"นายท่านทำไมให้ใช้สัญญารูปแบบนี้ล่ะครับ ผมตกใจหมด ทำงานกับคุณมาหลายสิบปี ไม่เคยเห็นคุณเป็นแบบนี้เลยนะครับ" เมื่อเลขาจอร์นก้าวขากลับขึ้นมาบนรถ เขาวางข้าวของลงแล้วพูดโวยวายเล็กน้อยใส่เจ้านายของตน เพราะเขาทั้งกังวลทั้งตกใจกับการตัดสินใจปุ๊บปั๊บของเจ้านายตนเอง
"อืม เขาเซ็นไหม" ชายผมแดงไม่สนใจในสิ่งที่คนตรงหน้าถาม แต่ถามกลับในสิ่งที่เขาต้องการรู้
"เซ็นแล้วครับ เขาฝากเมนูใหม่มาด้วยนะครับแต่นายท่านคงไม่ทาน งั้นผม..."
เลขาจอร์นรีบตอบรับเจ้านาย เขาพูดพร้อมยกถุงอาหารขึ้นมา ใบหน้าที่วิตกกังวลก่อนหน้านี้แปรเปลี่ยนเป็นยิ้มแย้มพอใจ กำลังคิดว่าตนเองจะต้องได้ของกินปลอบใจ
สักหน่อย
"เอามา เอกสารชุดนั้นด้วย" ยังไม่ทันที่เลขาจะพูดขอ นายท่านของเขาก็รีบตอบกลับโดยเร็ว
‘นี่เขาทานอาหารของมนุษย์ได้แล้วเหรอ’ เลขาส่วนตัวถึงกับตกตะลึง
ไม่อยากจะเชื่อว่าคนตรงหน้าของเขา จะสามารถกินอาหารคนได้แล้วจริง ๆ
"มันชื่อเมนูอะไร"
"เขาไม่ได้แจ้งนะครับ แต่เขาบอกว่าเพิ่งลองทำด้วย ถ้าอร่อยบอกผมด้วยนะครับ ผมจะกลับมาซื้อ" เลขาจอร์นยิ้มแย้ม เขาสังเกตได้ว่านายของตัวเองเปลี่ยนแปลงไปมาก ทั้งที่ไม่ทานอาหารไม่ชอบเกี่ยวข้องกับมนุษย์แต่กลับให้ความสนใจเด็กหนุ่มคนนั้น
‘หรือเขาจะพยายามทำตัวให้เหมือนคนปกติอยู่นะ’ เลขาจอร์นคิดไปไกล
ดวงตาฉายแววมีความหวังเมื่อรู้ว่านายของตนเองกำลังพยายามทำตัวให้เข้ากับสังคมบ้างแล้ว
“ผมเอาใจช่วยนะครับ เดี๋ยวนายท่านก็ชินกับการเข้าสังคมเองล่ะครับ”
“หึ ไร้สาระ” คิ้วหนากระตุกทันทีที่ถูกทักแบบนั้น เขาตอบกลับอย่างไม่สนใจเหมือนทุกครั้ง
เมื่อรถเบนซ์คันสีดำถูกขับเข้ามาจอดที่หน้าบ้าน ทุกคนต่างวิ่งเข้ามาต้อนรับอย่างที่เคยทำ เวเฟียสเดินตัวปลิวออกจากรถเมื่อเลขาจอร์นเปิดประตูให้กับเขา ร่างสูงเดินมานั่งที่โต๊ะยาวในห้องอาหาร
“เตรียมนี่ใส่จานให้นายน้อยด้วย” เลขาจอร์นยื่นถุงอาหารให้กับแม่บ้าน เธอรับรู้ความต้องการของนายน้อยจึงรีบจัดเตรียมใส่จานสีขาวนวล อาหารหน้าตาน่าทานถูกวางโดดเด่นบนโต๊ะอาหารสีแดงยาว มือหนาเปิดซองกระดาษสีน้ำตาลหยิบเอกสารใบขาววางลง สายตาคมมองที่จุดลงชื่อ เขาอมยิ้มเล็กน้อยอย่างไม่รู้ตัว
