เย็นชา
เซฟเฮาส์ใจกลางเมืองหลวง
สถานที่ที่เขาอยู่มันก็คือเซฟเฮาส์ใจกลางเมืองหลวง การตกแต่งด้านในนั้นคุมโทนสีดำทองดูหรูหรา สาเหตุที่มาร์คเลือกมาพักที่นี่ก็เพราะว่ามันให้ความเป็นส่วนตัวทั้งยังมีระบบความปลอดภัยที่รัดกุม แถมยังสะดวกเวลาจะพาใครมาอีกด้วย ไม่ต้องมาคอยระแวงสายตาของใคร เพราะตัวเขาเบื่อจะเป็นข่าวแล้วเต็มที
แวดวงไฮโซ นักข่าว ด้วยความที่เจ้าตัวเป็นหนุ่มหล่อไฟแรงเข้ามารับตำแหน่งในองค์กรใหญ่มีชื่อเสียงที่รู้จักกันมานานของตระกูลนี้ แม้ว่ามาอยู่เมืองไทยได้ไม่เท่าไหร่ ก็มีแต่ใครๆจะวิ่งเข้ามา จับจ้องทำข่าวหรือควงออกงาน
ร่างสูงเมื่อชำระร่างกายเสร็จเรียบร้อยเขาก็เดินออกมา ส่วนอีกฝ่ายที่ถูกเรียกให้มาก็ยังคงนั่งอยู่บนเตียงด้วยสภาพเปลือยเปล่า เธอเดินมากอดแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อส่งผลทำให้มาร์คต้องตวัดสายตากลับมามองเธอด้วยสายตาเรียบนิ่ง เพราะเขารู้ว่าอีกฝ่ายคิดจะทำอะไร
"ปล่อย"
มาร์คพูดออกมาเสียงเข้มก่อนจะส่งสายตากดดัน หล่อนถึงกับหน้าถอดสีก่อนที่จะยอมปล่อยมือออกจากแขนของอีกฝ่ายแล้วก้มหน้าหลบสายตาทันที
"คุณมาร์คขา..?"
"จะเรียกเพิ่มหรือ? ฉันก็ยังไม่ได้เรียกเธอมาเกินเวลานี่"
ชายหนุ่มเดินเบี่ยงไปอีกทางราวกับว่าหล่อนเป็นเพียงแค่อากาศธาตุที่ลอยคว้างอยู่ในห้องก่อนจะหย่อนกายลงนั่งบนโซฟาขนสัตว์สีดำแล้วรินไวน์สีแดงสดลงแก้วทรงสูงอย่างใจเย็น
"ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ ฉันแค่อยากจะชวนคุณไปทานข้าวด้วยกันสักครั้งนะคะ" หญิงสาวใบหน้าเนียนสวยทำเสียงหวานออดอ้อน แต่ใช่ว่าชายหนุ่มตรงหน้าจะสนใจทำตามคำขอซะเมื่อไหร่่..
"เสร็จงานแล้วก็กลับไปเสียสิ"
เสียงทุ้มดังขึ้นตัดบทในขณะที่ใบหน้าคมเข้มยังคงจดจ้องอยู่ที่แก้วไวน์เบื้องหน้าอย่างไม่แยแส ส่งผลทำเอาหล่อนต้องเผลอกำหมัดแน่นก่อนจะขบกรามถลึงตามองอยู่เบื้องหลังเพราะรู้สึกไม่พอใจกับการกระทำนั้นเพราะเธอเองเป็นถึงระดับดารา กระนั้นเจ้าหล่อนก็ไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากก้มหัวยอมรับ
ชายหนุ่มก็เป็นคนแบบนี้ อย่างเช่นข่าวลือ เย็นชาไร้อารมณ์ หากใครขัดใจก็พร้อมจะอาละวาดได้ทันที ยิ่งถ้ามีใครคิดจะตุกติกกับเขาแล้วล่ะก็ถือว่าคนคนนั้นดวงตกอย่างถึงที่สุดเพราะมาร์คสามารถทำลายชีวิตของใครก็ได้ในชั่วพริบตา
ร่างสวยก้มลงเก็บเสื้อผ้าที่ถูกโยนทิ้งขว้างไปคนทีละทิศละทาง ถูกเก็บขึ้นมาแล้วสวมใส่ ในใจก็นึกหงุดหงิดที่มาร์คนั้นเป็นคนที่เกรี้ยวกราดและเย็นชาอะไรขนาดนี้
ก่อนจะเก็บข้าวของกวาดสวยตาเหล่มองชายหนุ่มด้วยหางตาทิ้งลมหายใจแล้วเดินจากไปอย่างจำยอม
