บนลำคอของแม่นมไป๋อาบไปด้วยเลือด ดวงตาที่แดงก่ำด้วยความหวาดกลัวจ้องมองเซียวโหรวที่ดูราวกับคลานขึ้นมาจากขุมนรกอย่างตื่นตระหนก
“นังสารเลว…… มิใช่สิ ฮูหยินรอง มิใช่ว่าข้าน้อยมิพาท่านไปพบฮูหยิน แต่เป็นเพราะวันนี้ที่จวนโหวจัดงานเลี้ยงต้อนรับแขกเหรื่อ บรรดาเจ้านายต่างก็อยู่ที่เรือนหน้าเพื่อต้อนรับแขกผู้มีเกียรติกันอยู่ หากท่านยอมปล่อยข้าน้อยไป ข้าน้อยจะกลับไปช่วยพูดกับฮูหยินแทนท่าน ให้นางละเว้นโทษท่านสักครั้ง ดีหรือไม่เจ้าคะ？”
เซียวโหรวยิ้มกว้างกว่าเดิมด้วยความเย้ยหยันพลางพูดว่า “ปล่อยเจ้าเยี่ยงนั้นหรือ？ เพื่อจะได้ให้เจ้ามาฆ่าข้าต่อหรือเยี่ยงไร？ ในเมื่อวันนี้ที่จวนโหวมีแขกผู้มีเกียรติมาเยือนถึงจวน เช่นนั้นก็ดีเข้าไปใหญ่ พวกเรามาทำให้เรื่องนี้กลายเป็นเรื่องใหญ่โตกันเถิด ให้เหล่าผู้สูงศักดิ์ทั่วทั้งเมืองหลวงได้เห็นกันไปเลยว่า เบื้องหลังของจวนกงชินโหวที่แสนยิ่งใหญ่นั้นน่าสะอิดสะเอียนเพียงใด”
ภายในโถงผกามาศ ณ เรือนหน้าของจวนโหว ในยามนี้บรรดาแขกเหรื่อกับเจ้าบ้านต่างพากันรื่นเริงบันเทิงใจและชนจอกสุราจนเสียงดังระงมไปทั่ว
แม้เป็นถึงตระกูลขุนนางเก่าแก่แห่งเมืองหลวง ทว่าเมื่อจวนกงชินโหวสืบทอดมาถึงท่านโหวรุ่นปัจจุบันกลับเสื่อมบารมีลงประดุจตะวันยามโพล้เพล้ที่ใกล้ลับขอบฟ้าเต็มที
มิเช่นนั้นในครั้งนั้นคงไม่เห็นแก่ทรัพย์สินเงินทองจนยอมแต่งเอาบุตรีจากตระกูลพ่อค้าเข้ามาในจวนเป็นแน่
“เหตุใดถึงยังมิมีข่าวคราวจากทางแม่นมไป๋อีก？”
วันนี้นางเฉาผู้เป็นฮูหยินแห่งจวนโหวแต่งกายหรูหราสง่างามเป็นพิเศษ นางสวมเสื้อตัวยาวแบบผ่าหน้า บนนั้นปักลายนกมงคลและมวลบุปผาด้วยดิ้นทองที่มีความเงางามเล่นแสง แลดูภูมิฐานสมฐานะ ยามที่ขยับกาย ชายผ้าของเสื้อตัวนั้นจะพริ้วไหวตามไปด้วย ช่วยขับเน้นให้ใบหน้าที่ร่วงโรยไปตามวัยดูมีสง่าราศีและเสน่ห์ที่สตรีพึงมีมากขึ้นไม่น้อยเลยทีเดียว
แม่นมหลานประคองนางเฉาอย่างระมัดระวังพลางพูดว่า “ฮูหยินโปรดวางใจเถิดเจ้าค่ะ แต่ไหนแต่ไรมาแม่นมไป๋ทำงานอย่างรอบคอบและถี่ถ้วน ย่อมมิมีทางผิดพลาด เรื่องเล็กน้อยเช่นนั้นปล่อยให้เป็นหน้าที่ของนางเถิด ยามนี้การจัดงานเลี้ยงฉลองการเลื่อนตำแหน่งของคุณชายใหญ่ให้ออกมาอย่างราบรื่นเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดเจ้าค่ะ”
ถ้อยคำดังกล่าวทำให้นางเฉาปลาบปลื้มจนหัวใจพองโต ซึ่งในขณะที่นางกำลังหัวเราะต่อกระซิกด้วยสีหน้าที่มีแต่ความภูมิใจและตื่นเต้นยินดีอยู่นั้นเอง
