โชคชะตาของพระชายา

“คุณหนูรองบอกว่ายานั้นมันมีฤทธิ์รุนแรงมากเลยมิใช่หรือ ใส่ไปเพียงแค่ขวดเดียวก็สามารถทำให้หญิงสาวที่ตั้งใจจะถือครองพรหมจรรย์แปรเปลี่ยนไปเป็นหญิงสาวที่มีตัณหาได้เลย เหตุใดนานถึงเพียงนี้แล้วยังไม่เกิดปฏิกิริยาอันใดขึ้นอีกล่ะ？”

ท้องฟ้ามืดมิด ลมพัดกรรโชกแรง เงาต้นไม้พริ้วไหวเริงระบำไปมา

ชายร่างกายกำยำสองคนเปิดกระสอบใบหนึ่งออก แล้วก็ลากหญิงสาวที่หมดสติด้านในคนหนึ่งออกมาราวกับหมูที่ตายแล้วตัวหนึ่งอย่างไรอย่างนั้น

ใบหน้าที่น่าเกลียด เผยออกมาภายใต้แสงจันทร์

เฉินรองเดินเข้าไปเพื่อตรวจสอบและพูดขึ้นว่า “คงยังไม่ตายหรอกใช่หรือไม่？”

ลมหนาวพัดผ่านไป ทันใดนั้นหญิงสาวคนนั้นก็ลืมตาขึ้นมากระทันหัน

ทั้งคู่มองสบตากัน

เฉินรองถึงกับตกตะลึงไปครู่หนึ่ง นอกจากจะไม่ได้ตระหนักถึงอันตรายใด ๆ แล้ว เขายังหัวเราะขึ้นมาอย่างหื่นกามอีกด้วย “ที่แท้คุณหนูใหญ่ก็ยังไม่ตายนี่เอง”

“ตื่นได้เวลาพอดีเชียว เป็นเช่นนี้จะได้สนุกกันอย่างมีความสุขหน่อย คุณหนูใหญ่โดนยาปลุกเร้าอารมณ์เข้าไปคงจะรู้สึกทรมานน่าดูเลยสิท่า แต่อย่าร้อนใจไปเลย ข้าจะช่วยท่านเอง”

ขณะที่เห็นว่ามืออันอวบอ้วนคู่หนึ่งกำลังจะลงมา

เจตนาฆ่าก็ปรากฏขึ้นมาในแววตาของหญิงสาวผู้นั้น นางทำการงอเข่าขึ้น และกระแทกเข้าที่เป้าของเขาอย่างแรง ขณะที่เขากำลังงอตัว และร้องโอดครวญอยู่นั้นเอง นางก็หยิบก้อนหินที่อยู่ข้าง ๆ ขึ้นมาและกระแทกไปที่หัวของเขา

หลังจากที่กระแทกไปหนึ่งครั้ง สองครั้ง......

ทันใดนั้น เลือดก็กระเซ็นไปทั่วทุกที่

อุบัติเหตุเกิดขึ้นรวดเร็ว ตอนที่เฉินใหญ่ตั้งสติได้ เฉินรองก็ล้มลงไปกับพื้นและกลายเป็นศพไปแล้ว

หญิงสาวคนนั้นหันหน้าไป ใบหน้าที่เปื้อนเลือดของนางเมื่ออยู่ใต้แสงจันทร์ก็เดี๋ยวมืดเดี๋ยวสว่างสลับกันไปมา ดวงตาสีดำที่เหมือนหินภูเขาไฟเปี่ยมไปด้วยเจตนาฆ่า ราวกับผีชั่วร้ายที่ต้องการชีวิตคนที่คลานออกมาจากนรกอย่างไรอย่างนั้น

“เจ้า เจ้าอย่าเข้ามานะ！ โอ๊ยโอ๊ยโอ๊ย！” เฉินใหญ่ตกใจมากจนตัวสั่นไปหมด เขาหันหลังกลับเตรียมจะวิ่งหนี