หลังจากเดินพ้นประตูบานหนาร่างสวยเดินเฉิดฉายออกมา สวมแว่นดำจัดแต่งทรงผมให้ดูเข้าที่ทำตัวราวกับเป็นเรื่องปรกติสอดส่องสายตามองบริเวณรอบๆว่ามีใครแอบถ่ายหรือมีกล้องวงจรปิดอยู่มุมใหนหรือไม่ จากนั้น ถอดเท้า ฉับ ฉับ ออกไปยังลานจอดรถ แต่เชื่อว่าที่นี่เป็นเซฟเฮาส์ส่วนตัวของมาร์คคงจะไม่มีใครเห็น
" ชิ ! ไม่ง้อก็ได้ ทำตัวซะหล่อรวยล้นฟ้าเป็นเทวดา อยู่คนเดียวหรือไง เอาใจยากเย็น " เธอพึมพรำพร่ำบ่นกับตัวเอง พร้อมกับขาคู่สวยก้าวขึ้นรถ Audy สีขาว ออกไป
ภายใต้ภาพถ่ายสวยงามของคนมีชื่อเสียง บางคนใครจะทราบว่าเบื้องลึกเบื้องหลังว่า เขาต้องแลกกับอะไรมาบ้าง บางทีอยากจะจับไฮโซรวยๆก็ไม่ได้จับกันง่ายๆ ภาพสวยงามที่ลงไอจี เป็นเพียงเรื่องราวบางส่วนไม่อาจเอามาตัดสินความจริงในชีวิตได้
ชายหนุ่มผู้เย็นชา ก็คิดเพียงแค่ว่า ถ้าเสร็จแล้วทุกอย่างก็จบไม่คิดที่จะสานต่อกับใคร เขาแตกต่างไปจากเมื่อนก่อนในครั้งที่ยังเรียนมหาวิทยาลัย ที่คอยช่วยเหลือเห็นอกเห็นใจผู้อื่น แต่บัดนี้กลับเปลี่ยนราวกับคนละคน
ชีวิตไม่มีกรอบถ้าชอบก็ทำเถอะ เวลาบนโลกใบนี้มีจำกัด ไม่มีอะไรที่ยั่งยืนไม่มีความสุขชั่วนิรันดร์ ความทุกข์ก็เช่นกัน แค่ผ่านมาเดี๋ยวมันก็ผ่านไป สักวันเราจะเจอคนที่ใช่ในวันที่ใช่ แต่ไม่มีทางรู้หรอกว่ามันจะคือวันใหน ที่สำคัญไม่มีวันบอกได้เลย ว่าเขาจะคือคนที่ใช่ตลอดไป หรือเปล่า ...
กลับมาที่มาร์ค
ทุกสายตาต่างจับจ้องมาที่ตัวเขา มันเป็นเรื่องปกติที่เป็นแบบนี้มาทั้งชีวิต ชายหนุ่มรูปร่างสูงหุ่นนายแบบ หน้าตาคมคาย จมูกโด่งสันได้รูป ดวงตาคมกริบสีนิลดำขลับ ริมฝีปากบางเฉียบกับรูปหน้ารีได้รูป แถมยังเป็นเจ้าของเรือนร่างสมส่วนเพอร์เฟคมีดีกรีเป็นนักธุรกิจยักษ์ใหญ่อย่างมาร์คกำลังเดินสืบเท้าเข้ามาในตัวอาคารหรูหราใหญ่โตที่ตั้งตระหง่านอยู่ในใจกลางเมืองหลวง
เหล่าพนักงานต่างให้ความเคารพนบน้อมแก่เขา กระนั้นเขากลับไม่ได้รู้สึกหลงระเริงไปในชื่อเสียงโด่งดังที่เขามีเลย มันก็เพราะว่าเขารู้สึกชินชากับการถูกปฏิบัตแบบนี้มาตั้งแต่ที่เขาเริ่มจำความได้แล้ว ทุกคนมักพร้อมจะก้มหัวให้เขาเสมอเมื่อรู้ว่าเขาคือใคร มันจึงไม่ได้เป็นสิ่งที่มีความหมายอะไรสำหรับชายหนุ่ม
ร่างสูงเมื่อเข้ามาในตัวบริษัทได้แล้วเขาก็มุ่งตรงเข้าไปที่ห้องทำงานของตัวเองทันที ไม่มีการหยุดแวะทักทายกับใคร แล้วก็คงไม่มีใครกล้าเข้ามาล้ำเส้นของเขาด้วยเช่นกัน เพราะใครๆต่างก็รู้ดีถึงเบื้องหลังและนิสัยของชายหนุ่มผู้นี้อยู่แล้ว
โปรดติดตามตอนต่อไป...รี๊ดขา เป็นอย่างไรกันบ้างคะทุกคนเงียบมากเลย หรือไม่มีคนเห็นนิยายเรื่องนี้ ถ้าใครอ่านเจอขอคอมเม้นท์ คนละอันทีนะคะ ขอบคุณค่ะ