ลงนาม... O'cean
บ้านของโอเชี่ยน
"เป็นยังไงบ้าง” ชายร่างใหญ่เส้นผมสีชมพูอีกคนถามขึ้น เมื่อโอเชี่ยนเปิดประตูเข้ามาในบ้าน
“ผมสบายดี” คนตัวเล็กตอบพ่อยิ้ม ๆ
'ดูเหมือนจะเป็นครั้งแรกที่เขาพูดดีกับผม'
“ฉันหมายถึงร้านอาหารของแก"
"อ๋อก็ดีครับ ทำไมทุกคนยังไม่นอนล่ะครับ" คนร่างสูงบางก้มมองนาฬิกาที่ข้อมือนี่ก็เกือบห้าทุ่มแล้ว พูดถามออกไปด้วยความแปลกใจเล็กน้อยที่เห็น
พวกเขายังอยู่ตรงนี้พร้อมหน้า ทั้งที่คิดว่าถ้ากลับเข้าบ้านเวลานี้ก็ไม่ต้องเจอหน้าพวกเขาแล้วแท้ ๆ
"พูดไปแกจะรู้เรื่องอะไร ฝึกวิชาพื้นฐานยังไม่รอดยังมีหน้ามาถาม อายน้องแกบ้างไหม" พ่อพูดใส่อารมณ์ คนตรงหน้าได้ฟังคำพูดเหล่านั้นก็รู้สึกเจ็บภายในใจไม่น้อย
"ผมขอตัวก่อนดีกว่าครับ" โอเชี่ยนไม่อยากที่จะต่อปากต่อคำกับผู้เป็นพ่อ
"แกกล้าเดินหนีฉันเหรอ"
"ผมไม่อยากทะเลาะนะครับ"
"ทำไม? ฉันพูดความจริงแกยอมรับไม่ได้ แกมันไม่ได้เรื่องสักอย่าง ไม่เคยทำในสิ่งที่พวกฉันต้องการได้" คำพูดรุนแรงเปล่งออกมาจากปากคนเป็นพ่ออย่างไม่หยุดยั้ง คนเส้นผมสีชมพูทั้งสองยืนมองหน้ากันอยู่กลางบ้าน มีสายตาของน้องชาย และแม่ของเขาอยู่ด้วย
"ครับ ผมทำอะไรไม่เคยถูกใจพวกคุณเลย”
"รู้ตัวแล้วแกไม่หัดทำตัวให้ดีบ้างไอ้เด็กนอกคอก ฉันไม่น่ามีแกเลย!" คำพูดนั้นทิ่มแทงหัวใจของโอเชี่ยนอย่างรุนแรง มือเล็กกำหมัดแน่นพยายามกดความรู้สึกแย่ ๆ เอาไว้
"ผมผิดมากเลยเหรอครับที่ใช้พลังไม่ได้ หรือผิดตั้งแต่เกิดมาแล้ว!" โอเชี่ยนเถียงกลับ ด้วยตัวเขาที่ไม่เคยเป็นที่รักของคนในครอบครัวเลยสักนิด พ่อ และแม่ปฏิบัติกับเขาเหมือนไม่ใช่ลูกของพวกเขาตั้งแต่วันแรกที่เขาจำความได้
“พ่อ หยุดเถอะครับ” เด็กหนุ่มอีกคนตะโกนห้ามพ่อ
“เพราะผมแตกต่างจากพวกคุณงั้นเหรอ หรือเพราะพวกคุณไม่เคยรักผมเลยคุณถึงทำร้ายจิตใจของผมตลอดเลย!” โอเชี่ยนโวยวายเสียงดัง ระเบิดความเสียใจออกมา มองสบตาคนทั้งสาม กลับมีเเต่เพียงความเงียบเป็นคำตอบ
