“ชะ ใช่ค่ะ หนูริสา ไม่ใช่แซงๆ อะไรนั่นนะคะ” สาวน้อยพูดปฏิเสธผิดๆ ถูกๆ เมื่อรู้สึกว่าคนร่างสูงเดินมาหยุดยืนอยู่ที่เบื้องหน้าของเธอในระยะประชิด
ปุก!
แผ่นหลังของคนตัวเล็กที่ชนเข้ากับประตูตู้เสื้อผ้าบานหรูในห้องนั้นจนทำใจน้อยสั่นระรัว หลังจากที่เดินถอยหลังหนีเวย์จนหมดหนทางหนี
“…แล้วเมื่อกี้ เธอเห็นอะไรหรือเปล่า?” ท่าทางเรียบนิ่งไม่แสดงอาการของเขานั้น ดูไม่ออกเลยว่าเขากำลังโกรธหรือคิดอย่างไรอยู่กันแน่ นั่นยิ่งทำให้สาวน้อยเกิดหวั่นกลัวกับน้ำเสียงเรียบนิ่งที่เธอได้ยิน
“ไม่ค่ะ หนูไม่เห็นอะไรเลยนะคะ ไม่เห็นเลยค่ะ” เธอพูดโกหกในขณะที่ยังหลับตาปี๋อยู่ ซึ่งท่าทางของสาวน้อยก็ดูออกไม่ยากว่าเธอกำลังพูดความเท็จ
“โกหก...” น้ำเสียงโทนนิ่งเย็นพูดขึ้น ก่อนใช้มือหนาช้อนปลายคางสวยขึ้น เพื่อต้องการมองใบหน้าของสาวน้อยจอมโกหกให้ชัดเจน “ลืมตาขึ้นซิ๊.. แล้วบอกฉันอีกที ว่าเธอไม่เห็นมันจริงๆ”
เจ้าของดวงตาโตสวยค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างรู้สึกผิด ก่อนจะเอ่ยขอโทษกับสิ่งที่ตนพูดไปเมื่อครู่เพื่อเอาตัวลอด” …หนูขอโทษคะ หนูไม่ได้ตั้งใจจะแอบดูนะคะ หนูแค่จะ..”
“เห็นจริงๆ ด้วยสินะ...” แน่นอนว่านั่นมันเป็นเรื่องน่าอายมากๆ เพราะไม่เคยมีใครได้เห็นสิ่งนั้นของผมมานานมากแล้ว ตั้งแต่ผมอยู่ในสถานะนี้
“หนูขอโทษค่ะคุณเวย์ หนูไม่ได้ตั้งใจล่วงเกินคุณจริงๆ นะคะ..”
ความหวาดกลัวและความรู้สึกผิดของเธอแสดงออกมาทางสีหน้าและแววตาอย่างชัดเจน จนทำให้อีกคนนั้นรับรู้ได้ว่าสิ่งที่เธอพูดมา เป็นเช่นนั้นจริงๆ
“…แต่ยังไงเธอก็เห็นมันไปแล้ว” สายตานิ่งเย็นเยือกของเวย์นั้น กำลังแสดงให้อีกคนรู้ว่าเขาไม่พอใจเป็นอย่างมาก
“หนูขอโทษค่ะ…” เธอพูดขึ้นก่อนจะพยายามวิ่งหนีออกจากตรงนั้น เพราะกลัวกับสายตาคู่นั้นของชายหนุ่มตรงหน้า
แต่เธอยังไม่ทันจะวิ่งไปถึงประตูห้องนอน คนขายาวก็วิ่งมาดักหน้าไว้ซะก่อน “เดี๋ยว!…เธอไม่ได้ถ่ายรูปหรือคลิปไว้ใช่ไหม?”
สำหรับคนดังอย่างเขานั้น การถูกแอบถ่ายรูปโดยไม่ได้รับอนุญาต เกิดขึ้นอยู่บ่อยครั้ง จึงไม่อาจไว้ใจคนแปลกหน้าที่เพิ่งเจอกันไม่ถึงชั่วโมงได้ และถึงแม้ว่าเธอจะเป็นลูกสาวของป้าแม่บ้านก็ตาม
“ไม่ค่ะ หนูไม่ได้ถ่ายอะไรไว้เลยนะคะ” เธอพูดพร้อมส่ายหัวปฏิเสธ
“งั้นจะวิ่งหนีทำไม? …”
เขาเริ่มสงสัยในพิรุธของเธอที่มโนขึ้นเอง และเมื่อฉุกคิดได้ เวย์ก็รีบค้นตัวเธอเพื่อหาโทรศัพท์มือถือของเธอมาตรวจสอบดู…
“อุ๊ย>< คุณเวย์จะทำอะไรคะ?”
เมื่อล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงขาสั้นด้านหลังของเด็กสาวได้แล้ว เขาจึงรีบให้เธอปลดล็อกโทรศัพท์มือถือให้ทันที… “รหัสอะไร?”
