“แปะ แปะ……”
หลังจากซ่งอันหรานเก็บของเสร็จ เธอก็เดินลงมาข้างล่าง ขณะที่กำลังครุ่นคิดถึงแผนการขั้นต่อไปอยู่นั้น ซ่างกวนหวายจือก็ยกมือขึ้นปรบเบา ๆ สองครั้ง เสียงฝีเท้าที่เป็นระเบียบพลันดังขึ้นภายในวิลล่า
คนรับใช้ที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดีกว่าสามสิบคนเดินเรียงแถวออกมาจากโถงด้านใน แบ่งเป็นสามแถวและยืนประจำที่
ผู้ที่ยืนนำอยู่ด้านหน้าคือหญิงวัยกลางคนอายุราวสี่สิบปี เธอโน้มตัวลงเล็กน้อยแล้วเอ่ยอย่างนอบน้อมว่า “สวัสดีค่ะคุณซ่ง ดิฉันเป็นแม่บ้านชื่อจางเสวี่ยเหลียน เรียกดิฉันว่าป้าเหลียนก็ได้ค่ะ ”
ทันทีที่สิ้นเสียงของเธอ เหล่าคนรับใช้ด้านหลังก็กล่าวทักทายขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียง “สวัสดีค่ะ คุณซ่ง！ ”
ซ่งอันหรานเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองซ่างกวนหวายจือ
“คุณซ่างกวนคะ นี่คือ……？ ”
มุมปากของชายหนุ่มกระตุกยิ้มที่มุมปาก น้ำเสียงราบเรียบ หากแต่เด็ดขาดจนไม่อาจโต้แย้ง “ตระกูลซ่งไม่ให้เกียรติคุณ แต่ผมจะให้เกียรติคุณเอง”
หัวใจของซ่งอันหรานกระตุกวูบ
เธอเพิ่งออกจากคุก แถมยังแตกหักกับตระกูลซ่งอย่างสิ้นเชิง อีกไม่นานวงสังคมชั้นสูงก็คงรู้ข่าวเรื่องที่เธอถูกครอบครัวทอดทิ้งแล้ว ถึงตอนนั้น ใคร ๆ ก็สามารถเหยียบย่ำเธอได้ตามอำเภอใจทั้งนั้น
แต่การกระทำของซ่างกวนหวายจือในครั้งนี้ เท่ากับประกาศให้ทุกคนรู้ว่า ซ่งอันหราน...คือคนของเขา
“ขอบคุณค่ะคุณซ่างกวน” เธอเอ่ยขอบคุณเสียงแผ่ว แต่ในใจกลับรู้ดีกว่าใครว่าผู้ชายคนนี้ไม่ใช่คนใจบุญสุนทาน ที่เขาให้เกียรติเธอ ก็เพราะเธอยังมีผลประโยชน์เท่านั้นเอง
แต่ก็ช่างปะไร
เมื่อเทียบกับญาติพี่น้องจอมปลอมพวกนั้นแล้ว “พันธมิตร”อย่างซ่างกวนหวายจือถือว่าน่าไว้ใจกว่าเยอะ
“ป้าเหลียนอยู่กับผมมาหลายปีแล้ว มีอะไรให้เธอจัดการได้เลย” พูดจบซ่างกวนหวายจือก็หันหลังเดินออกไป
ซ่งอันหรานรีบสาวเท้าตามไปทันที “คุณซ่างกวนคะ เรื่องความร่วมมือของเรา…… ”
ฝีเท้าของชายหนุ่มไม่ได้หยุดชะงักแม้แต่น้อย ทว่าน้ำเสียงกลับดังกระทบโสตประสาทเธออย่างชัดเจน “ไม่ต้องรีบ ผมคาดหวังในความสามารถของคุณซ่งอยู่นะ ”
ทันทีที่สิ้นเสียงนั้น ประตูรถมายบัคก็ปิดลง เครื่องยนต์ส่งเสียงครางต่ำ ๆ ก่อนที่ตัวรถจะแล่นออกจากวิลล่าไปอย่างรวดเร็ว
...นี่เขาทิ้งเธอไว้ตรงนี้ดื้อ ๆ เลยเหรอ？
ซ่งอันหรานหรี่ตาลงเล็กน้อย ก็จริงด้วย ตอนนี้เธอมีเวลาถมเถ ค่อย ๆ วางแผนเดินหมากไปก็แล้วกัน
“คุณซ่งคะ นี่เป็นบัตรที่คุณซ่างกวนเตรียมไว้ให้คุณค่ะ” ป้าเหลียนยื่นแบล็คการ์ดใบหนึ่งมาให้ “วงเงินไม่จำกัด คุณใช้ได้ตามสบายเลยค่ะ ”
ซ่งอันหรานรับบัตรมา มุมปากพลันขยับยกเป็นรอยยิ้มจาง
...ซ่างกวนหวายจือนี่ช่างใจป้ำจริง ๆ
“คุณเพิ่งออกมา น่าจะต้องพักผ่อนฟื้นฟูร่างกายสักหน่อย” ป้าเหลียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “น้ำร้อนเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว อาบน้ำเสร็จแล้วป้าจะพาเดินชมบ้านนะคะ ”
ซ่งอันหรานพยักหน้ารับ และเดินตามสาวใช้ขึ้นไปชั้นสอง
ภายในห้องน้ำ อุณหภูมิน้ำกำลังพอดี กลิ่นหอมของน้ำมันกุหลาบและเครื่องหอมช่วยผ่อนคลายประสาทได้อย่างเยี่ยมยอด เธอเอนกายพิงขอบอ่าง พลางหลับตาลงและนึกย้อนถึงแผนการที่วางไว้ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา......