“ขอตัวก่อนนะครับ" น้ำตาใสเริ่มไหลออกมา โอเชี่ยนเงยหน้าขึ้นมองเพดานก่อนจะวิ่งขึ้นห้องของตัวเอง
"ทำไมพ่อต้องใจร้ายกับพี่ด้วย" เสียงของเด็กหนุ่มวัยสิบแปดปีกล่าวถาม
เขาเป็นน้องชายที่มีอายุห่างจากโอเชี่ยนถึงแปดปี
"เพราะเขาเป็นคนอ่อนแอ"
'แม้ผมจะวิ่งผ่านพวกเขาเข้ามาในห้องแล้ว แต่ก็ยังได้ยินเสียงคำตอบของแม่ที่แผ่วเบา แต่มันกลับดังชัดเจน และทำให้ผมรู้สึกเจ็บลึกภายในใจ... ไม่มีใครรักผมเลย’
โอเชี่ยนรีบเข้ามาในห้อง มือเรียวล็อกกลอนประตูแน่นสนิทคล้ายต้องการ
กักขังตัวเอง กระเป๋าถูกวางลงช้า ๆ พร้อมกับร่างที่ไถลลงหลังประตูบานนั้น นั่งฟุบหน้า
กอดเข่า น้ำตาไหลเอ่อล้นออกมาอย่างควบคุมไม่ได้
"ใช่ ผมมันอ่อนแอ" โอเชี่ยนพูดออกมาเสียงสั่นเครือ
'ตั้งแต่เด็กจนถึงตอนนี้ผมก็ยังคงเป็นคนที่ไม่เคยได้รับความรักจากพ่อ และแม่ ผมถูกมองข้าม ผมไม่ถูกใส่ใจ ผมไม่ถูกห่วงใย ผมถูกทอดทิ้งไว้ข้างหลังพวกเขาเสมอ การมีตัวตนของผมคือความทรมาน เจ็บปวดมาตลอดจนตอนนี้อายุ 26 ปี ผมเหมือนหุ่นที่ใช้ชีวิตไปวัน ๆ ถ้าหากเป็นหุ่นแล้ว ผมก็อยากเป็นหุ่นที่โดยไร้หัวใจ
ไร้ความรู้สึกที่จะรักใครเพราะยิ่งผมรู้สึก หรือต้องการความรักมากแค่ไหน กลับถูกปฏิเสธอย่างรุนแรงมากเท่านั้น ไม่มีทางที่จะสมหวังได้เลย'
รุ่งเช้าของอีกวัน
"นายน้อย วันนี้จะทานอะไรดีคะ" คนร่างสูงนอนหลับตา เส้นผมสีแดงสด
ลู่ไปตามลม เขานอนเล่นบนสนามหญ้าใต้ต้นไม้ใหญ่ ความเงียบสงบถูกขัดขวางไปชั่วขณะ เมื่อแม่บ้านคนหนึ่งเดินเข้ามาถามอย่างใส่ใจ
"เหมือนเมื่อวาน"
"จ-จะซื้อจากที่ไหนคะ" แม่บ้านถามอย่างแปลกใจเพราะไม่คิดว่าเขาจะอยากทานอาหารของมนุษย์อีกครั้ง
"อืม ไม่ต้องแล้ว" เวเฟียสชันเข่าลุกขึ้นยืน หยิบร่มคันสีดำกางออกแล้วเดินขึ้นรถสปอร์ตคันสีแดงสวยของเขาไป แม่บ้านได้แต่มองตามไม่รู้ว่าตัวเธอเองทำอะไรให้นายน้อยไม่พอใจหรือเปล่า หรือเขาเพียงต้องการจะออกไปที่ไหน
O'cean Restaurant
"สวัสดีค่ะ อ้าวเชฟ! วันนี้วันหยุดไม่ใช่เหรอคะ" เขาเปิดประตูร้านเข้ามาพนักงานตกใจเล็กน้อยที่เจอเขาในวันหยุด
