หลังจากประหลาดใจไปชั่วขณะ หัวใจของหยุนม่านชิงพลันเอ่อล้นไปด้วยความปิติยินดี
มู่ถิงจือเป็นพระโอรสเพียงพระองค์เดียวของมู่หวนอี้รัชทายาทผู้ล่วงลับไปแล้ว องค์รัชทายาททรงสิ้นพระชนม์ไปแล้วถึงหกปี ทว่าฮ่องเต้กลับยังมิได้พระราชทานบรรดาศักดิ์องค์รัชทายาทพระองค์ใหม่ขึ้นมา ทำให้ฐานันดรในฐานะพระนัดดาของฮ่องเต้ยังคงทรงเกียรติยิ่ง
ที่สำคัญยิ่งกว่านั้นคือ พระนัดดาของฮ่องเต้พระองค์นี้ยังคงหนุ่มแน่นและมีแววอันโดดเด่น หาใช่เพียงมีพรสวรรค์อันล้ำเลิศเท่านั้น หากแต่ยังมีวรยุทธ์อันแกร่งกล้า อีกทั้งยังเป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้อย่างยิ่ง
ติดตรงที่เขาเป็นคนเย็นชามาตั้งแต่เกิด แล้วก็ไม่เป็นมิตรกับผู้ใดทั้งสิ้น
บนเส้นทางการล้างแค้นของหยุนม่านชิง นอกเหนือจากหยุนโหรวเจียและทุกคนในจวนท่านโหวแล้ว ยังมีผู้ที่ทรงอำนาจอย่างเหลือล้นในราชวงศ์อีกด้วย
หากเข้าหาพระนัดดาของฮ่องเต้สำเร็จ ทุกอย่างน่าจะง่ายดายขึ้นมากทีเดียว ด้วยเหตุนี้ นางจึงตัดสินใจในทันทีว่าจะช่วยเขา “ท่านถูกวางยาพิษ ข้าช่วยถอนพิษให้ท่านได้นะเจ้าคะ”
ทันทีที่จบประโยคดังกล่าว มู่ถิงจือก็เบือนหน้าหนี ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้งที่แฝงไปด้วยความไม่ไยดีว่า “มิต้อง”
ช่างเป็นการปฏิเสธที่กระชับรวบรัดเสียเหลือเกิน
สำหรับบุคคลนี้ หยุนม่านชิงตั้งใจแล้วว่าจะช่วยให้จงได้
นางดูออกว่า มู่ถิงจือไม่ได้โดนวางยาปลุกกำหนัดเพียงอย่างเดียว หากแต่ยังถูกผสมยาพิษชนิดอื่นเข้าไปด้วย ร่างกายของเขาอ่อนเปลี้ยจนใช้กำลังไม่ได้เลยด้วยซ้ำ นางจะทำเยี่ยงไรก็ได้มิใช่หรือ？
หยุนม่านชิงหาได้สนใจคำปฏิเสธของเขาไม่ นางช้อนตัวมู่ถิงจือขึ้นมาทันที
โชคดีที่นางมักจะเดินทางข้ามน้ำข้ามเขาไปเก็บสมุนไพรอยู่บ่อยครั้ง จึงมีพละกำลังอย่างเหลือล้น มิฉะนั้น ด้วยรูปร่างสูงใหญ่กำยำของมู่ถิงจือ นางคงมิอาจพยุงเขาเพียงลำพังได้
ทันทีที่ร่างกายของทั้งสองคนสัมผัสกัน เสียงครางที่ยากจะข่มเอาไว้ได้ก็ดังมาจากลำคอของมู่ถิงจือ
ทันใดนั้น ใบหน้าอันหล่อเหลาเหลือเกินนั้นถึงกับแดงก่ำ เขาหันหน้าหนีด้วยความอับอาย ในระหว่างที่หอบหายใจ เขาก็ยังฝืนใจปฏิเสธว่า “อย่า！”
