น้ำเสียงเย็นชาถามออกมาพร้อมกับใบหน้าที่ถมึงทึงของอัคคี ชลธิชารีบเลื่อนตัวทรุดลงมานั่งแทบเท้าของพี่ชายทั้งสองทันที หญิงสาวพนมมือขึ้นแล้วจะไหว้กราบขอโทษ แต่พายุและอัคคีพี่ชายทั้งสองของเธอกลับก้าวเท้าถอยหนีออกมาเกือบจะพร้อมๆ กัน พวกเขาทั้งคู่ผิดหวังและเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับน้องน้อยยิ่งนัก
ชลธิชาเมื่อเห็นปฏิกิริยาของพี่ชายทั้งสองก็ยิ่งเสียใจกับความผิดพลาดของตนเอง จากที่พนมมือจะไหว้ขอโทษหญิงสาวกลับต้องยกมือขึ้นปิดหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้นกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอ
“พี่พายุ พี่อัคคี ธิชาขอโทษ ธิชาผิดไปแล้วค่ะ”
หยดน้ำตาไหลพรั่งพรูออกมาไม่ขาดสาย ทั้งพายุและอัคคีเจ็บปวดที่หัวใจในสิ่งที่น้องสาวทำจนเกินจะรับไหว แล้วอย่างนี้พวกเขาจะมีหน้าไปบอกกับพ่อแม่บนสวรรค์ได้อย่างไร
“ธิชา! เธอรู้ไหมว่าเธอทำลายความไว้วางใจของพวกพี่ลงไปทั้งหมด ไหนรับปากกับพี่เป็นมั่นเป็นเหมาะไงล่ะว่าจะไม่เหลวไหล แล้วนี่มันอะไรห๊ะ!”
พ่อเลี้ยงพายุผู้เป็นพี่ชายคนโตตวาดเสียงก้องออกมาด้วยความโกรธ สีหน้าและแววตาถมึงทึงยิ่งนัก
“ธิชาเสียใจค่ะพี่พายุ ธิชาเสียใจ”
ชลธิชายังคงซบหน้ากับฝ่ามือสะอื้นไห้ไม่ยอมหยุด สีหน้าและแววตาของพายุและอัคคีนั้นเจ็บปวดจนยากจะบรรยายได้
“ธิชารู้ไหมว่าพี่สองคนเสียใจมากขนาดไหน พวกพี่เฝ้าพร่ำสอนน้องสาวคนเดียวของพวกพี่ว่ายังไง แล้วธิชารับปากกับพวกพี่ไว้ว่ายังไงยังจำได้หรือเปล่า แล้วพวกพี่จะมีหน้าไปบอกพ่อกับแม่ได้ยังไงว่าดูแลเธอได้เป็นอย่างดี ในเมื่อเรียนเธอก็ยังเรียนไม่จบ ธิชารู้ตัวไหมว่าได้ทำลายความหวังและความตั้งใจของพวกพี่จนมันพังทลายยับเยินไม่มีชิ้นดีแล้ว ธิชาทำกับพวกพี่อย่างนี้ได้ยังไงกัน”
พ่อเลี้ยงพายุตะคอกถามน้องน้อยที่เขารักด้วยน้ำเสียงดุดัน ก่อนจะหันหลังให้ ไหล่แข็งแกร่งสั่นสะท้านขึ้นอย่างพยายามเก็บกลั้นอารมณ์โกรธเอาไว้ ชลธิชาร้องไห้โฮออกมาก่อนจะคลานเข่าเข้าไปกอดขาของพ่อเลี้ยงพายุเอาไว้แล้วพูดขึ้นว่า
“พี่พายุขา ธิชาขอโทษ ยกโทษให้น้องสาวเลวๆ คนนี้ด้วยเถอะนะคะ ธิชาผิดไปแล้ว ฮือๆ”
พูดจบหญิงสาวก็เงยหน้ามองพี่ชายคนรองก่อนจะคลานเข่าเข้าไปหาแล้วเข้าไปกอดขาของอัคคีเอาไว้แล้วพูดกับพี่ชายคนรองว่า
“พี่อัคคีขา ยกโทษให้ธิชาเถอะนะคะ ธิชาผิดไปแล้ว ฮือๆๆ อภัยให้ธิชาเถอะนะคะ พี่พายุ พี่อัคคี”
ทั้งพายุและอัคคีต่างยืนมองหน้ากันนิ่ง ชลธิชาน้องน้อยของพวกเขาทั้งสองคนตอนนี้ช่างน่าเวทนายิ่งนัก หญิงสาวยังคงกอดขาของอัคคีเอาไว้แน่น เสียงร้องไห้ของน้องน้อยมันช่างบาดลึกเข้าไปถึงขั้วหัวใจของคนเป็นพี่เหลือเกิน ก่อนที่พ่อเลี้ยงพายุผู้เป็นพี่ชายคนโตจะถามออกไป
“ธิชาท้องกี่เดือนแล้ว” น้ำเสียงที่ถามออกมานั้นช่างเย็นชายิ่งนัก
“เดือนกว่าแล้วค่ะ”
ชลธิชาตอบออกมาเสียงแผ่ว หญิงสาวไม่กล้าที่จะเงยมองหน้าพี่ชายทั้งสอง
“คนที่มันทำธิชามันเป็นใคร” อัคคีเค้นเสียงถามออกมา
“เขา...ฮือๆ...”