"ครับ ผมจะมาฝึกทำเมนูใหม่น่ะ" โอเชี่ยนตอบกลับแบบยิ้ม ๆ ทั้งที่สีหน้าดูเศร้าหมอง และเหนื่อยล้าจนสังเกตได้
"ไม่พักผ่อนเลยจะดีเหรอคะ" พนักงานทุกคนหันมามองด้วยความเป็นห่วง
"ไม่เป็นไรครับ" เขาตอบรับอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเปิดม่านเดินเข้าไปในครัวโดยลำพัง
ภายในห้องครัว
คนร่างบางมองจ้อง และเดินวนรอบโต๊ะอยู่หลายรอบ เขากำลังคิดว่าอาหารตรงหน้าควรมีชื่อว่าอะไรดี ลักษณะของเส้นพาสต้าสีเหลืองถูกวางทับด้วยเนื้อหอยเชลล์นุ่มเด้งพอดีคำ โรยด้วยผักออนท็อปด้วยโหระพา มีรสชาติกลมกล่อมละมุนปาก และหอมกลิ่นของเครื่องเทศเล็กน้อย
ปัก! จู่ ๆ เขาก็คิดออกพร้อมดีดนิ้วเสียงดัง
"เฟตตูชินี่เพสโต้หอยเชลล์ ใช่แล้วใช้ชื่อนี้แหละ" โอเชี่ยนฝึกทำจนถนัดมือ ในที่สุดก็ได้เมนูใหม่ของร้านออกมาขายอย่างเป็นทางการ คนร่างบางก้าวขากำลังจะเดินไปที่หน้าร้านแต่กลับรู้สึกเวียนหัวคล้ายบ้านหมุนเอียงไปมา แขนข้างหนึ่งค้ำบนโต๊ะ ขาอ่อนแรงทรุดตัวลง
เพล้ง! เกิดเสียงดังออกมาจากหลังร้าน พนักงานส่วนหนึ่งรีบเข้าไปดู
"เชฟ! เชฟคะ! เชฟเป็นลมขอยาดมหน่อย" พนักงานในครัวที่อยู่ใกล้เคียงรีบวิ่งเข้ามาหาเขา
"เชฟ ดะ-โดนมีดบาดด้วย" หญิงสาวอีกคนหนึ่งพูดเสียงสั่น
"เรียกรถพยาบาลที!!!" เสียงร้องเรียกดังออกมาถึงหน้าร้าน จนลูกค้าหลายคนสังเกตสถานการณ์ และกำลังตกใจว่าเกิดอะไรขึ้น
"ขอผ้าสะอาดหน่อยเร็ว!" เสียงตะโกนดูวุ่นวายอยู่ภายในครัว
ชายร่างสูงเดินเข้ามาในร้าน เขาทิ้งร่มในมือ วิ่งเข้าไปในห้องครัวอย่างหลงลืมตัวว่าตนเองเป็นคนนอก รีบอุ้มคนร่างเล็กที่ใกล้หมดสติ และมีเลือดไหลออกมาที่ฝ่ามือขึ้นแนบอกกว้างของตนเอง
‘เขาเป็นใคร? ดวงตาของผมเลือนรางมองใบหน้าของเขาไม่ชัดเลย’
"คุณเป็นใครคะ" พนักงานยื่นผ้าสะอาดให้เขา เขารับมันไปปิดเข้าทับบาดแผลบนฝ่ามือซ้ายของเจ้านายพวกเขา แต่หนุ่มหล่อร่างสูงนั้นกลับไม่ตอบหมุนตัวอุ้มคนเจ็บเดินออกจากร้านไป
"ผู้ชายคนนั้นเขาไม่ตอบเลย อุ้มคุณเวเฟียสไปอีกจะไว้ใจได้ไหมเนี่ย" พนักงานวิ่งตามออกมา
