ชายหนุ่มวัยเบญจเพสรูปร่างผอมสูงแต่หากเขาถอดเสื้อยืดที่สวมอยู่จะเห็นมัดกล้ามเล็กๆ พอสวยงามสมตัวไม่ได้กล้ามใหญ่แบบนักกีฬาเพาะกายเพื่อการแข่งขัน แต่ถึงกระนั้นรูปร่างของเขาก็คือหุ่นในฝันของหญิงสาวจำนวนมาก จึงสมัครมาเป็นสมาชิกของสถานออกกำลังกายแห่งนี้เพื่อจะได้พบปะพูดคุยและขอคำแนะนำในการออกกำลังกายจากเขาถึงแม้เขาไม่ใช่ผู้ฝึกสอนประจำของฟิตเนตแห่งนี้ก็ตาม
ชนน เชื้อทองเป็นแค่สมาชิกคนหนึ่งแต่ความเป็นเพื่อนกับเจ้าของฟิตเนตทำให้เขามาออกกำลังกายที่นี่แทบทุกวันประกอบกับยังไม่มีงานทำเป็นหลักแหล่งจึงช่วยเพื่อนสอนออกกำลังกายและแนะนำเครื่องเล่นให้สมาชิกที่เข้ามาเล่นใหม่ๆ ได้ทำความรู้จักและคุ้นเคยกับเครื่องออกกำลังกายชนิดนั้นๆ ก่อนลงมือใช้งาน
“สวัสดีครับผม ไม่เจอกันนานมากเลยนะครับ” เอกวัชเจ้าของฟิตเนตรีบออกมาต้อนรับทั้งสามคนที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นสมาชิกระดับวีไอพีและคีติกายังเป็นเจ้าของอาคารแห่งนี้ด้วย
“มีเทรนเนอร์ใหม่หรือเอก” ทองใหญ่ถามเจ้าของฟิตเนตอย่างสนิทสนม สายตาจับจ้องอยู่ที่เป้าหมายซึ่งเป็นคำถาม
“เปล่าครับพี่ ไอ้นนเพื่อนผมเอง พอดีมันเล่นบ่อยเล่นเป็นทุกเครื่องแล้วก็ช่วยแนะนำลูกค้าคนอื่นๆ ครับ”
“โดยเฉพาะพวกสาวๆ สินะ” ระย้าแก้วพูดยิ้มๆ และยิ้มกว้างเมื่อเอกวัชมองอย่างคาดไม่ถึง
“เรียกให้มาสอนพี่หน่อย” คีติกาพูดก่อนเดินไปที่เครื่องออกกำลังกายเครื่องหนึ่งในแถวที่วางเป็นแนวราวยี่สิบเครื่อง
“พี่คีจะให้สอนเล่นเครื่องปั่นนี่นะครับ” เอกวัชพูดยิ้มมีเลศนัย
“อย่าขัดใจแม่สิคะน้องเอก ไม่แน่ต่อไปชีอาจจะมาใช้บริการบ่อยๆ หรือต่ออายุเมมเบอร์วันนี้ก็ได้นะ” ระย้าแก้วว่าแล้วหัวเราะคิก ก่อนเดินไปใช้เครื่องออกกำลังกายแบบลู่วิ่งที่อยู่ห่างไปเล็กน้อย
“ใช่ อย่าขัดใจบอสของพี่ เดี๋ยวเพื่อนนายจะเสียผลประโยชน์ที่นางนำมาเสนอ แล้วจะหาว่าคุณพี่ไม่เตือน” ทองใหญ่บีบแก้มชายหนุ่มก่อนตามหลานสาวไป เอกวัชยิ้มอย่างรู้เท่าทันก่อนเดินไปบอกเพื่อนรัก
“นน ช่วยดูพี่คีหน่อย” เอกวัชชี้
“หือ” ชนนทำเสียงสงสัยทันทีที่หันไปเห็นเครื่องเล่นที่แทบจะเรียกว่าง่ายที่สุดในฟิตเนตแห่งนี้แล้ว
“เออ ไปเถอะพี่เขาอาจมีธุระกับนายก็ได้” เอกวัชบอกแล้วรีบเดินหนีไปดูแลทักทายเหล่าสมาชิกที่เพิ่งเข้ามาใหม่รวมถึงทองใหญ่และระย้าแก้ว
ชนนมองแผ่นหลังของร่างสมส่วนค่อนไปทางผอมบางของหญิงสาวที่นั่งอยู่บนจักรยานออกกำลังกายตัวที่ห่างผู้คนมากสุดแล้วเดินไปช้าๆ
“สวัสดีครับ มีอะไรให้ช่วยหรือครับ” ชนนทักทายตามปกติเหมือนเวลาทักทายคนอื่นๆ แต่เมื่อหล่อนหันมาส่งยิ้มให้เขากลับชะงักเท้าแล้วยิ้มเจื่อนๆ ตอบ
เขาจำผู้หญิงคนนี้ได้และคิดว่าหล่อนคงจำเขาได้เช่นกัน แม้คืนนั้นหล่อนจะเมาหมดสภาพก็ตามที
“สอนหน่อยสิ พี่เล่นไม่เป็น” คีติกาบอกยิ้มๆ ทั้งที่ขายังปั่นจักรยานไม่หยุด ชนนส่ายหัวเล็กน้อยแล้วถามเบาๆ
“คุณต้องการอะไร”
“ต้องการนาย” คำตอบของหล่อนทำให้ชายหนุ่มเดินหนีไปทันที เอกวัชเห็นเพื่อนรักเดินไปทางห้องอาบน้ำแต่งตัวก็ร้องถาม แต่ไม่มีคำตอบใดๆ จากคนที่เดินผ่านประตูไปแล้ว
เอกวัชรีบหันกลับไปมองคีติกา เห็นหล่อนกำลังลุกจากเครื่องออกกำลังกายแล้วเดินไปหาเพื่อนที่มาพร้อมกันซึ่งต่างมีความสงสัยเต็มใบหน้าเช่นกัน
