เมื่อชิงเทียนได้ก้าวเท้าเข้ามายังเขตของหมู่บ้านหลินสุ่ยที่ตั้งอยู่ริมขอบป่ามายา ป่าลึกลับโบราณที่เต็มไปด้วยตำนานและเรื่องราวอันน่ากลัว
แต่บรรยากาศและผู้คนในหมู่บ้านยามนี้ ช่างแตกต่างกับครั้งแรกที่เขาผ่านทางมาเพื่อจะเข้าป่ามายา
ครั้งก่อนหน้าบรรยากาศภายในหมู่บ้านมีความอึมครึมสีหน้าท่าทางของชาวบ้านดูอมทุกข์และหมองหม่น จากการต้องผจญกับเรื่องราวเลวร้ายน่ากลัวและหวาดผวาของป่าข้างเคียง
แต่ครั้งนี้ชาวบ้านทุกคนดูมีสีหน้าแช่มชื่นสดใสกว่าแต่ก่อนมาก ด้วยความสงสัยชิงเทียนก็ตัดสินใจไปที่โรงน้ำชาของหมู่บ้าน เพื่อพักผ่อน พร้อมทั้งสืบข่าวสาร และสังเกตการณ์ความเปลี่ยนแปลงของหมู่บ้านแห่งนี้
ขณะที่ชิงเทียนเดินสำรวจหมู่บ้านจนเดินมาถึงโรงน้ำชาแล้ว เขาก็ได้นั่งจิบชาท่ามกลางบรรยากาศสรวลเสเฮฮาของเหล่าชาวบ้านที่ดูมีความสุข
ระหว่างที่เขานั่งมองบรรยากาศรอบข้างไปเรื่อย ๆ พร้อมทั้งนั่งฟังเสียงบทสนทนาต่าง ๆ เขาได้พบกับชาวบ้านคนหนึ่งที่ชื่อว่า หลี่เฉียง ผู้เป็นชายชราอาวุโสท่าทางใจดีที่มีความรู้เกี่ยวกับหมู่บ้านและป่ามายาเป็นอย่างดี กำลังสนทนากับกลุ่มผู้อาวุโสของหมู่บ้านอย่างสนุกสนาน
เมื่อหลี่เฉียงเห็นชายหนุ่มแปลกหน้าอย่างชิงเทียนมานั่งจิบน้ำชาเพียงคนเดียวอยู่นานแล้ว ด้วยฐานะเจ้าบ้านและเจ้าถิ่นที่ดี ชายชราจึงเดินมาทักทายชิงเทียนอย่างเป็นมิตร
ชิงเทียนสบโอกาสจึงไดไต่ถามสารทุกข์สุกดิบ พร้อมทั้งถามถึงสถานการณ์ช่วงนี้ของหมู่บ้านด้วยว่าทำไมช่วงก่อนหน้านี้จึงดูตึงเครียด แต่คราวนี้กลับดูสดใสและมีความสุขมากยิ่งกว่าเดิม
หลี่เฉียงจึงเล่าให้ชายหนุ่มฟังว่า เดิมทีหมู่บ้านหลินสุ่ยเป็นหมู่บ้านที่สงบสุขมาอย่างยาวนาน เพราะอยู่ใกล้กับป่ามายาซึ่งเป็นสถานที่ที่อุดมสมบูรณ์ อยู่มาวันหนึ่งภายในป่ามายากลับมีปีศาจลึกลับตนหนึ่งเริ่มเข้ามายึดพื้นที่ป่า โดยเริ่มจากยึดพื้นที่เล็ก ๆ ใจกลางป่าลึก แต่หลังจากนั้นก็กลายเป็นแผ่อิทธิพลทั่วทั้งพื้นที่ป่าขนาดใหญ่
ทำให้ป่ามายาซึ่งเป็นสถานที่ที่หล่อเลี้ยงชีวิตของชาวบ้านแถวนี้ กลับเป็นสถานที่ต้องห้าม และอันตรายเป็นอย่างยิ่ง ชาวบ้านส่วนใหญ่แทบไม่กล้าจะย่างกรายเข้าไปใกล้ป่าอีก ต้องเดินทางออกไปยังป่าแห่งอื่นเพื่อเลี้ยงชีพกันต่อไป ทุกอย่างก็ยากลำบากมากยิ่งขึ้น
หลี่เฉียงเล่าเรื่องราวในอดีตอย่างออกรส จนทำให้ชิงเทียนและผู้คนในโรงน้ำชาต่างพากันมาฟังเรื่องเล่าของชายชรามากประสบการณ์อย่างตั้งใจ
ชายอาวุโสได้เล่าต่อว่า หลังจากที่ชาวบ้านต่างเดือดร้อนเพราะปีศาจในป่ามายา ก็เหมือนสวรรค์ทรงโปรด ได้มีจอมยุทธ์มากความสามารถผู้หนึ่งสามารถกำราบปีศาจได้อยู่หมัด แต่เขาผู้นั้นทำได้เพียงกำราบไม่ให้ปีศาจเข้ามาย่างกราย แต่ไม่สามารถกำจัดปีศาจตนนั้นให้สิ้นซากได้ ถึงอย่างนั้น ชาวบ้านก็เริ่มสามารถเข้าไปในป่ามายาได้บ้าง