เขาจะยอมมีความสัมพันธ์เช่นนั้นกับสตรีแปลกหน้าเพราะถูกวางยาได้เยี่ยงไรกัน？
ครั้นเห็นสีหน้าท่าทีเย็นชาและกระอักกระอ่วนของเขา หยุนม่านชิงที่พอจะเดาความคิดของเขาออกก็ได้ส่งเสียงหึออกมา ก่อนจะพูดว่า “ยาปลุกกำหนัดในตัวท่านมิใช่สิ่งที่อดทนแล้วจะหายไปเองหรอกนะเจ้าคะ”
“หากไม่รีบขจัดทิ้งโดยเร็วที่สุด ภายในหนึ่งชั่วยามนี้ เส้นเอ็นจะต้องฉีกขาดเป็นแน่ วางใจได้เลย ข้าไม่ลวนลามท่านแน่”
นางไม่ได้มียาถอนพิษที่ตรงกับอาการอยู่ในมือ มีเพียงเข็มเงินที่นำกลับมาจากชนบทเท่านั้น
การฝังเข็มต้องใช้เวลาพอสมควรจึงจะเห็นผล หากในระหว่างนี้ มู่ถิงจือควบคุมตัวเองมิได้ ทุกอย่างจะเป็นอันจบสิ้น
บังเอิญเหลือเกินที่หลังจากอาบน้ำชำระร่างกายตอนตกน้ำแล้ว อ่างอาบน้ำที่อยู่ในห้องยังมีน้ำเย็นเหลืออยู่ ซึ่งสามารถบรรเทาอาการร้อนรุ่มและกระสับกระส่ายของเขาได้ชั่วคราว
มู่ถิงจือสูงกว่านางมากนัก น้ำหนักตัวทั้งหมดที่ทิ้งไปกับร่างกายของนาง บวกกับลมหายใจอันร้อนผ่าวที่ถูกพ่นลงทั่วศีรษะของนาง ทำให้เกิดอาการจั๊กจี้เล็กน้อย
ย่างก้าวของทั้งสองคนพันกันไปมา จนกระทั่งลากเขาอ้อมฉากกั้นมาจนถึงอ่างอาบน้ำได้อย่างทุลักทุเลแล้ว จากนั้นหยุนม่านชิงก็หลับตาลงเพื่อทำการเปลื้องเสื้อผ้าของมู่ถิงจืออย่างลวกๆ
มือของนางอ่อนนุ่มอย่างมาก เนื่องจากหลับตาและมองไม่เห็น การสัมผัสแบบสุ่มสี่สุ่มห้าจึงเหมือนกับการจุดชนวนให้กับร่างกาย ราวกับเป็นการทรมานในอีกรูปแบบหนึ่งเสียมากกว่า
“บังอาจ！” มู่ถิงจือกลืนน้ำลายลงไป เขาขัดขืนพลางตะโกนโวยวายออกมาด้วยน้ำเสียงแหบแห้งที่แฝงไปด้วยความโกรธเกรี้ยวว่า “เจ้ากล้าดีเยี่ยงไร……”
ยังพูดไม่ทันจบ เสียงของเขาก็ได้ถูกจังหวะการหอบหายใจที่รุนแรงจากความอดทนอดกลั้นกลบเอาไว้เสียแล้ว
“ข้าก็มิได้อยากทำนักหรอกเจ้าค่ะ” หยุนม่านชิงรีบถอดเสื้อคลุมตัวนอกและเสื้อชั้นในของเขาออกอย่างว่องไว ก่อนจะคลำหาเข็มขัดของเขา “ที่นี่ไม่มียาถอนพิษ ทำได้แค่ฝังเข็มระบายพิษเท่านั้น หากท่านยังสวมเสื้อผ้าอยู่ แล้วข้าจะฝังเข็มให้ท่านเยี่ยงไรเล่า？”
