เกิดใหม่ยกบ้าน หนีภัยก็ไม่กลัว!

บทที่ 1

เกิดใหม่พร้อมกัน

คืนที่พระจันทร์สว่าง ดาวเรียงราย ในหมู่บ้านเล็กๆ ที่ล้อมรอบด้วยภูเขา ภายในกระท่อมมุงหญ้าที่ทรุดโทรม สายลมยามค่ำพัดผ่านหน้าต่างที่พังเข้ามาในบ้าน บนเตียงไม้อย่างง่ายมีเด็กสาวผอมซีดนอนอยู่

เหงื่อเย็นเม็ดเล็กๆ เต็มหน้าผากของเด็กสาว เธอขมวดคิ้วแน่น

คนบนเตียงลุกพรวดขึ้นนั่ง หายใจหอบถี่ ดวงตาสีดำสะท้อนความหวาดกลัว

ความเจ็บปวดจากการถูกโจรแทงท้องซ้ำแล้วซ้ำเล่าก่อนตาย ยังคงทำให้ร่างกายของเธอสั่นสะท้าน

ซูยินมองรอบห้องหนึ่งครั้ง และเข้าใจทันทีว่าเธอได้เกิดใหม่ ความทรงจำที่เคยสูญหายก็กลับคืนมาพร้อมกัน

เธอชื่อซูยิน มาจากประเทศจีนในโลกสีฟ้า เกิดใหม่พร้อมความทรงจำในครอบครัวชาวนาสกุลซูในยุคโบราณ

เมื่ออายุสองขวบ ไข้สูงทำให้เธอสูญเสียความทรงจำเกี่ยวกับโลกสีฟ้า จนกระทั่งอายุสิบหกปี หมู่บ้านถูกโจรบุกเข้ามา คนในครอบครัวทิ้งเธอ แม่ และอาสาวไว้ให้ถูกโจรย่ำยี

ในระหว่างต่อสู้ขัดขืน เธอทำให้โจรโกรธ และถูกแทงจนตาย

วิญญาณของเธอล่องลอยอยู่ในอากาศ ได้เห็นกับตาว่าพวกโจรป่าเถื่อนแบ่งร่างของเธอกินกัน

ชายฉกรรจ์ในหมู่บ้านล้มลงในกองเลือดทีละคน บ้านเรือนถูกเผาไหม้ทีละหลัง เสียงกรีดร้องของสตรีและเด็กดังท่ามกลางเปลวไฟ

สาวๆ ถูกทรมานก่อนตาย หลังตายร่างถูกตัดเป็นชิ้นๆ โจรยังใช้ปืนแทงทะลุร่างเด็กๆ ร้อยเป็นพวง ตั้งไว้ที่หัวหมู่บ้านเพื่อความสนุก

พวกโจรหัวเราะชอบใจ เพลิดเพลินกับความรู้สึกของการฆ่า

หมู่บ้านที่เคยสงบสุขกลายเป็นนรกในชั่วข้ามคืน

ก่อนรุ่งสาง วงแสงปรากฏเหนือศีรษะ ดูดวิญญาณของเธอเข้าไป

ก่อนถูกดูด ซูยินนึกถึงความทรงจำในชาติก่อนที่โลกสีฟ้า

นึกถึงเหตุการณ์ก่อนตาย ซูยินรู้สึกอึดอัดในห้อง จึงลงจากเตียงเปิดประตูออกไปสูดอากาศ

"เอี๊ยด"...

ประตูสามบานเปิดพร้อมกัน

แม่หยางชุนเซียง อาสาวซูเป่าจู ต่างตกตะลึง

ทั้งสามมองหน้ากัน

ซูยินมองหญิงที่เดินออกมาจากห้องข้างๆ อย่างประหลาดใจ

"แม่"

ใต้แสงจันทร์ ซูยินสังเกตเห็นเหงื่อบนหน้าผากและความกลัวในดวงตาของแม่ที่ยังไม่จางหาย

ความกลัว?

หรือว่า...

ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา

ขณะที่เธอกำลังเหม่อ แม่ซูกอดเธอไว้แน่น น้ำตาไหลพราก พึมพำเบาๆ "ยังมีชีวิตอยู่ทุกคน ยังมีชีวิตอยู่"

ดวงตาของซูยินเบิกกว้าง

"ปัง"...

ประตูฝั่งตรงข้ามปิดลง อาสาวซูเป่าจูหมุนตัวกลับห้อง ก่อนไปดวงตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังและความกลัวสบกับซูยินโดยบังเอิญ

มองประตูที่ปิดลง ซูยินหันกลับมา ในใจมีการคาดเดาอันกล้าหาญ

ตอนนี้ไม่มีเวลาสนใจเรื่องนั้น เธอต้องยืนยันสถานการณ์ของแม่ก่อน

ดึงแม่ออกไปที่ลานบ้าน ข้างนอกเงียบสงัด มีเพียงเสียงแมลง แม่ลูกนั่งยองๆ ที่คันนา แสงจันทร์สาดส่องร่างทั้งสอง แต่ก็ไม่อาจขับไล่ความหวาดผวาและความไม่สบายใจในใจทั้งสอง

"แม่ ทำไมแม่ถึงบอกว่ายังมีชีวิตอยู่ พวกเราก็มีชีวิตอยู่ดีๆ นี่นา"

แม่ซูไม่รู้จะตอบอย่างไร รอจนอารมณ์สงบลงจึงพูด

"ต้าหยา แม่เพิ่งฝันร้าย ฝัน ฝันว่าพวกเรา พวกเราตายกันหมด"

เสียงของแม่สั่นเล็กน้อยขณะพูด ยังไม่หายจากความกลัวตาย

เป็นอย่างที่คิด แม่ก็เกิดใหม่เหมือนกัน

อาสาวที่ตายพร้อมกันและเดินออกมาจากห้องพร้อมกัน คงเกิดใหม่เช่นกัน

เมื่อเข้าใจแล้ว ซูยินจับมือแม่ "แม่ นั่นไม่ใช่ความฝัน มันเป็นเรื่องจริง"

"จริงเหรอ แต่เป็นไปได้ยังไง พวกเราก็มีชีวิตอยู่ดีๆ นี่" แม่ซูพึมพำ ไม่เข้าใจ

"แม่ หนูก็เจอโจรบุกเข้าหมู่บ้านเหมือนกัน"

"อะไรนะ!" แม่ซูตกตะลึง

"แม่ อาสาว และหนู พวกเราสามคนถูกโจรจับ หนูถูกโจรแทงตายทีละแทง ทั้งหมดนี้ไม่ใช่ฝัน มันเกิดขึ้นจริง แต่สวรรค์เมตตา ให้พวกเรากลับมาเปลี่ยนโชคชะตาของตัวเอง"

ซูยินพยายามใช้คำที่แม่เข้าใจได้ ให้แม่เข้าใจว่าเรื่องนี้ไม่ใช่แค่ฝันร้ายธรรมดา

การเกิดใหม่ สำหรับซูยินที่เคยอยู่ในยุคข้อมูลข่าวสารระเบิด ไม่ใช่เรื่องยากที่จะเข้าใจ

แต่สำหรับแม่ที่ติดอยู่ในหมู่บ้านบนภูเขา ไปไกลสุดแค่ตลาดห่างออกไปยี่สิบลี้ ไม่อาจเข้าใจว่าการเกิดใหม่คืออะไร ทำไมถึงเกิดใหม่ได้

"เกิดใหม่?!" แม่ซูพึมพำสองคำนี้ ราวกับกำลังย่อยและทำความเข้าใจความหมาย

"ใช่ คือการเกิดใหม่ กลับมาใหม่ มีชีวิตใหม่อีกครั้ง"

แม่ซูกอดลูกสาว ร้องไห้โฮ ระบายความกลัว ความเศร้า ความเจ็บปวดที่ถูกครอบครัวทอดทิ้ง

"แม่ ไม่ต้องกลัว ตอนนี้ทุกอย่างยังไม่สาย" ซูยินตบหลังแม่เบาๆ ปลอบโยนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