แต่ด้วยความอันตรายของป่า ชาวบ้านธรรมดาที่ไม่มีวรยุทธแก่กล้า เมื่อเข้าไปในป่ามายา ก็มักจะได้รับบาดเจ็บ ล้มป่วย หรือบางคนก็ถึงขั้นเสียชีวิต แต่ท่านจอมยุทธ์ก็ได้ช่วยปลุกเสกของวิเศษเพื่อให้ชาวบ้านสามารถเข้าป่าได้โดยไม่มีภัยยันตรายใด ๆ หรือหากชาวบ้านผู้ใดหวาดกลัวเกินกว่าที่จะเข้าไปเสาะแสวงหาของป่าดังเดิม ก็สามารถขอความช่วยเหลือจากเหล่าผู้กล้าที่จะเข้าป่ามายาได้ ซึ่งงมักจะเป็นเหล่าลูกศิษย์ลูกหาของจอมยุทธผู้นั้น
เมื่อชิงเทียนฟังมาถึงตรงนี้ ก็เกิดความสงสัยจึงเอ่ยถามชายอาวุโสไปว่า “เช่นนั้น หมู่บ้านแห่งนี้ก็ควรที่จะสงบสุขเหมือนเคย เพราะก็สามารถเข้าป่ามายาไปเก็บของป่าล่าสัตว์ได้ดังเดิม เพียงมีความยากลำบากอยู่บ้าง แต่อย่างไรก็ยังมีลูกศิษย์ของท่านจอมยุทธช่วยอีกแรงมิใช่หรือ”
หลังจากสิ้นประโยคของชิงเทียน ชายชราเหมือนถูกคำถามเสียดแทงจี้ใจดำ เขาทำท่าทีอ้ำอึ้งอยู่ชั่วครู่ ไม่ได้ตอบอะไรออกไป จนกระทั่งมีเสียงชายผู้อาวุโสอีกคนหนึ่งได้ตะโดนแทรกขึ้นมาว่า
“ก็เพราะการช่วยเหลือเหล่านั้น มีราคาที่ต้องจ่ายยังไงเล่า”
“เฉินกวง เจ้าพูดมากเกินไปแล้ว” หลี่เฉียงพยายามพูดห้ามปรามสหายของเขา แต่ดูท่าคงไม่มีใครจะปิดปากชายผู้ที่มีฤทธิ์สุราแฝงในกระแสโลหิตอยู่เข้มข้นเช่นนี้ได้อีกแล้ว
“เรื่องราวเป็นเช่นไรหรือท่านอา โปรดเล่าให้ผู้น้อยแถลงไขเถิด” ชิงเทียนได้ทีจึงรีบไถ่ถามเพื่อให้ได้เบาะแสเพิ่มขึ้น
“ก็จอมยุทธ์หานอี้ผู้นั้น เก็บค่าคุ้มครองจากชาวบ้านที่ไปขอความช่วยเหลือไม่รู้ตั้งเท่าไหร่ ไหนจะค่าของวิเศษมากมายที่ชาวบ้านชาวช่องต้องใช้ป้องกันตัว ราคาค่างวดก็แพงเอาการ อย่าเรียกว่าช่วยเลย เรียกว่าขูดรีดกันเสียดีกว่า” ความในใจของเขาพรั่งพรูออกมา
“เฉินกวง!! เจ้าต้องหุบปากของเจ้าได้แล้ว หากยังรักชีวิตตัวเองอยู่” หลี่เฉียงตะคอกสหายอย่างดุดัน
“ข้าไม่กลัวอะไรทั้งนั้น ปีศาจนั่นถูกกำจัดแล้ว ต่อไปนี้ชาวบ้านธรรมดาอย่างข้าก็ไม่ต้องถูกขูดรีดจากพวกจอมยุทธ์เจ้าเล่ห์อีก” หลังสิ้นสุดประโยคนี้ ฤทธิ์สุราก็ได้ทำหน้าที่ของมันอย่างสุดความสามารถ อาหารที่ชายอาวุโสได้กินเข้าไป บัดนี้ก็ถูกขย้อนออกมาเสียหมด
หลังจากสถานการณ์เริ่มเปลี่ยนเป็นวุ่นวาย ลูกน้องในโรงน้ำชาต่างช่วยเก็บกวาดพร้อมทั้งดูแลชายผู้เมามายโดยลากไปอยู่ในห้องรับรองที่เป็นส่วนตัวมากยิ่งขึ้น
ในขณะที่หลี่เฉียงก็พยายามพูดรักษาบรรยายกาศให้ผ่อนคลายลง เสียงซุบซิบนินทาก็ต่างสร้างบทสนทนากระจายออกเป็นวงกว้าง ในขณะนี้ชิงเทียนสบโอกาสจึงเชิญชวนให้หลี่เจียงเข้าไปดื่มชาและพูดคุยสนทนาในห้องรับรองของโรงน้ำชานี้เพียงลำพัง..