นางเองก็ไม่กล้าเปลื้องผ้าออกทั้งหมดเช่นกัน ฉะนั้นแล้ว หลังจากเปลื้องผ้าจนเหลือเพียงกางเกงชั้นใน นางก็หรี่ตาลงครึ่งหนึ่งและผลักเขาลงไปในน้ำทั้งอย่างนั้น
ทว่าจังหวะที่กำลังจะตกน้ำ ไม่รู้ว่ามู่ถิงจือไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน อยู่ดีๆ เขากลับจับข้อมือของนางเอาไว้เสียอย่างนั้น
โลกหมุนคว้าง สายน้ำเย็นกระเซ็นไปทั่ว หยุนม่านชิงที่ไม่ทันได้ตั้งตัวถูกเขาฉุดลงอ่างอาบน้ำด้วยกันเฉยเลย！
นางที่เปียกโชกไปทั้งตัวพยายามจะฝืนลุกขึ้นมา แต่กลับยังคงไม่กล้าลืมตาเหมือนเก่า ทุกสัมผัสล้วนแต่เป็นร่างกายอันร้อนผ่าวและแข็งแกร่งของเขาทั้งสิ้น
ร่างกายอันร้อนผ่าวของมู่ถิงจือที่สัมผัสกับน้ำเย็นคล้ายจะสงบลงชั่วขณะ เขาฉวยโอกาสคว้ามือนางไว้ แล้วก็ดันนางให้แนบไปกับขอบอ่าง จากนั้นจึงพูดว่า “อย่าขยับ……”
หยุนม่านชิงไม่กล้าขยับอีก
ขนาดของอ่างอาบน้ำไม่ใหญ่มากนัก สามารถจุทั้งสองคนได้เกือบจะพอดี อีกฝั่งหนึ่งของอาภรณ์ชั้นบางๆ นางสัมผัสได้ถึงความแข็งตึงของเขาที่แนบไปกับต้นขาของนางได้อย่างแจ่มชัด……
สมองของมู่ถิงจืออื้ออึงไปหมด ร่างกายที่เกร็งแน่นสูญเสียการควบคุมไปชั่วขณะ สัญชาตญาณบอกให้เขาโน้มตัวเข้าไปข้างหน้า เพื่อจะสัมผัสกับนางให้มากกว่านี้
แววตาของเขาพร่ามัว ร่างกายของเขาสั่นไหวเล็กน้อย หมายจะซุกไซ้เข้าไปใกล้ลำคออันขาวผ่องของนางเสียให้ได้……
ความร้อนผ่าวตามร่างกายของมู่ถิงจือราวกับสามารถส่งต่อกันได้ ขืนปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป มีหวังได้เสียการควบคุมจริงๆ เป็นแน่！
หยุนม่านชิงพยายามจะดึงเข็มเงินที่อยู่ในมือออกมา จากนั้นก็จิ้มลงที่จุดเฟิงฝู่ของเขาด้วยความเด็ดขาดทันที
มู่ถิงจือหยุดการกระทำลงโดยพลัน ทั้งสองคนยังคงค้างอยู่ในท่าโอบกอดกันในอ่างอาบน้ำ ลมหายใจของทั้งคู่สอดประสานกัน ไม่มีผู้ใดขยับเขยื้อนอันใดต่อเลย
ด้านนอกประตู เสียงของแม่นมฉินที่ค่อยๆ ดังเข้ามาเรื่อยๆ ทำลายบรรยากาศตึงเครียดและร้อนระอุภายในห้องทันที
“คุณหนูรองเจ้าคะ ทุกคนกำลังช่วยงานกันอยู่ที่เรือนด้านหน้า ไม่รู้ว่ากุญแจคลังอยู่ที่ใด คงต้องสวมเท่าที่มีไปก่อนนะเจ้าคะ”
