【แฟนหนุ่ม？】
เธอหายใจหอบอย่างเกินจริงและพูดด้วยเสียงอันดังว่า：
[แล้วลุงที่บอกจะให้คุณเช่าบ้านเมื่อวานไม่ใช่แฟนคุณเหรอ？]
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ฉันก็นึกขึ้นได้ว่าเมื่อวานนี้ตอนที่พ่อกับฉันมาดูสภาพแวดล้อมของโรงเรียน เราได้พบกับเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่หน้าประตูหอพัก
ดูเหมือนว่าหลินติงจะมีการแบ่งงานกันอย่างชัดเจน แฟนก็คือแฟน และผู้สนับสนุนก็คือผู้สนับสนุน ใช่ไหม？
รอบๆ เต็มไปด้วยความเร่งรีบ มีทั้งเพื่อนร่วมชั้นและผู้ปกครองมากมาย เมื่อได้ยินเช่นนี้ สายตาที่จ้องมองเขาราวกับมีดที่ฟาดลงมา
แม้แต่ซู่จื่อเหยาที่กอดฉันไว้ยังขมวดคิ้ว：
[หลินติง สิ่งที่เธอพูด...เป็นเรื่องจริงเหรอ？]
ชั่วขณะหนึ่งฉันโกรธมากจนไม่รู้ว่าหน้าอกหรือข้อเท้าของฉันเจ็บมากกว่ากัน：
【คุณสงสัยฉันเหรอ？】
ซู่จื่อเหยาสังเกตเห็นว่าฉันโกรธมาก และรีบขอโทษฉันด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน：
[เป็นไปได้ยังไง？ ฉันรู้ทันทีว่าเธอกำลังพูดถึงลุงของฉัน]
ฉันกำลังจะพูดอะไรบางอย่างอยู่พอดี เขาก็อุ้มฉันขึ้นแล้วเดินตรงไปที่อาคารหอพักอีกครั้ง：
เห็นเธอล้มแบบนี้แล้วใจสลาย กลับไปพักสักหน่อยเถอะ
เมื่อฉันเงยหน้าขึ้นมองและสบตาเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรัก ความโกรธของฉันก็สงบลงทันที
นอกจากนี้ หวางต้วนรุ่ยยังขอโทษฉันด้วย และฉันไม่อยากทำลายความสัมพันธ์ของเราตั้งแต่วันแรก ดังนั้น ฉันจึงทำได้เพียงพยักหน้าอย่างฝืนๆ และระงับความโกรธไว้ในใจ
แต่เมื่อเรากลับมาถึงหอพัก ขณะที่ซู่จื่อเหยาเตรียมจะวางฉันลงบนเตียงสองชั้นอย่างระมัดระวัง หวางต้วนรุ่ยก็โยนกองสัมภาระของฉันมาไว้ข้างๆ ฉันทันที
[ถ้าแตะเตียงนี้แล้ว คนอื่นจะนอนไม่ได้！ อย่าทำให้มันน่ารำคาญนะ！]
ฟังดูเหมือนฉันเป็นแบคทีเรียที่ติดเชื้อไวรัส
เมื่อเห็นซู่จื่อเหยานวดเท้าฉันอย่างอ่อนโยน เธอก็พูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลว่า：
“นี่เป็นมารยาทพื้นฐาน ที่เด็กทุกคนที่ได้รับการเลี้ยงดูที่ดีควรรู้ ฉันไม่ได้หมายความถึงคุณนะ“
เมื่อได้ยินคำพูดแย่ๆ ของเธอมากพอแล้ว ฉันก็ทนไม่ได้อีกต่อไปและลุกขึ้นทันที：
คุณกำลังล้อเลียนใครอยู่？
หวางต้วนรุ่ยตกใจมากจนถอยหนีซู่จื่อเหยา：
ฉันพูดอะไรผิดหรือเปล่า？ เตียงเป็นพื้นที่ส่วนตัวมาก ถ้าคุณนอนบนเตียง คนอื่นก็นอนไม่ได้เหมือนกัน
[ไม่ว่าฉันจะนอนเตียงไหนก็ไม่สำคัญ]
ฉันขัดจังหวะเธอ：
แต่หยินและหยางในทัศนคติของคุณคืออะไร？
ซู่จื่อเหยาทำให้เรื่องต่างๆ ราบรื่นขึ้น：
[โอเค เพื่อนร่วมชั้นของคุณแค่เตือนเรื่องนี้ด้วยความมีน้ำใจ]
หวังด้วนรุ่ยดึงแขนเสื้อของซูจื่อเหยา：
[พี่จื่อเหยา ทำไมแฟนของคุณถึงอารมณ์ร้ายขนาดนั้น？ คุณคงยุ่งมากใช่มั้ย？
ฉันคว้าผมเธอแล้วดึงเธอขึ้นบนเตียงของฉัน：
[คุณคิดว่าฉันไม่รู้วิธีชิมชาเหรอ？ บอกเลยว่านอกจากจะชิมชาได้แล้ว ยังเก็บใบชาได้ด้วย！
ท่ามกลางความโกลาหลนั้น ฉันมองเห็นหวางต้วนรุ่ยกระแทกข้อมือของเธอไปที่ขอบเตียงอย่างรวดเร็ว และทันใดนั้น โต๊ะในมือของเธอก็แตกทันที
ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงทันที：
【นี่คือของที่ระลึกที่แม่ให้ฉันมา！ 】
[เพื่อนร่วมชั้นหลินติง ไม่ว่าคุณจะไม่ชอบฉันแค่ไหน คุณไม่ควรทำแบบนี้ ใช่ไหม？]
เมื่อซู่จื่อเหยาได้ยินว่ามันเป็นโบราณวัตถุ เขาก็เกิดความอิจฉาขึ้นมาด้วย
[คุณเป็นเหมือนฉันที่ไม่มีแม่ตั้งแต่เด็กหรือเปล่า？]
แล้วเขาก็พูดด้วยน้ำเสียงที่ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อนว่า：
[หลินติง ครั้งนี้เจ้าทำเกินไปจริงๆ！ ]
[ปัง！]
โดยไม่ทันคิด ฉันก็เหวี่ยงแขนและตบซู่จื่อเหยา：
[ในใจคุณฉันก็เป็นคนแบบนี้ใช่มั้ยล่ะ？]
Xu Ziyao เงียบ
เพราะฉันร้องไห้.
เพราะฉันก็สูญเสียแม่ไปตั้งแต่ฉันยังเด็กเช่นกัน
มีเสียงเคาะประตูสามครั้ง และมีหญิงสาวผมสั้นโผล่หัวออกมา
[หวางต้วนรุ่ย คุณไม่ได้ซื้อสร้อยข้อมือที่มือคุณที่ตลาดเช้าหน้าประตูโรงเรียนเมื่อเช้านี้เหรอ？]
ขณะที่เธอพูด เธอก็ยื่นมือออกไปและเขย่า เผยให้เห็นสร้อยข้อมือเส้นเดียวกับที่หวางต้วนรุ่ยสวมอยู่บนข้อมือของเธอ
[ใช่ครับ เราซื้อด้วยกันเมื่อเช้านี้ ชิ้นละ 20 หยวน สองชิ้น 35 หยวน]