แม่ซูสงบอารมณ์แล้ว มองลูกสาวด้วยน้ำตาคลอ ไม่รู้ว่าเป็นความรู้สึกของตนเองหรือไม่ ลูกสาวคนโตต้าหยาดูเหมือนจะเปลี่ยนไป เปลี่ยนเป็นคนละคน

"ต้าหยา เราต้องรีบบอกพ่อเจ้า ปู่ย่าของเจ้า บอกคนในหมู่บ้าน" แม่ซูพูดอย่างร้อนรน

"แม่ ใจเย็นๆ แม่จะบอกพวกเขายังไง จะบอกว่าแม่เกิดใหม่ หมู่บ้านกำลังจะถูกปล้น แม่คิดว่าปู่ย่าจะไม่คิดว่าแม่บ้าหรือ คนในหมู่บ้านจะเชื่อที่แม่พูดไหม"

"หมอผีในหมู่บ้านคงบอกว่าแม่ถูกผีเข้า แล้วจับแม่มัดไว้กับเสา ถือว่าเป็นปีศาจ เผาทั้งเป็น"

เรื่องแบบนี้เคยเกิดขึ้นมาแล้ว

หมู่บ้านข้างๆ มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งจมน้ำแล้วฟื้น เริ่มพูดจาเพ้อเจ้อ ครอบครัวคิดว่าเธอเสียสติ

หมอผีในหมู่บ้านตัดสินว่าเด็กหญิงถูกผีป่าเข้า สุดท้ายเด็กหญิงถูกชาวบ้านมัดและเผาทั้งเป็น

แม่ซูนึกถึงเรื่องเด็กหญิงในหมู่บ้านข้างๆ ร่างกายสั่น ไม่รู้จะทำอย่างไร

"ต้าหยา พวกเราควรทำยังไงดี"

"แม่ เรื่องเกิดใหม่นี้ ห้ามบอกใคร จำไว้ ห้ามบอกใครทั้งนั้น ถ้าคนอื่นรู้ แม่และหนูจะตาย เข้าใจไหม" ซูยินพูดอย่างจริงจัง

ชาติที่แล้ว ความตายของพวกเธอ ปู่ย่า ลุงใหญ่มีส่วนไม่น้อย

ถ้าเธอยังเป็นซูยินคนเดิม ซูยินที่อ่อนแอไร้ความสามารถ ถูกครอบครัวรังแก คงเหมือนแม่ที่ไม่รู้จะทำอย่างไร อาจจะโง่พอที่จะสารภาพทุกอย่างกับครอบครัว

แต่ตอนนี้...

ดวงตาของซูยินวาบขึ้นด้วยความเหี้ยมโหด

แม่ซูพยักหน้าไม่หยุด "ต้าหยา ถ้านั่นไม่ใช่ความฝัน เป็น เป็นอะไรนะ เกิด เกิดอะไรนั่น แล้วพวกเราควรทำยังไงตอนนี้"

เวลาที่โจรจะบุกเข้าหมู่บ้าน เหลืออีกประมาณครึ่งเดือน

จริงๆ แล้ว ชาติที่แล้วทุกคนในหมู่บ้านมีโอกาสหนีรอด แต่น่าเสียดายที่ส่วนใหญ่ไม่เชื่อ

ก่อนโจรบุกเข้าหมู่บ้าน ลูกชายที่สองของบ้านหลี่ที่เป็นพ่อค้าเร่อยู่ข้างนอกตลอด รีบกลับบ้าน เขาบอกทุกคนในหมู่บ้านว่าข้างนอกวุ่นวายแล้ว

เมืองหมินโจว อวิ๋นโจว กานโจว แต่ละที่แห้งแล้ง เกิดภัยตั๊กแตน พื้นดินแห้งผาก เมืองและอำเภอใกล้เคียงมีโจรบุกเข้ามามาก เผา ฆ่า ปล้น อีกไม่นานคงลามมาถึงเมืองเหมยโจวที่พวกเขาอยู่