ชื่นใจกลับเข้าห้องของตัวเองอย่างรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ ใบหน้างามขาวลออดูอ่อนเยาว์กว่าวัยเศร้าหมอง น้ำตาจวนเจียนจะไหล
“พี่ฝันขา ชื่นใจคงไม่สามารถแทนที่พี่ได้หรอกค่ะ ชื่นใจขอโทษนะคะ” ชื่นใจพูดเบาๆ กับรูปในฝันญาติผู้พี่ที่ล่วงลับไปสิบห้าปีแล้ว
เธอเป็นญาติผู้น้องของในฝัน และอายุห่างกันราวสิบปี ในฝันเป็นผู้หญิงสาวอ่อนหวาน และฉลาดคล่องแคล่วเป็นที่รักของกำนันไผ่มาก และยังเป็นแบบอย่างที่ทำให้เธออยากเป็นเหมือนพี่ในฝัน ผู้เป็นยอดหญิงในใจเธอด้วย เพราะเมื่อตอนที่เธอมาอยู่กับในฝันและกำนันไผ่นั้นเธออายุเพียงสิบสองปี เพราะพ่อแม่ของเธอนั้นเสียชีวิตหมด เธอจึงอยู่กับลุงป้าที่มีอาชีพรับจ้างทั่วไป ซึ่งสามีของป้าเธอนั้นเป็นคนขี้เมาและติดการพนัน และเธอก็เกือบถูกลุงข่มขืน ดีที่หนีมาได้ ตอนนั้นเธอจำได้ว่ากลัวมากไม่กล้าบอกใคร นอนก็นอนไม่หลับเพราะระแวงลุง บอกป้าก็ถูกทุบตี หาว่าเธอแต่งเรื่องโกหกเป็นเด็กแก่แดด และยังไม่ให้เธอเรียนหนังสืออีกด้วย พอดีในฝันซึ่งมางานศพของพ่อแม่เธอได้รู้ข่าวก็จึงพาเธอมาอยู่ด้วย ตอนแรกลุงกับป้าไม่ยอม แต่กำนันไผ่เป็นคนจัดการทุกอย่างจึงผ่านไปด้วยดี...
ชีวิตที่ได้มาเริ่มต้นใหม่ที่ สวนไผ่ในฝัน เหมือนว่าเธอได้เกิดใหม่ทุกอย่างในชีวิตสว่างไสว และเต็มไปด้วยความสุข เพราะพี่ในฝันใจดีกับเธอมาก ส่งเสียให้เรียนหนังสือให้ที่อยู่อาศัย และมีอาหารกินครบสามมื้อ เธอจึงซาบซึ้งในน้ำใจของพี่ในฝันมาก เธอพยายามเรียนรู้ทุกอย่างจากพี่ในฝัน และช่วยเลี้ยงฝันงามมาตั้งแต่เล็กๆ จึงรักและเอ็นดูฝันงามมากเช่นกัน แต่พี่ในฝันของเธอนั้นอายุสั้นนักเสียชีวิตตั้งแต่อายุยังน้อย เพียงสามสิบปีเศษเท่านั้นพี่ในฝันก็จากไปด้วยโรคไข้เลือดออกชนิดเฉียบพลันและติดเชื้อในกระแสเลือด...
ก่อนที่พี่ในฝันจะจากไปก็ได้สั่งเสียกับเธอไว้เสียนักหนาว่า ให้ช่วยดูแลฝันงามและสามีของตน ซึ่งคำขออย่างหลังนั้นมันเกินกว่าที่เธอจะทำได้ แม้พี่ในฝันจะย้ำนักย้ำหนาก็ตาม...
“หากพี่ไผ่จะมีเมียใหม่พี่อยากให้เป็นชื่นใจมากกว่า ชื่นใจสัญญากับพี่สิว่าจะอยู่กับพี่ไผ่ และดูแลพี่ไผ่ดูแลฝันงามตลอดไป พี่รักชื่นใจนะ อยากให้ชื่นใจมีคนที่รักและปกป้องดูแลชื่นใจได้ และผู้ชายคนนั้นก็คือพี่ไผ่..”
น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเว้าวอนและรักใคร่ ที่พี่ในฝันมีให้เธอนั้นไม่เสื่อมคลาย เพราะช่วงหลังๆ ก่อนที่จะป่วยเป็นโรคไข้เลือดออกพี่ในฝันนั้นร่างกายไม่แข็งแรง ไม่สามารถให้ความสุขกับสามีได้ และเคยมาบอกกล่าวกับเธอเรื่องจะให้เธอเป็นเมียของกำนันไผ่อีกคน ตอนนั้นเธอปฏิเสธเพราะรู้ดีว่าผู้เป็นพี่เขยนั้น รักเมียของตนมากเพียงใดและไม่ค่อยชอบเธอสักเท่าใดนัก
“จำไว้นะชื่นใจ ไม่มีผู้ชายคนไหนในโลกจะรักและดูแลชื่นใจได้ดีเท่าพี่ไผ่อีกแล้ว ดูแลพี่ไผ่กับฝันงามแทนพี่ด้วยนะ อย่าลืมว่าพี่เต็มใจให้เธอเป็นแม่ของลูกพี่ เป็นเมียของผัวพี่..”
ปึกๆ เสียงทุบประตูที่เป็นสัญญาณที่รู้กันดีว่าใครเป็นผู้เคาะ ชื่นใจรีบเก็บรูปของพี่ในฝันที่ถ่ายคู่กับเธอไว้ในลิ้นชักหัวเตียงเล็กของตนก่อนจะกระวีกระวาดไปเปิดประตู..
“ทำไมเปิดช้าหรือมัวคิดถึงผู้ชายคนไหนอยู่”
ใบหน้าถมึงทึงของกำนันไผ่ทำให้หญิงสาวตัวสั่นอย่างหวาดหวั่นกลัวว่าเขาจะทำร้ายตบตีตน แม้ว่ากำนันไผ่จะไม่เคยทำอย่างนั้นเลยก็ตาม แต่ท่าทางของเขาตอนนี้น่ากลัวเหลือเกิน
“ปะ.. เปล่านะคะพี่กำนัน ชื่นใจกำลังจะนอน..”
“แล้วจะนอนฝันถึงใคร ถึงไอ้ผองหรือพี่เผ่า..”
พูดทั้งยื่นมามาขยุ้มไหล่เนียนที่พ้นขอบเสื้อแขนกุดตัวบางที่มักใส่นอน จนชื่นใจรู้สึกเจ็บแปลบร้าวไปทั้งไหล่ เหมือนกระดูกจะแตกหักเสียอย่างนั้น...
“เปล่าค่ะเปล่า ชื่นใจไม่ได้ฝันถึงใคร”