หัวใจของหยุนม่านชิงจุกอยู่ในลำคอ เนื่องจากกลัวว่าแม่นมฉินจะพรวดพราดเข้ามา จึงพูดขึ้นทันทีว่า “เข้าใจแล้ว ข้าขอชำระร่างกายก่อน แม่นมรออยู่ข้างนอกนั่นแหละ”
เนื่องจากน้ำเสียงสั่นเทาเล็กน้อยของนาง ทำให้แม่นมฉินรู้สึกไม่ชอบมาพากล ครั้นมองผ่านฉากกั้นไปก็เห็นสถานการณ์ภายในได้ไม่ชัดนัก จึงถามด้วยความสงสัยว่า “ท่านชำระร่างกายแล้วมิใช่หรือเจ้าคะ？”
“เหงื่อดันออกอีกแล้วน่ะสิ” หยุนม่านชิงพยายามจะแก้ต่างว่า “อีกเดี๋ยวเดียวก็อาบเสร็จแล้วล่ะ”
โชคดีเหลือเกินที่นับตั้งแต่กลับมาที่นี่ นางไม่เคยให้ผู้ใดช่วยอาบน้ำให้เลย ฉะนั้นแม่นมฉินจึงมิได้สงสัยอันใด “ถ้าเช่นนั้น ข้าน้อยจะรอท่านอยู่ข้างนอกนะเจ้าคะ”
หยุนม่านชิงถอนหายใจยาวออกมา จากนั้นจึงค่อยๆ ลุกขึ้นมาจากอ่างอาบน้ำ
การเคลื่อนไหวดังกล่าว ทำให้เนื้อหนังที่แนบชิดเกิดการเสียดสีกันจนเกิดความรู้สึกเสียวซ่านขึ้นมาโดยพลัน ส่งผลให้มู่ถิงจือเผลอครางเสียงต่ำออกมาตามสัญชาตญาณ
หยุนม่านชิงที่มือไวตาไวรีบปิดปากเอาไว้ทันที พร้อมทั้งเตือนว่า “อย่างมากสุดอีกหนึ่งชั่วยามข้าก็กลับมาแล้ว ท่านอย่าได้ไปไหนมาไหนโดยพลการเชียวนะเจ้าคะ”
เมื่อมือที่เรียวเล็กและเย็นเฉียบทาบลงมาบนริมฝีปาก ดวงตาของมู่ถิงจือก็ฉายแววประหลาดออกมา เขาพยักหน้าเล็กน้อย ราวกับเป็นการตอบรับคำพูดของนาง
หยุนม่านชิงไม่กล้าที่จะอยู่ต่ออีก นางลุกขึ้นยืนเตรียมจะถอดเสื้อผ้าออกทันที
ครั้นเมื่อคิดทบทวนดูอีกที ด้วยความที่มู่ถิงจือยังอยู่ที่นี่ นางจึงหยิบผ้าเช็ดหน้ามาปิดตาเขาเอาไว้ ก่อนจะผูกปมไว้ด้านหลังศีรษะ
หลังจากสายตาถูกปิดกั้น ประสาทการได้ยินจะว่องไวเป็นพิเศษ เมื่อมู่ถิงจือได้ยินเสียงเสื้อผ้าเสียดสีกันแผ่วเบาเป็นระลอกๆ ลูกกระเดือกที่ลำคอก็ขยับขึ้นลงโดยไม่รู้ตัว……
โชคดีที่เข็มเงินที่ยังคงปักอยู่ตรงจุดฝังเข็มคอยยับยั้งความกระสับกระส่ายในร่างกายของเขาเอาไว้
หยุนม่านชิงหยิบเสื้อผ้าเก่าๆ ตัวหนึ่งที่หยุนโหรวเจียเคยใส่ออกมาจากตู้เสื้อผ้าอย่างลวกๆ หลังจากสวมเสร็จแล้ว นางก็เปิดประตูออกไปข้างนอก
นางไม่ทันเห็นเลยว่า บริเวณด้านหลัง บุรุษที่อยู่ในอ่างอาบน้ำค่อยๆ ยกมือขึ้นมาถอดผ้าผืนบางที่บดบังสายตาออกเรียบร้อยแล้ว……
