Siwei Muyu POV
แสงสว่างวาบจากหน้าจอโทรศัพท์ในความมืด ดึงฉันให้หลุดออกจากภวังค์ อีเมลตอบรับจากศูนย์วิจัยในอเมริกาปรากฏขึ้นตรงหน้า
"ยินดีต้อนรับสู่ทีมของเรา"
ข้อความสั้นๆ เพียงประโยคเดียวนั้น กลับมีน้ำหนักมหาศาล มันคือตั๋วเที่ยวเดียวที่จะพาฉันหนีไปสู่ชีวิตใหม่
ฉันเริ่มเก็บกวาดอดีต อย่างเงียบเชียบ เครื่องประดับราคาแพงที่ฮั่วเจ๋อซูซื้อให้ตามหน้าที่ เสื้อผ้าแบรนด์เนมที่เขาชอบให้ฉันใส่เพื่อเป็นตุ๊กตาประดับบารมีในงานสังคม ฉันกวาดพวกมันลงกล่องบริจาคโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว
ในมือของฉันกำแหวนแต่งงานวงเกลี้ยง สัมผัสของมันเย็นเยียบ บาดลึกเข้าไปในฝ่ามือไม่ต่างจากความรักที่เย็นชาของเขา
ฉันเดินออกไปที่เตาผิงจำลองในสวนหลังบ้าน เปลวไฟกำลังลุกโชนราวกับรอคอยเวลานี้มานาน ฉันโยนแหวนวงนั้นเข้าไปในกองไฟ
โลหะสีเงินสะท้อนแสงไฟวูบหนึ่งก่อนจะถูกเปลวเพลิงสีส้มกลืนกิน มันมอดไหม้ไปพร้อมกับความโง่เขลาและความภักดีตลอดแปดปีของฉัน
"บทละครฉากนี้จบลงแล้ว ตัวประกอบอย่างฉันขอลาโรง"
ฉันใช้เวลาหลายสัปดาห์หลังจากนั้นหมกมุ่นอยู่กับการเตรียมตัวไปอเมริกา ทำตัวให้ยุ่งจนไม่มีเวลาว่างให้คิดฟุ้งซ่าน พยายามลบการมีอยู่ของฮั่วเจ๋อซูออกไปจากสมอง
จนกระทั่งเย็นวันหนึ่ง ก่อนวันเดินทางเพียงสองวัน
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ทำลายความสงบที่ฉันเพิ่งสร้างขึ้น ฮั่วเจ๋อซูโทรมา
"กลับมาที่บ้านเดี๋ยวนี้ ฉันมีเรื่องจะคุย" น้ำเสียงของเขา ยังคงเต็มไปด้วยอำนาจและเผด็จการเหมือนเคย
"มีธุระอะไรคะ" ฉันถามกลับเสียงเรียบ พยายามข่มความรำคาญใจเอาไว้
"อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำ"
เขาวางสายไปทันที ทิ้งให้ฉันฟังเสียงสัญญาณที่ว่างเปล่า ฉันถอนหายใจ มองโทรศัพท์ในมืออย่างเหนื่อยหน่าย เขาคงเริ่มระแคะระคายเรื่องที่ฉันเตรียมตัวย้ายออก และเพื่อไม่ให้มีปัญหาในนาทีสุดท้าย ฉันจำใจต้องไปตามคำสั่ง
ฉันนั่งแท็กซี่กลับไปที่คฤหาสน์ ระหว่างทางฉันรู้สึกวิงเวียนศีรษะอย่างรุนแรง โลกหมุนคว้างจนต้องหลับตาแน่น
เมื่อลงจากรถ อาการหน้ามืดเล่นงานจนฉันต้องเกาะกำแพงรั้วไว้แน่นเพื่อทรงตัว อาการคลื่นไส้ที่ฉันคิดว่าเป็นเพียงความเครียดสะสม กลับรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนแทบอาเจียน
ฉันตัดสินใจเปลี่ยนจุดหมาย แวะโรงพยาบาลเอกชนใกล้บ้านก่อนเป็นอันดับแรก
"ยินดีด้วยนะครับ คุณตั้งครรภ์ได้ 6 สัปดาห์แล้ว"
คำพูดของหมอ เปรียบเสมือนสายฟ้าที่ฟาดลงกลางใจจนร่างชาหนึบ
ท้อง? ในเวลาที่ฉันกำลังจะหย่าและหนีไปอยู่อีกซีกโลกเนี่ยนะ?