ชลธิชาไม่ตอบ มีเพียงแต่เสียงสะอื้นไห้ที่ดังออกมาเท่านั้น ก่อนที่มือเรียวของน้องน้อยจะละออกจากขาของอัคคีแล้วยกขึ้นปิดใบหน้าสวยหวานของตนเองร้องไห้สะอึกสะอื้นขึ้นอีก
“พี่ถามว่ามันเป็นใครธิชา บอกพี่มาเดี๋ยวนี้นะ!”
อัคคีตะคอกถามน้องน้อยออกไป ใบหน้าหล่อเหลาแดงก่ำขึ้นด้วยความโกรธ ก่อนที่พ่อเลี้ยงพายุจะพูดขึ้น
“อัคคี พี่ว่านายไปรอที่ห้องทำงานก่อนดีกว่า เดี๋ยวทางนี้พี่จะจัดการเอง”
พายุพูดบอกออกไป แต่ดูเหมือนว่าน้องชายของเขาจะไม่ยอมง่ายๆ จนพ่อเลี้ยงต้องสั่งออกไปอีกครั้ง
“พี่สั่งให้ไปก็ไปสิ” และครั้งนี้อัคคีดูเหมือนจะไม่กล้าขัดคำสั่ง
“ครับพี่”
อัคคีรับคำออกมาอย่างเสียมิได้ ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มจะเดินฮึดฮัดออกไปจากห้องนอนของน้องน้อย และเมื่ออัคคีไปแล้วพ่อเลี้ยงพายุผู้เป็นพี่ชายคนโตก็เปิดฉากถามเค้นเอาชื่อของคนที่ทำให้น้องน้อยของเขาต้องท้องก่อนที่จะเรียนจบ
“ตอบพี่มาธิชา ว่าไอ้คนที่มันทำให้เธอท้องน่ะมันเป็นใคร”
“ฮือๆ เขา...เขา...ฮือๆๆ”
เสียงพี่ชายคนโตที่พูดถามออกมาอย่างนั้นยิ่งทำให้ชลธิชาไม่กล้าที่จะบอกชื่อของชายที่เป็นต้นเหตุทำให้เธอท้องมากเข้าไปอีก ก่อนที่ร่างบอบบางของน้องน้อยจะสะดุ้งโหย่งขึ้นเมื่อพี่ชายตะคอกถามออกมาเสียงดังลั่น
“พี่ถามว่ามันเป็นใคร! บอกพี่มาเดี๋ยวนี้!”
ยิ่งพ่อเลี้ยงพายุเค้นถามเสียงดุดันมากเท่าไร ชลธิชาก็ยิ่งหวาดกลัวมากขึ้นเท่านั้น ใบหน้าสวยหวานอาบนองไปด้วยหยดน้ำตาจนคนเป็นพี่เองก็เจ็บจี๊ดเข้าไปถึงขั้วหัวใจ เขาไม่น่ายอมให้น้องน้อยไปเรียนต่อที่กรุงเทพฯ เลย น้องของเขาบริสุทธิ์สะอาดเกินไป คงไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมของคนกรุงอย่างแน่นอน พ่อเลี้ยงพายุสูดลมหายใจเข้าปอดลึกก่อนจะเปลี่ยนคำถามแล้วพูดออกมาอย่างพยายามระงับความโกรธเอาไว้อย่างที่สุดว่า
“ไอ้ผู้ชายคนนั้นมันรู้ไหมว่าธิชากำลังท้องลูกของมันอยู่”
ชลธิชาพยักหน้าเป็นการตอบ ก่อนจะเงยหน้ามองพี่ชายคนโตแล้วพูดขึ้นว่า
“ธิชา...บอก...เขาแล้วค่ะ”
“แล้วไอ้ผู้ชายคนนั้นมันว่ายังไง จะให้พ่อแม่มันมาสู่ขอเมื่อไหร่ นี่เรียนก็ยังไม่ทันจะจบก็มาท้องซะแล้ว ถ้าจะรักสนุกทำไมถึงไม่รู้จักที่จะป้องกัน!”
“พี่พายุ...ฮือๆ...เขา...เขาบอกให้ธิชาไปเอาเด็กออกค่ะ”
ชลธิชาพูดสิ่งที่เธอนั้นสะเทือนใจเป็นที่สุด
“ไอ้ระยำ! มันยังมีความเป็นคนอยู่หรือเปล่าห๊ะ! เด็กในท้องนี่ลูกของมันแท้ๆ!”