"ไม่ต้องห่วงนะครับ ยังไงพวกคุณช่วยจัดการหน้าร้านให้สงบก่อนดีกว่า" เลขาจอร์นที่เดินเข้ามาทีหลัง เขากล่าวขึ้น ทั้งมองดูนายท่านของตัวเองอุ้มร่างของชายเจ้าของร้านขึ้นรถไปอย่างรีบร้อน
‘เขาไม่เคยต้องทำแบบนี้เพื่อใครเลยนะ หรือว่าคนนี้...จะพิเศษ’
โรงพยาบาลคิงชิน
"ยังดีนะครับที่มาทัน ตอนนี้เขาปลอดภัยแล้ว คุณเป็นญาติของเขาหรือเปล่าครับ" ชายร่างสูงยืนพูดคุยกับคุณหมอที่หน้าห้องพักผู้ป่วย
"เพื่อนครับ" เขามองผ่านกระจกเข้าไปด้านใน คนตัวเล็กยังคงนอนหลับใหลไม่ได้สติ
"คุณโอเชี่ยนร่างกายไม่แข็งแรง แล้วยังมีภาวะซึมเศร้ารุนแรง คุณพอจะทราบสาเหตุไหมครับ" ชายหนุ่มส่ายหน้า ดวงตาจ้องมองโอเชี่ยนไม่ละสายตา
ทำได้เพียงแค่เอ่ยถามต่อ
"ผมช่วยอะไรเขาได้บ้าง" คุณหมอแนะนำวิธีเบื้องต้นให้กับเขา ก่อนจะขอตัวออกไป เวเฟียสเปิดประตูเข้าไปนั่งลงข้างคนเจ็บ คนตรงหน้าหลับสนิท
สีหน้าที่ไร้กังวลแต่กลับซุกซ่อนความเจ็บปวดหลายอย่างไว้
"นายเจอเรื่องแย่ ๆ มาสินะ" มือใหญ่ยกขึ้นกุมมือเล็กอีกข้างของโอเชี่ยนอย่างเผลอตัว ก่อนจะปล่อยออกแล้วรีบเดินออกมาจากห้องพักของคนป่วย
2 ชั่วโมงผ่านไป [Ocean Talk]
โอเชี่ยนลืมตาขึ้นช้า ๆ ดวงตาสีฟ้าพร่ามัวเห็นภาพเพดานสีขาว และรับรู้ความรู้สึกชาหนึบ และปวดที่มือด้านซ้าย
"ฟื้นแล้วเหรอครับ" เสียงของเลขาจอร์นทำให้โอเชี่ยนต้องเอียงหน้าหันไปมองในทันที เขานั่งอยู่ที่โซฟาเมื่อครู่ก่อนจะเดินเข้ามาหาโอเชี่ยน
"คุณพาผมมาที่นี่เหรอครับ" โอเชี่ยนพยายามตั้งสติ อาการเวียนศีรษะยังไม่หายดีพยุงตัวเองลุกขึ้นนั่งมือขวายกกุมขมับ
"เปล่าครับ คุณเวเฟียสเจ้านายของผม เขาพาคุณมา"
‘ทำไมถึงเป็นเขาล่ะ... เขาแวะมาที่ร้านของผมงั้นเหรอ’ โอเชี่ยนคิดทบทวน มันช่างบังเอิญ แต่พวกเขาจะมาที่ร้านของผมอีกทำไม ทั้งที่เซ็นสัญญาไปเรียบร้อยแล้วนี่นา
"เขากลับไปแล้วเหรอครับ" เลขาจอร์นพยักหน้า
"ฝากขอบคุณเขาด้วยนะครับ"
"ไว้ไปขอบคุณเขาด้วยตัวเองดีกว่าครับ ว่าแต่...คุณโอเคหรือเปล่า" เลขาจอร์นถามอย่างใส่ใจ
“ผมเหรอ...” สีหน้าของโอเชี่ยนแสดงออกถึงความวิตกกังวล และดูเหมือนกำลังคิดบางอย่าง