หลังจากที่กลับเกิดใหม่ เธอก็รีบติดต่อซ่างกวนหวายจือทันที
เมื่อชาติก่อนตอนเป็นดวงวิญญาณที่ล่องลอย เธอเคยเห็นซ่างกวนหวายจือเปิดศึกธุรกิจกับตระกูลซ่งกับตา ผู้ชายคนนี้ลงมือโหดเหี้ยม แต่มีข้อดีอยู่อย่างหนึ่ง... นั่นคือเขาไม่เคยเอาเปรียบคนของตัวเองเลย
ดังนั้น เธอเลยยอมเสี่ยงดวงดูสักตั้ง
เธอคาดการณ์เหตุการณ์หุ้นตกหนักล่วงหน้าสามครั้ง และบอกวิธีหลบเลี่ยงความเสี่ยงให้ซ่างกวนหวายจือได้อย่างแม่นยำ สิ่งแลกเปลี่ยนก็คือ เขาจะต้องช่วยให้เธอออกจากคุกก่อนกำหนด และสนับสนุนเงินทุนให้
ส่วนคำสัญญาของเธอก็คือ ภายในสามเดือน เธอจะทำกำไรคืนให้เขาเป็นสิบเท่า
“ซ่างกวนหวายจือ การค้าครั้งนี้ คุณไม่มีทางขาดทุนหรอก” เธอพึมพำเสียงแผ่ว มุมปากกระตุกยิ้มเย้ยหยันอย่างเย็นชา
เธอไม่เพียงต้องการให้ตระกูลซ่งชดใช้กรรมเท่านั้น แต่ยังจะทำให้พวกเขาต้องเบิกตามองเธอ ยืนอยู่บนจุดสูงสุดแบบที่ชาตินี้ทั้งชาติพวกเขาก็ไม่มีวันเอื้อมถึง！
หลังจากอาบน้ำแต่งตัว ซ่งอันหรานก็สวมชุดเดรสโอต์กูตูร์คอลเลกชันฤดูกาลปัจจุบันที่ป้าเหลียนเตรียมไว้ให้ ผมยาวดัดลอนเล็กน้อย แต่งหน้าอย่างประณีต บุคลิกเปลี่ยนไปเป็นคนละคน
ป้าเหลียนมองด้วยสายตาตกตะลึงวูบหนึ่ง ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมา “คุณซ่งเหมาะกับสไตล์นี้มากเลยค่ะ ”
ซ่งอันหรานเพียงยิ้มบาง ๆ “ช่วยสืบเรื่องคนคนหนึ่งให้ทีสิคะ ชื่อจางฉู่ฉู่ ”
ในเมื่อจะเริ่มต้นใหม่ การรวบรวมขุมกำลังพลและซื้อใจผู้คน ก็คือก้าวแรกที่ต้องลงมือทำ！
หนึ่งชั่วโมงต่อมา ณ เหิงหลงพลาซ่า
สถานที่แห่งนี้เป็นแหล่งรวมสินค้าแบรนด์เนมระดับท็อป ทันทีที่ซ่งอันหรานก้าวเข้าไปในร้าน “LUMOS” พนักงานก็รีบเข้ามาต้อนรับ
“คุณผู้หญิงคะ ไม่ทราบว่าต้องการชุดสไตล์ไหนคะ？ ”
ซ่งอันหรานยังไม่ทันได้เอ่ยปาก เสียงหวานหยดย้อยสายหนึ่งก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง...
“พี่รองคะ ชุดนี้สวยจังเลยค่ะ！ ”
ปลายนิ้วของซ่งอันหรานชะงักกึก ก่อนจะค่อย ๆ หันหลังกลับไปมอง
...ซ่งอันโหรวกำลังควงแขนกับซ่งอันชวน ชี้ไม้ชี้มือไปที่ชุดราตรีราคาสองล้านห้าแสนบาทอย่างออดอ้อน
ซ่งอันชวนขยี้กลุ่มผมเธอเบา ๆ อย่างตามอกตามใจ “งั้นก็ลองดูสิ ถ้าชอบก็ซื้อเลย ”
พนักงานร้านทำสีหน้าลำบากใจ “ขอประทานโทษครับ ชุดนี้เป็นรุ่นลิมิเต็ด ไม่สามารถลองใส่ได้ครับ ”
สีหน้าของซ่งอันชวนเคร่งขรึมลงทันตา “หมายความว่ายังไง กลัวพวกเราไม่มีปัญญาจ่ายเหรอ？ ”
พนักงานรีบแก้ตัวเป็นพัลวัน “เปล่าครับ เพียงแต่เป็นกฎของทางแบรนด์…… ”
“ชุดนี้ ฉันจองแล้วค่ะ ”
จู่ ๆ น้ำเสียงอันเย็นเยียบของหญิงสาวคนหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมา
