เพียงยี่สิบนาทีบราลีก็มาถึงโรงพยาบาลที่ได้รับการบอกกล่าว ว่าบิดาซึ่งโรคหัวใจกำเริบเพราะตกใจสุดขีดกับมารดาที่ถูกไฟลวกผิวหนังบางส่วนมาพักรักษาตัวอยู่ หญิงสาวเข้าไปพบแพทย์เจ้าของไข้ทันทีเพราะตอนนี้พ่อของเธออยู่ในห้องไอซียู ส่วนมารดาอยู่ในห้องปลอดเชื้อ
“หมอแนะนำให้ผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจ ครับ”
คำของหมอยังก้อง วิธีการรักษาพ่อมีเพียงผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจเท่านั้น แล้วจะเอาเงินจำนวนนั้นมาจากไหน ทรัพย์สินทุกอย่างมอดไหม้ไปในกองเพลิง ตัวเธอก็อยู่ในสภาพตกงานและอาจถูกฟ้องเรียกค่าเสียหายจากนายจ้างอีกต่างหาก ส่วนมารดาหมอก็บอกว่าต้องพักรักษาในห้องปลอดเชื้ออีกนาน อาจนานเป็นเดือนเลยทีเดียว แล้วจะเอาเงินที่ไหนมาเป็นค่ารักษาบุพการีทั้งสอง
ยามสับสนจนมุมในความคิด แสงหนึ่งก็ฉายวาบทำให้เธอเกิดความหวังขึ้นมาทันที หญิงสาวรีบมุ่งหน้าไปหาคนที่คิดว่าต้องช่วยเธอได้แน่ๆ คนที่พร่ำบอกว่ารักและห่วงหาเธอตลอดเวลา ชายหนุ่มที่วนเวียนชิดใกล้ออดอ้อนด้วยคำแสนหวาน
บราลีพารอยยิ้มแห่งความหวังมาหยุดยืนหน้าห้องพักของแฟนหนุ่ม พร้อมไขกุญแจเข้าไปเอง เพราะเขาเคยมอบไว้และเอ่ยอนุญาตให้เธอมานั่งเล่น นอนเล่นหรือจะนอนค้างกับเขาก็ยินดี ทว่าเธอไม่เคยที่จะประพฤติตัวเช่นนั้นเลยสักครั้ง ทันทีที่บานประตูเปิดออก สภาพข้างในบ่งบอกว่าเจ้าของห้องไม่ได้ไปไหน เพราะรองเท้าถอดวางไว้เป็นระเบียบและอยู่ครบ เครื่องปรับอากาศหรือก็เปิดเสียเย็นฉ่ำ เครื่องรับโทรทัศน์ยังเปิดทิ้งไว้กลางห้องรับแขกส่งเสียงแข่งกับเสียงหึ่งๆ ของเครื่องปรับอากาศ แต่บราลีไม่เห็นเจ้าของห้อง บราลียิ้มน้อยๆ แล้วย่องไปที่ห้องนอนตั้งใจจะทำให้เขาตกใจเล่น ก่อนผลักประตูเข้าไป
“จ้ะ..เอ๋...”
ภาพที่เห็นทำให้เธอตกใจเสียเอง เมื่อแฟนหนุ่มรีบผละออกจากร่างชายหนุ่มหน้าตาดีอีกคนที่กำลังนอนคว่ำอยู่บนเตียง ทั้งคู่อยู่ในสภาพเปลือยเปล่า ผิวหนังประดับไปด้วยประกายเหงื่อมันวาว ลมหายใจของทั้งคู่ยังกระชั้นถี่ แม้มีสีหน้าตระหนกตกใจยามมีบุคคลที่สามเข้ามาในช่วงที่กำลังเสพสุขกัน แต่ทั้งสองไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา ทำเพียงดึงผ้ามาพันกายกันอุจาดเท่านั้นเอง
“ขอโทษค่ะ” มีเพียงถ้อยคำสั้นๆ ที่ลอดออกมาจากปากอวบอิ่มที่เม้มเข้าหากันของบราลี ก่อนดึงบานประตูปิดลงให้ทั้งคู่อีกครั้ง พร้อมเดินอย่างอ่อนแรงกลับออกไปจากห้องพัก แต่มิวายก้มลงมองรองเท้าที่วางไว้เป็นระเบียบมีคู่หนึ่งแปลกปลอมมา แต่ตอนที่เข้ามาเธอไม่สนใจเพราะเห็นว่าเป็นรองเท้าผู้ชาย
รองเท้าผู้ชาย!
กลางสะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา หญิงสาวคนเดิมที่กำลังเผชิญความสูญเสียมากมายจนจิตใจเกินจะทานไหว พ่อป่วยอาการหนัก แม่ก็ต้องรักษานาน บ้านที่พักอาศัยถูกไฟไหม้ ถูกไล่ออกจากงานและซ้ำร้ายแฟนหนุ่มที่หวังจะพึ่งพิงในยามยากก็สวมเขาที่แสนอัปลักษณ์ให้เธอเสียนี่
‘แฟนฉันเป็นเกย์หรือนี่? ทำไมคบกันมาตั้งนานฉันถึงไม่ระแคะระคายหรือระแวงระวัง ก็เขาไม่เคยแสดงออกนี่นา’ เธอคิดว่าถ้าหากเขานอกใจเธอไปมีสัมพันธ์กับหญิงอื่นก็คงไม่เจ็บช้ำเท่านี้ นี่เธอถูกผู้ชายแย่งแฟนหรือจะเรียกว่าแฟนทิ้งเธอไปหาผู้ชายดีเล่า หลังรำพึงรำพันในใจอยู่พักใหญ่ บราลีก็ก้มลงมองสายน้ำสีคล้ำที่เต็มไปด้วยระลอกคลื่นยามเรือวิ่งผ่าน กองสวะลอยเคว้งคว้างอยู่กลางลำน้ำ พร้อมความคิดสั้นบังเกิดขึ้นเพียงชั่วกะพริบตา
‘ถ้าเราตายเงินประกันชีวิตคงช่วยได้บ้าง ถึงไม่พอรักษาจนพ่อหายแต่คงยื้อชีวิตพ่อไว้ได้อีกระยะ จนกว่าแม่จะหายออกมา’
เร็วเท่าความคิดบราลีเหวี่ยงตัวข้ามราวสะพานกระโจนลงน้ำสีคล้ำ ซึ่งกำลังปั่นป่วนรอรับร่างแบบบางที่ยินยอมพร้อมพลีลมหายใจฝากไว้กับพระแม่คงคา เสียงกระแทกน้ำดังขึ้นพร้อมน้ำแตกกระจายเป็นวงกว้าง แล้วกลืนร่างหญิงสาวหายไปในบัดดล