“หนูไม่ได้ถ่ายอะไรไว้จริงๆ นะคะ…” ท่าทางของหนุ่มหล่อเริ่มทำให้คนตัวเล็กนั้นหวาดกลัวเพิ่มมากขึ้นเป็นทวีคูณ
“ฉันถามว่ารหัสอะไร?!” เสียงเข้มดุของเขาทำให้ริสาต้องรีบตอบคำถามนั้น
“สะ สี่ ห้า แปด แปด สอง สองค่ะ” สาวน้อยเดินถอยหลังออกห่างเวย์และปล่อยให้เขาได้ค้นรูปภาพในโทรศัพท์ตามใจ เพราะเธอนั้นไม่ได้ทำผิดอย่างที่เขากล่าวหา จึงไม่คิดต่อต้านหรือแย่งโทรศัพท์กลับคืน
แต่ทว่าความระแวงของเขานั้นดูไม่ได้ลดลงเลย เพราะยิ่งเขาไม่เห็นหลักฐานอะไรในโทรศัพท์ ก็ยิ่งคิดว่าเธอซ่อนบางอย่างที่ลึกลับกว่านั้นไว้…
“ติดกล้องไว้ที่ตัวหรือเปล่า? …” คนขี้ระแวงตั้งข้อสงสัยไม่หยุด
“กล้องอะไร ไม่มีนะคะ” เธอเดินถอยหลังหนีเวย์ จนชิดกำแพงหัวนอน แต่เขากลับมองว่าเธอนั้นกำลังกลัวความผิดและแสดงพิรุธออกมา
“…งั้นขอพิสูจน์หน่อย”
เวย์เดินไปปิดไฟในห้องให้มืดสนิท ก่อนจะเปิดแฟลตโทรศัพท์มือถือ และส่องไปทางร่างกายของคนตัวเล็ก…
“คุณเวย์จะทำอะไรคะ หนูกลัว…” สาวน้อยพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เพราะเขาผู้เป็นเจ้านายกำลังทำให้เธอหวาดกลัวกับสถานะการณ์ที่ไม่เคยพบเจอ
“ถ้าบริสุทธิ์ใจจริงก็อยู่เฉยๆ …”
ว่าแล้วเวย์ก็ยื่นมือไปจับที่กระดุมเสื้อที่หน้าอกของริสาเพื่อส่องแฟลตหาแสงสะท้อนจากกล้องตัวจิ๋วที่เขาคิดว่าเธอแอบติดไว้ แต่ในเวลาเดียวกัน การกระทำนั้นก็ทำริสาไม่อาจอยู่นิ่งเฉยได้ เพราะเธอรู้สึกเหมือนกำลังโดนเขาคุกคาม…เธอพยายามดิ้นหนีจนสุดความสามารถจนทำให้เกิดความผิดพลาดขึ้นกับเสื้อที่เธอใส่อยู่
กึกๆ!!
กระดุมเสื้อเชิ้ตสีชมพูพีทที่เธอใส่อยู่นั้น เด้งหลุดออกจากกันสามเม็ด จนเสื้อที่ปิดสนิทอยู่เปิดออกกว้าง เพราะโดนทำลายจากมือของอีกคน…
“ฮือๆ คุณเวย์ปล่อยหนูนะคะ”
ฟุบ!
เขาผลักเธอลงบนที่นอนนุ่มกว้าง และส่องไฟหาสิ่งนั้นอย่างเคร่งเครียด แต่ก็ไม่พบสิ่งที่เขาสงสัยเลยสักนิด เห็นเพียงแค่เรือนร่างสวย เนินอกขาวเนียนของสาวน้อยที่ขาวจนสะท้อนกับแสงแฟลต…
และภาพใบหน้าของริสาที่เปียกปอนไปด้วยคราบน้ำตาและท่าทางหวาดกลัวตัวสั่นของเธอ…
“ฮึกๆ หนูไม่ได้ถ่ายอะไรไว้จริงๆ นะคะ ฮือ~”
เหตุการณ์เมื่อครู่ทำริสาตื่นกลัวเอามากๆ เพราะเธอไม่เคยเจอกับความโหดร้ายเช่นนั้นมาก่อน
เสียงร้องสะอึกสะอื้นของริสา ทำให้สติของผมเริ่มกลับมา และคิดได้ว่าตัวเองคงจะเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ ที่ระแวงไม่ลืมหูลืมตาแบบนี้…
“…ฉะฉันขอโทษนะริสา คือฉันเข้าใจผิดน่ะ…”
“ฮือ!~” เธอร้องไห้ปล่อยโฮออกมาเสียงดัง เมื่อได้ยินเขาพูดว่าแค่เข้าใจเธอผิดไป มือน้อยรวบเสื้อที่หลุดลุ่ยขึ้นมาปิดอกอวบไว้
“ฉันไม่ได้ตั้งใจจะล่วงเกินเธอนะ ขอโทษจริงๆ …” เวย์เปิดไฟห้องให้สว่างขึ้นก่อนจะเดินไปที่ห้องแต่งตัว เพื่อหยิบเสื้อแขนยาวผ้าขนนุ่มสีครีมมาปิดคลุมด้านหน้าให้กับริสาอย่างรู้สึกผิด
“ฮือ~…”
“- -” ผมทำบ้าอะไรลงไปเนี่ย ไอเวรเอ๊ย… หวังว่าเธอคงไม่เอาเรื่องที่ผมทำไปเล่าให้ใครฟังนะ ไม่งั้นอนาคตผมได้ดับจริงๆ แน่ “ริสา ไม่ร้องนะ ฉันขอโทษ ฉันแค่เข้าใจผิดไป…” เวย์ย่อตัวลงนั่งที่พื้นด้านหน้าของเด็กสาว พร้อมกับพูดปลอบโยนเธอด้วยความรู้สึกผิด กับสิ่งที่ทำไปเมื่อคู่…
--------------------------------------------------------------------------
[ติดตามตอนต่อไป] - [Follow the next episode]
[-กดใจ -เพิ่มเข้าชั้น -คอมเมนท์ให้กำลังใจ และฝากกดติดตามไรท์ด้วยนะครับ🙏]