ทว่าหลังจากที่เขาหันหลังไป เงาที่แวบมาตรงหน้าราวกับผีก็ได้ขวางทางเขาเอาไว้

“จะหนีงั้นรึ？ จะไม่ถามข้าก่อนหรือว่า ข้าอนุญาตรึเปล่า！” หญิงสาวคนนั้นหัวเราะเยาะเย้ยขึ้นมาและเลิกคิ้ว การเคลื่อนไหวของนางรวดเร็วและไร้ความปรานี

หลังจากเสียง “แกร๊ก” ดังขึ้น คอของเฉินใหญ่ก็หักก่อนที่เขาจะได้ร้องขอความเมตตาด้วยซ้ำ

หลังจากจัดการกับพี่น้องตระกูลเฉินเรียบร้อยแล้ว ความร้อนที่อธิบายไม่ได้ก็แผ่กระจายจากช่องท้องส่วนล่างของนางไปทั่วทั้งร่างกาย ขาทั้งสองข้างของนางอ่อนแรงมาก นางแทบจะคุกเข่าลงไปกับพื้นอยู่แล้ว

นางต้องรีบทำการจิ้มจุดฝังเข็มสำคัญทั้งสองจุดบนหน้าอกของตัวเองอย่างรวดเร็ว เพื่อระงับความกระสับกระส่ายในร่างกายของตัวเองเอาไว้ หลังจากที่สงบลงแล้ว นางก็ทำความเข้าใจกับสถานการณ์ของตัวเองได้อย่างรวดเร็ว

เธอคือฉู่ว่านยู เดิมทีเป็นทายาทรุ่นที่สิบแปดของตระกูลแพทย์แผนโบราณ เธอเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการแพทย์และยาพิษ อีกทั้งยังมีทักษะศิลปะการต่อสู้ที่ยอดเยี่ยม เพียงแต่ตอนที่เธอกำลังอ่านนิยายจนดึกดื่น เธอก็ได้เดินทางข้ามเวลามาเสียอย่างนั้น！

ชื่อของเจ้าของร่างเดิมก็ชื่อว่าฉู่ว่านยูเช่นกัน นางเป็นลูกสาวของเสนาบดีแขวงเซี่ย แล้วก็เป็นสตรีที่น่าเกลียดที่สุดในเมืองจิงด้วย

พ่อผู้ให้กำเนิดไม่โปรดปรานนาง ส่วนแม่เลี้ยงก็ก็รังแกนางต่าง ๆ นา ๆ นางถูกเยาะเย้ยและมองด้วยสายตาที่เย็นชามาตลอดหลายปี การดำเนินชีวิตของนางเลวร้ายยิ่งกว่าคนรับใช้เสียอีก

เดิมทีนางได้หมั้นหมายกับเหยาซื่อจือแห่งจวนผิงหยางโหวเอาไว้แล้ว แต่ฉู่รัวหรานน้องสาวต่างมารดาของนางละโมบอยากจะได้ตำแหน่งพระชายาซื่อจือของนาง จึงทำการวางยานางคืนก่อนวันแต่งงาน โดยตั้งใจที่จะทำลายความบริสุทธิ์ของนางเพื่อให้ตัวเองได้เข้ามาแทน

ผลปรากฏว่ายามีฤทธิ์รุนแรงเกินไป ระหว่างทางที่สองพี่น้องตระกูลเฉินกำลังพานางออกมาจากเมืองจึงโชคร้ายเสียชีวิตอย่างกะทันหันอยู่ในกระสอบ……

หลังจากทำความเข้าใจกับความทรงจำแล้ว ฉู่ว่านยูก็เลียริมฝีปากสีแดงนั้นไปมา นางหรี่ตาลงอย่างน่าหวาดกลัว และพูดขึ้นว่า “ในเมื่อข้ามาครอบครองร่างกายของเจ้าแล้ว ข้าก็จะทำให้คนที่ทำร้ายเจ้า ต้องชดใช้อย่างสาสม...... อื้อ！”

