ 1
เอวา POV:
ผู้ชายที่ฉันรักมาเจ็ดปีอ้างว่าความจำเสื่อม และลืมแค่ฉันคนเดียว... จนกระทั่งฉันได้ยินเขาวิดีโอคอล แล้วหัวเราะลั่นว่านี่คือใบเบิกทางชั้นยอดที่จะได้ไปนอนกับเน็ตไอดอลก่อนแต่งงาน
นิ้วของฉันไล้ไปตามผ้าลูกไม้ละเอียดอ่อนของผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวที่แผ่อยู่บนเตียงของเรา มันเป็นส่วนหนึ่งของชุดแต่งงานที่ราคาแพงกว่ารถฮอนด้าคันแรกของฉันเสียอีก สัญลักษณ์... ไม่ใช่ของความรัก แต่เป็นสัญญาหมั้นทางการเมืองเจ็ดปีที่มุ่งหวังจะรวมสองตระกูลที่ทรงอิทธิพลที่สุดของกรุงเทพฯ เข้าด้วยกัน การรวมตัวที่สมบูรณ์แบบ ชีวิตที่สมบูรณ์แบบ
ยกเว้นแต่อีธาน รัตนภาคิน คู่หมั้นของฉันและทายาทตระกูลรัตนภาคิน จำเรื่องพวกนี้ไม่ได้เลย เขาบอกว่าเขาจำไม่ได้
สามสัปดาห์ก่อน เขาได้รับบาดเจ็บที่ศีรษะเล็กน้อย ลีโอ มือขวาของเขา บอกฉันหน้าตาเฉยว่าเขาหกล้มระหว่างซ้อมมวย มันลบความทรงจำของเขาไป... อย่างเลือกที่รักมักที่ชัง เขายังจำชื่อตัวเองได้ จำครอบครัวได้ จำบทบาทของเขาในฐานะว่าที่เจ้าพ่อคนต่อไปได้ แต่เขาแค่จำฉันไม่ได้
ฉันใช้เวลาทุกวันนับตั้งแต่นั้นพยายามปะติดปะต่อความทรงจำของเขากลับคืนมา เพนต์เฮาส์ของเรากลายเป็นพิพิธภัณฑ์แห่งความรัก หรือสิ่งที่ฉันเคยคิดว่าเป็นความรัก รูปถ่ายของเราเรียงรายอยู่บนผนัง ฉันเปิดเพลงอินดี้ที่ไม่ค่อยมีใครรู้จักซึ่งควรจะเป็นเพลงเต้นรำเพลงแรกของเราวนไปเรื่อยๆ หวังว่าโน้ตสักตัวอาจจะปลดล็อกอะไรบางอย่างในตัวเขาได้
"ก็ติดหูดีนะ" นั่นคือทั้งหมดที่เขาพูดเมื่อวานนี้ สายตาของเขาห่างเหินและเย็นชา
ฉันปฏิเสธที่จะยอมแพ้ ตระกูลของเราทั้งสองฝากความหวังไว้กับเรื่องนี้ ฉันเองก็เช่นกัน การแต่งงานครั้งนี้ไม่ใช่แค่การแต่งงาน แต่มันคือสนธิสัญญา คือหนทางที่จะยุติสงครามเงียบก่อนที่มันจะเริ่มต้นขึ้น
มายา โรจนไพศาล เพื่อนสนิทและทนายความของฉัน ซึ่งเป็นกุนซือส่วนตัวของฉันด้วย ได้เตือนฉันแล้ว "เรื่องนี้มันทะแม่งๆ นะเอวา บาดเจ็บที่หัวแล้วลืมแค่คู่หมั้นตัวเองเนี่ยนะ ฟังดูเหมือนพล็อตละครน้ำเน่าหลังข่าว ไม่ใช่ผลวินิจฉัยของแพทย์"
ฉันปัดคำพูดของเธอทิ้งไป ฉันต้องทำอย่างนั้น ความหวังคือสิ่งเดียวที่ฉันมีเหลืออยู่
คืนนี้ ขณะที่ฉันกำลังมองหาอัลบั้มรูปเก่าในห้องทำงานของเขา ฉันพบว่าประตูแง้มอยู่เล็กน้อย แล็ปท็อปของเขาเปิดอยู่บนโต๊ะ วิดีโอคอลยังคงดำเนินอยู่ แล้วฉันก็ได้ยินมัน... เสียงที่ฉันไม่ได้ยินมาหลายสัปดาห์
เสียงหัวเราะของอีธาน เสียงหัวเราะที่ดังลึก จริงใจ และเต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง
ฉันตัวแข็งทื่อ มือยังคงจับลูกบิดประตู
"ยัยนั่นเชื่อสนิทใจเลยว่ะ" เสียงของอีธานดังกระหึ่ม เต็มไปด้วยความพึงพอใจ เขากำลังคุยกับลีโอ "เปิดเพลงของเราทั้งวัน จ้องฉันด้วยสายตาเศร้าๆ โคตรน่าสมเพชเลย"
ท้องของฉันบิดเกร็ง ลมหายใจติดขัดในลำคอ
"แกมันเลวว่ะอีธาน" ลีโอพูด แต่เขาก็หัวเราะเหมือนกัน "แค่เพราะโคลอี้ วานิช เนี่ยนะ? ยัยนั่นคุ้มค่ากับเรื่องดราม่าขนาดนี้เลยเหรอ?"