ทันใดนั้น ภายในโถงผกามาศก็มีเสียงที่อุทานด้วยความตกใจดังขึ้น
“ตายแล้ว！ เหตุใดทางเรือนหลังของจวนโหวถึงได้มีเพลิงไหม้ได้เล่า？”
เมื่อเสียงอุทานนั้นแพร่ออกไป แขกทุกคนที่มาร่วมงานเลี้ยงต่างพากันเดินออกมาจากโถงผกามาศและมองไปยังทิศทางที่เกิดเพลิงไหม้
นางเฉากับซ่งเหยียนซูผู้เป็นกงชินโหวเองก็ตื่นตระหนกตกใจมากเช่นกัน
เมื่อเห็นว่าเปลวเพลิงเริ่มลุกโชนขึ้นมาแล้ว ยามนี้จึงไม่มีเวลามาพะวงเรื่องการจัดงานเลี้ยงอีกต่อไป ทั้งคู่รีบสั่งการคนรับใช้ให้รีบไปดับไฟทันที
นางเฉาที่มีแม่นมหลานคอยประคองไว้มองไปยังทิศทางที่เกิดเพลิงไหม้ จากนั้นนางก็พูดด้วยสีหน้าสีเผือดในทันทีว่า “เหตุใดข้าถึงเห็นว่า เหมือนจะเป็นเรือนของนังสารเลวนั่นเลยเล่า？”
“ไป รีบไปดูกันเถิด！”
เมื่อเทียบกับแขกเหรื่อคนอื่นๆ ที่ตื่นตระหนกหรือชอบสอดรู้สอดเห็นแล้ว ในยามนี้ บุรุษหนุ่มผู้หนึ่งซึ่งนั่งอยู่ตรงที่นั่งของผู้ที่มีตำแหน่งสูงสุดในงานเลี้ยงกลับกำลังจิบน้ำชาในมืออย่างสบายอารมณ์
จนกระทั่งมองไปยังเพลิงไหม้ที่กำลังลุกโชนอยู่ไม่ไกล เขาก็ยิ้มมุมปากกว้างขึ้นกว่าเดิม ทว่าแววตากลับเยือกเย็นลงเรื่อยๆ
“เพลิงไหม้ครั้งนี้ช่างมาได้ถูกเวลาเสียจริง ฉินเฟิง ไปจัดการธุระของพวกเรากันเถิด”
บุรุษที่ถูกเรียกว่าฉินเฟิงพูดด้วยท่าทางลังเลเล็กน้อยว่า “ท่านผู้บัญชาการทหาร ฮ่องเต้ทรงตัดสินโทษคดีที่ตระกูลเซียวสมคบคิดกับศัตรูทรยศแผ่นดินไปเป็นที่เรียบร้อยและมิสามารถเปลี่ยนแปลงอันใดได้แล้ว หากท่านยังดึงดันจะสืบสวนต่อจนฮ่องเต้ทราบ เกรงว่าจะทำให้พระองค์มิพอพระทัยได้นะขอรับ”
บุรุษหนุ่มเงยหน้าขึ้นและเหลือบมองไปยังฉินเฟิงพลางพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “เจ้าเคยเห็นข้าทำงานตามระเบียบแบบแผนตั้งแต่เมื่อใดกัน？ หากภายภาคหน้าเสด็จลุงตรัสถามข้าจะอธิบายเอง จงรีบไปเสีย อย่าให้คนของตระกูลซ่งพบเข้า ยามนี้พวกเราเหลือเบาะแสนี้เพียงแค่เบาะแสเดียวแล้ว”
เมื่อเห็นผู้เป็นเจ้านายยืนกรานเช่นนั้น ฉินเฟิงก็ไม่ได้พูดสิ่งใดต่อและวูบหายไปทางห้องหนังสือของจวนโหวทันที
บุรุษหนุ่มหมุนจอกน้ำชาในมือเล่น ในภวังค์นั้นเอง ภาพของสตรีในอาภรณ์สีแดงที่เขาซุกซ่อนไว้ในส่วนที่ลึกที่สุดของความทรงจำอย่างทะนุถนอมก็ผุดขึ้นมาในหัว
บุญคุณที่นางเคยช่วยชีวิตไว้ในครั้งนั้น เขาไม่อาจตอบแทนได้อีกแล้ว
ยามนี้เขาทำได้เพียงใช้กำลังอำนาจอันน้อยนิดที่มี เพื่อลองดูว่าพอจะช่วยล้างมลทินให้คนในครอบครัวของนางได้หรือไม่