ก่อนที่จะพูดจบ ฤทธิ์ของยาที่กว่าจะควบคุมได้เมื่อกี้นี้ เวลานี้มันได้ออกฤทธิ์ขึ้นมาอีกครั้งแล้ว

ฉู่ว่านยูอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

ยาปลุกเร้าอารมณ์นี้รุนแรงมาก แม้แต่ทักษะการกดจุดฝังเข็มอันเป็นเอกลักษณ์ของนางก็ยังไม่ได้ผลเลย มิน่าล่ะเจ้าของร่างเดิมถึงได้ทนไม่ไหว ดูเหมือนว่าคงจะต้องรีบหาบุรุษมาแก้พิษให้นางเสียแล้ว มิเช่นนั้นด้วยสภาพร่างกายของนางในตอนนี้ เกรงว่าจะอยู่รอดได้ไม่เกินครึ่งชั่วยามเสียด้วยซ้ำ

ฉู่ว่านยูวิ่งโซซัดโซเซลงไปจากภูเขา ทว่าท้องฟ้ากลับมืดมิด ถนนก็สูงชันมาก ประกอบกับมียาปลุกเร้าอารมณ์อยู่ในตัวของนางอีก ทุกย่างก้าวของนางจึงเดินไปอย่างทุลักทุเลมาก ตอนที่เดินผ่านพุ่มไม้ เท้าจึงเผลอไปเหยียบพลาดโดยไม่ทันระวัง

“โอ๊ย ไอ้บ้าเอ๊ย...… อร๊ายยยยยยย！！ ！”

ขณะที่โลกกำลังหมุนไปเรื่อย ๆ นางก็กรีดร้องออกมาระหว่างที่กลิ้งลงทางลาดชันไป จนสุดท้ายนางได้ตกลงไปในสระเย็น ๆ แห่งหนึ่ง

น้ำในสระเย็นมากจนทำให้ฉู่ว่านยูตื่นตัวได้สติขึ้นมากเลยทีเดียว นางรีบว่ายขึ้นมาบนผิวน้ำอย่างรวดเร็ว แล้วก็ทำการเช็ดหยดน้ำบนใบหน้าอย่างลวก ๆ พอเงยหน้าขึ้นไปอีกทีก็เห็นใครคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่บนก้อนหินที่อยู่ไม่ไกลนัก

ดวงตาของเขากำลังปิดสนิท สีหน้าดูเย็นชา แสงจันทร์กำลังสาดส่องลงมาบนผิวสีแทนของเขา เผยให้เห็นถึงเค้าโครงของกล้ามเนื้อที่กระชับและเซ็กซี่ ผมสีดำดุจน้ำตกพลิ้วไหวไปตามสายลม แม้จะมีระยะห่างกันอยู่พอสมควรแต่ก็ยังสามารถสัมผัสได้ถึงรังสีของความเย็นชาและเย่อหยิ่งจากร่างกายของเขาอยู่

บุรุษ！

ฉากนี้ราวกับความฝันไม่มีผิด ทำเอาฉู่ว่านยูเห็นแล้วรู้สึกตื่นเต้นอย่างยิ่ง ราวกับว่าได้เห็นโอเอซิสในทะเลทรายไม่มีผิดเลย นางรีบว่ายเข้าไปอย่างไม่รอช้า

ตอนที่เข้าไปใกล้มากขึ้นแล้วถึงได้เห็นใบหน้าที่หล่อเหลาของบุรุษผู้นี้อย่างชัดเจน มีไอสีดำจาง ๆ ลอยอบอวลอยู่ เห็นได้ชัดเลยว่าเป็นสัญญาณของการโดนยาพิษ นอกจากนี้เขายังกำลังใช้ประโยชน์จากสระเย็นนี้เพื่อระงับสารพิษในร่างกายของเขาอยู่ด้วย

“มองพอแล้วหรือยัง？” ใบหน้าของชายคนนั้นดูมืดมน ขนตาของเขายกขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นรูม่านตาที่ดูว่างเปล่าของดวงตาสีดำคู่นั้น

นี่เขาเป็นคนตาบอดหรือเนี่ย？