โคลอี้ วานิช เน็ตไอดอลที่มีผู้ติดตามหลายล้านคนและรูปร่างที่สร้างขึ้นจากการศัลยกรรมและความทะเยอทะยาน เป็นแค่คนในเครือของตระกูล มีประโยชน์ในการฟอกเงินผ่านแบรนด์ของเธอ แต่ไม่ใช่หนึ่งในพวกเรา ไม่มีวัน
"มันก็แค่ใบเบิกทางชั่วคราวเว้ย" อีธานพูด พลางเอนหลังพิงเก้าอี้ หนังดังเอี๊ยดอ๊าด "กฎของตระกูล การหมั้นหมาย การรักษาหน้า... แม่งเหมือนกรงขังชิบหาย 'ความจำเสื่อม' นี่แหละคือกุญแจของฉัน ฉันจะได้อิสระสักสองสามเดือน แล้วพอใกล้ถึงฤดูแต่งงาน ฉันก็จะฟื้นความจำอย่างปาฏิหาริย์"
กฎของตระกูล... การรักษาความลับ ห้ามนำเรื่องในบ้านไปพูดให้คนนอกฟัง ห้ามทำให้ตระกูลเสื่อมเสียชื่อเสียง มันเป็นกฎข้อแรกที่เราถูกสอนมาตั้งแต่เด็ก เป็นรากฐานของโลกทั้งใบของเรา เป็นกาวที่ยึดตระกูลต่างๆ เข้าไว้ด้วยกัน และเขากำลังใช้มันเป็นข้ออ้างในการนอกใจ บิดเบือนความหมายของมันเพื่อสร้างกรงขังแห่งคำโกหกของตัวเองขึ้นมา
เขายกวิสกี้ขึ้นจิบ น้ำแข็งในแก้วส่งเสียงกรุ๊งกริ๊ง "เอวาจะต้องดีใจจนเนื้อเต้น แล้วก็จะยกโทษให้ทุกอย่าง เธอต้องทำอยู่แล้ว เอวาก็เป็นแค่ของตายของฉัน มันเป็นส่วนหนึ่งของข้อตกลง"
คำพูดเหล่านั้นฟาดใส่ฉันเหมือนโดนตบหน้าอย่างจัง อากาศถูกดูดออกจากปอดของฉัน โลกทั้งใบของฉัน การอุทิศตนเจ็ดปี อนาคตที่ฉันเอาชีวิตเข้าแลก... ทั้งหมดเป็นเรื่องโกหก เป็นแค่เกม เป็นแค่ใบเบิกทางบ้าๆ
ความรักในใจฉันแปรเปลี่ยนเป็นบางสิ่งที่เย็นเยียบและแหลมคม ความโศกเศร้ามันมหาศาลจนรู้สึกเหมือนหลุมดำ แต่ในอีกฟากหนึ่งของมัน แผนการบางอย่างก็เริ่มก่อตัวขึ้น แผนการที่เยือกเย็น แข็งกร้าว และงดงาม
ฉันค่อยๆ ดึงประตูให้ปิดลงอย่างเงียบเชียบ เสียงคลิกของสลักประตูคือเสียงของประตูกรงที่ปิดลง แต่คราวนี้ เขาคือคนที่อยู่ข้างในนั้น เขาแค่ยังไม่รู้ตัว
เขาคิดว่าฉันเป็นของตายของเขา เขาคิดว่าฉันเป็นเบี้ยในเกมของเขา
ได้เลย ฉันจะเล่นตามน้ำไป แต่เมื่อเรื่องนี้จบลง เขาจะไม่ใช่ผู้ชนะ
อ่านนิยายฉบับเต็มได้ที่