“คือว่าผมอยากขอเช่าพื้นที่ด้านบนเพิ่ม...จะได้ไหมครับ" โอเชี่ยนพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาดวงตาเศร้าหมอง
'ผมคิดมาทั้งคืนแล้ว ผมต้องการจะย้ายออกจากบ้านหลังนั้น'
"ผมไม่ได้ใช้ทำร้านหรอกครับ ผมแค่จะเช่าอยู่เอง" โอเชี่ยนมองไปทางเลขาจอร์นด้วยสายตาที่คาดหวัง
“ไม่ใช่ผมหรอกที่ตัดสินใจเรื่องพวกนี้ได้”
ติ๊ง! เสียงข้อความเข้า
"สักครู่นะครับ" เลขาจอร์นเปิดดูข้อความที่ดังขึ้นเมื่อครู่
นายท่าน : อนุมัติ
‘ผมเริ่มมั่นใจแล้วว่าคนนี้สำคัญกับเขาจริง ๆ’ ทันทีที่เลขาจอร์นเห็นข้อความก็รู้ได้ทันทีว่าสิ่งที่เขากำลังคิดอยู่นั้นถูกต้อง
"ผมไม่รู้ว่าคุณเจอปัญหาอะไรมาบ้าง แต่ผมคิดว่าทางเราน่าจะช่วยได้ ยังไงคุณย้ายเข้าอยู่ได้เลยนะครับ ส่วนเรื่องการต่อเติมแล้วแต่ผู้เช่าสะดวกเลย"
"ขอบคุณมาก ๆ นะครับ" โอเชี่ยนยิ้มบางด้วยความสบายใจขึ้นมาเล็กน้อย
หางตาของจอร์นมองออกไปที่ช่องกระจกใสทางหน้าห้อง เขารู้ว่า...
คนร่างสูงยืนพิงกำแพงอยู่หน้าห้องผู้ป่วย และได้ยินทุกอย่าง
หน้าโรงพยาบาล
"นายท่านผมถามจริง ๆ นะครับ ทำไมคุณต้องปิดบังตัวตนทั้งที่คุณทำดี
กับเขามากขนาดนี้ก็ให้เขารู้ไปเลยสิครับ" เลขาจอร์นพูดเปิดประเด็น ทันทีที่
เวเฟียสเลื่อนกระจกรถลง
"แน่ใจเหรอว่าอยากรู้?" เวเฟียสตอบเสียงเรียบพร้อมทั้งยกยิ้มเจ้าเล่ห์ เลขาจอร์นชั่งใจว่าจะพูดต่อดีไหม
"อย่าโกรธที่ผมก้าวก่ายเลย ผมมองออกนะครับ กับคนที่คุณชอบ คุณควรแสดงตัวตนของคุณให้เขาเห็นนะครับ มันแสดงถึงความจริงใจ" เลขาจอร์นพูดแนะนำเพียงเพราะว่าอยากเห็นนายท่านของตนเองมีความสุขบ้าง ด้วยเขาพอมีประสบการณ์ของคนมีครอบครัว ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาเป็นห่วงเวเฟียสมากนั่นเพราะรู้จักเวเฟียสดีระดับหนึ่งทั้งบุคลิกนิ่งเฉย เย็นชา และความไม่เข้าสังคมของ
เวเฟียสอาจเป็นปัญหาสำหรับเรื่องนี้
"อืม" เวเฟียสตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ ขายาวเหยียบคันเร่งรถสปอร์ตสีแดงคันเก่งของเขาเคลื่อนตัวออกไปในทันที