ฉันเดินออกจากห้องตรวจด้วยความมึนงง สองมือประคองหน้าท้องที่ยังแบนราบ สมองตื้อตันจนคิดอะไรไม่ออก
ทันใดนั้น ภาพตรงหน้าก็ทำให้ขาของฉันแข็งทื่อราวกับถูกสาป
ที่สุดทางเดินอีกฝั่ง ฮั่วเจ๋อซูกำลังประคองโจวโม่โม่เดินออกมาจากห้องตรวจแผนกฉุกเฉิน ใบหน้าของโจวโม่โม่ซีดเซียว ดูเปราะบางน่าทะนุถนอม เธอซบหน้าลงกับอกกว้างของเขา ร้องครวญครางเสียงสั่นเครือ
"เจ็บจังเลยค่ะพี่เจ๋อซู ลูกของเราจะเป็นอะไรไหมคะ"
เสียงของเธอดังพอให้ฉันได้ยิน ชัดเจนทุกถ้อยคำ
ลูก?
คำคำนั้นกระแทกเข้าที่หน้าอกฉันอย่างจัง โลกทั้งใบหมุนคว้างยิ่งกว่าเดิม ฉันรีบซ่อนใบตรวจครรภ์ไว้ด้านหลัง มือสั่นเทาจนเกือบทำกระดาษแผ่นบางนั้นร่วงหล่น
จังหวะนั้นเอง ฮั่วเจ๋อซูเงยหน้าขึ้นมาสบตาฉันพอดี
แววตาของเขามีความตกใจพาดผ่านวูบหนึ่ง ราวกับคนทำความผิดที่ถูกจับได้ แต่เสียงร้องออดอ้อนของโจวโม่โม่ก็ดึงสติเขากลับไปทันที
"พี่คะ... อย่าทิ้งโม่โม่ไปนะ"
วินาทีแห่งการตัดสินใจนั้นสั้นนิดเดียว เขาเลือกที่จะก้มลงปลอบโยนเธอ และหันหลังให้ฉันอย่างสมบูรณ์แบบ
ฉันยืนนิ่งงันอยู่ตรงนั้น ท่ามกลางผู้คนมากมายที่เดินขวักไขว่ แต่กลับรู้สึกโดดเดี่ยวและหนาวเหน็บที่สุดในชีวิต เหมือนถูกทิ้งไว้กลางพายุหิมะเพียงลำพัง
ฝนเริ่มตกพรำๆ เมื่อฉันเดินออกมาหน้าโรงพยาบาล
ความหนาวเย็นของละอองฝนกัดกินผิวกาย แต่เทียบไม่ได้เลยกับความหนาวเหน็บในหัวใจ ที่กำลังร้าวราน
แผนการไปอเมริกา... ลูกในท้องที่เพิ่งรู้ตัว... และภาพบาดตาเมื่อครู่
ทุกอย่างประดังเข้ามาพร้อมกันจนฉันมองไม่เห็นทางข้างหน้า
ฉันยืนตากฝน ปล่อยให้น้ำตาไหลปนไปกับสายฝน เพื่อกลบเกลื่อนความอ่อนแอของตัวเอง
โชคชะตาช่างเล่นตลกกับฉันเหลือเกิน... ส่งของขวัญล้ำค่าที่สุดมาให้ ในวันที่ฉันตัดสินใจจะทิ้งพ่อของเด็กไปตลอดกาล
