หลิวยินนั้นมีสีหน้าบูดบึ้ง พลางเหลือบมองซ้ายและขวา แล้วรีบกระชับเสื้อคลุมของเธอและก้าวไปอย่างรวดเร็วทันที
เมื่อคืนเพื่อที่จะได้เล่นละครเรื่องใหม่ ผู้จัดการของเธอเลยพาเธอมาทานอาหารเย็นกับเหล่าคนดังในวงการ
ใครจะไปรู้ว่ากินไปได้สักพักก็รู้สึกเวียนหัวขึ้นมา
ตอนที่ตื่นขึ้นมานั้นถึงได้เห็นว่าตัวเองนั้นอยู่บนเตียงของผู้กำกับ
ไอ้แก่เอ๊ย ไม่คิดเลยว่าจะเล่นนอกกฎกับตัวเอง！
แต่เรื่องนี้ถือเป็นเรื่องทั่วไปในวงการบันเทิง
เพื่อที่จะได้รับบทนำในละครเรื่องใหม่ เธอไม่มีทางเลือกนอกจากเก็บความโกรธเอาไว้！
จู่ ๆ ใจของหลิวยินนั้นสั่นขึ้นมา เพราะโดนเล่นงานซะหนัก ขาเลยอ่อนและล้มไปข้าง ๆ
มีเสียงดังตึกและกระแทกเข้ากับประตูห้องส่วนตัวข้าง ๆ เข้า
หลิวยินสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ รีบยืนตัวตรงอย่างรวดเร็ว จัดเสื้อผ้าของเธอให้เรียบร้อยและเตรียมจะจากไป
พอมีเสียงแกร๊ก ประตูก็เปิดออก
ฟู่เหยียนอันที่สวมชุดคลุมอาบน้ำสีขาวยืนอยู่ที่ประตูห้อง สายตาที่ลึกล้ำนั้นแฝงไปด้วยแสงเย็นชา
ใจของหลิวยินเต้นรัว และรู้สึกร้อนตัวขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
“ค...คุณฟู่”
สองสามวันมานี้ ข่าวของเธอกับฟู่เหยียนอันนั้นขึ้นเทรนการค้นหายอดนิยมมาตลอด
คนนอกนั้นลือกันว่าเธอเป็นผู้หญิงคนใหม่ของฟู่เหยียนอัน
แต่มีแค่เธอเท่านั้นที่รู้ว่าผู้จัดการของเธอจงใจปล่อยข่าวลือเพื่อดึงดูดความสนใจเฉย ๆ
ฟู่เหยียนอันนั้นเย็นชากับเธอมาโดยตลอด
แต่ก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเขาถึงไม่ออกมาชี้แจงเรื่องข่าวลือพวกนั้นเลย
“เมื่อคืนคนที่อยู่ในห้องฉันคือเธองั้นเหรอ？”
ฟู่เหยียนอันมองหลิวยินนิ่ง ๆ สายตามองไปที่รอยรักบนคอของผู้หญิงคนนั้น แววตาสีดำดูเย็นชามาก
ตอนที่ผู้หญิงคนนั้นลุกขึ้นมานั้น เขาตื่นแล้ว
แต่เธอเดินเร็วมาก เขาเลยไม่ทันเรียกเธอ
ตอนนี้ทางเดินว่างเปล่า มีแค่เธอคนเดียวเท่านั้น
เมื่อคืนนี้คนที่ช่วยเขาน่าจะเป็นเธอ
หลิวยินอึ้งไปพลางมองไปหน้าหล่อเหลาของผู้ชายคนนั้นพลางกระพริบตาปริบ ๆ
เมื่อคืนฟู่เหยียนอันนอนกับผู้หญิงคนหนึ่งงั้นเหรอ？
แต่เขากลับไม่รู้ว่าเป็นใคร？
“คุณฟู่ ฉัน...”
“เข้ามาแล้วค่อยว่ากัน”
ฟู่เหยียนอันนึกถึงสีแดงบนเตียง น้ำเสียงของเขาเลยนุ่มนวลขึ้นเล็กน้อย
หลิวยินรู้สึกมีความสุขและรีบเดินตามไปทันที
“เมื่อคืนเธอบอกว่าเธอเข้าผิดห้องและมาอยู่ในห้องของฉันงั้นเหรอ？”
ฟู่เหยียนอันนั่งบนโซฟาแล้วเงยหน้าขึ้นมองหลิวยินเล็กน้อย
ความทรงจำเมื่อคืนนี้ไม่ชัดเจน แต่เขากลับจำตอนที่ผู้หญิงคนนั้นอยู่ใต้ร่างเขาได้อย่างชัดเจน
ถ้าเธอไม่ได้เป็นคนเล่นงานเขา งั้นเขาก็เป็นหนี้เธอ
“ใช่ค่ะ ทีแรกฉันไปอีกห้องเพื่อออดิชั่นละครของผู้กำกับหลิวหน่ะค่ะ แต่ไม่คิดว่าจะเข้าผิดห้อง”
หลิวยินหลุบตาลงเล็กน้อยเพื่อปกปิดแสงในแววตาของเธอ
ฟู่เหยียนอันเงียบไป “เธออยากได้อะไรเป็นการตอบแทน？”
หลิวยินเงยหน้าขึ้นมองฟู่เหยียนอันพลางขยับริมฝีปาก “ไม่จำเป็นหรอกค่ะคุณฟู่ เรานั้นต่างก็เป็นผู้ใหญ่กันแล้ว ฉันไม่ใส่ใจเรื่องเมื่อคืนหรอกค่ะ”
ฟู่เหยียนอันเป็นคนที่ทรงพลังที่สุดในเจียงเฉิง
เขาสั่นเท้า เจียงเฉิงต่างก็สั่นไปด้วย
ปกติก็นอนกับผู้หญิงมานับไม่ถ้วนแล้ว นอนกับผู้หญิงฟรี ๆ แค่คนหนึ่งจะเป็นอะไรไป？
ถ้าเธอบอกว่าเธออยากได้ค่าชดเชย มันจะทำให้เขาดูถูกเธอได้
“เธอเป็นศิลปินยอดนิยมของชินกวง เอนเตอร์เทนเมนท์ ไม่ต้องกังวล ฉันจะให้คนมอบงานที่ดีที่สุดให้เธอและจะดันให้เธอเป็นศิลปินชั้นแนวหน้าภายในหนึ่งปี” ฟู่เหยียนอันพูด
หลิวยินที่ได้ยินนั้นรู้สึกดีใจมาก
เธอพยายามระงับความสุขในใจไว้และพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ขึ้นมาว่า “ขอบคุณค่ะ คุณฟู่”
“ออกไปเถอะ”
พอฟู่เหยียนอันเห็นท่าทางนิ่ง ๆ ของเธอก็อดไม่ได้อยากจะชื่นชมเธอเล็กน้อย
“โอเคค่ะ”
หลิวยินพยายามเก็บความตื่นเต้นไว้และหันหลังเพื่อจากไป
“เดี๋ยวก่อน”
จู่ ๆ ฟู่เหยียนอันก็พูดขึ้นมา ทำให้หลิวยินหายใจติดขัดขึ้นมา
พอหันกลับมาก็เห็นฟู่เหยียนอันลุกขึ้นและหยิบจี้หยกคุณภาพดีจากพื้นข้างเตียงขึ้นมา
“นี่ของเธอรึป่าว？”
