ในวันแรกของโรงเรียน แฟนสมัยเด็กของฉันพาฉันไปโรงเรียนแต่ได้พบกับเพื่อนร่วมห้องสองหน้า
เธออยู่ใกล้ชิดกับแฟนของฉันและชื่นชมเขาในเรื่องพฤติกรรมอันยอดเยี่ยมของเขาแม้ว่าเขาจะมีอายุน้อยก็ตาม
ฉันหันกลับไปแล้วกลายเป็นคนหลงตัวเอง ถือกระเป๋าปลอมและแสร้งทำเป็นสาวรวย
เมื่อเธอเห็นฉันกำลังปูเตียง เธอก็อุทานด้วยความตกใจ：
[คุณลุงที่ไปดูหอพักเมื่อวานไม่ได้บอกเหรอว่าจะเช่าบ้านแถวโรงเรียนให้？ ยังไง？ ธุรกิจล้มเหลว？ 】
เมื่อเธอรู้ว่าฉันกับแฟนตกลงจะแต่งงานกันหลังจากเรียนจบ เธอยังตะโกนเสียงดังจนคนทั้งชั้นได้ยินอีกด้วยว่า：
ไม่มีทาง ไม่มีทาง ยังมีพวกขุดทองที่อยากได้อะไรโดยไม่ต้องเสียเงินและต้องพึ่งผู้ชายอีกเหรอ？
ฉันหัวเราะดังมากในใจ
คุณลุง？ นั่นคือพ่อของฉันซึ่งเป็นเศรษฐีที่สุด
เขาเป็นแค่แฟนของฉัน ลูกชายของคนขับรถของพ่อฉัน！
-
ในวันแรกของภาคเรียน แฟนฉัน Xu Ziyao พาฉันไปลงทะเบียน
เขาเพิ่งได้รับการอนุมัติจากพ่อแม่ของฉัน และตอนนี้ก็ถึงเวลาที่เขาจะต้องแสดงผลงานให้ดี
เมื่อเขามารับฉันที่บ้านตอนเช้า เขาสวมชุดโอตกูตูร์ที่ฉันเพิ่งซื้อจากเขาเมื่อไม่นานมานี้โดยเฉพาะ
พ่อของฉันยังอนุมัติให้เช่ารถ Maybach ให้ฉันโดยเฉพาะ และให้ Xu Ziyao เป็นผู้รับผิดชอบค่าเดินทางให้ฉันตลอดช่วงเรียนมหาวิทยาลัย
เมื่อฉันมาถึงโรงเรียน ฉันไปที่หอพักก่อนเพื่อทักทายเพื่อนร่วมห้อง เพราะกลัวว่าถ้ามีใครเปลี่ยนเสื้อผ้าหรืออะไรบางอย่าง จะไม่สะดวกสำหรับซู่จื่อเหยาที่จะขึ้นมาทีหลัง
โดยไม่คาดคิดประตูหอพักเปิดอยู่ แต่ไม่มีใครอยู่ข้างใน
ขณะที่ฉันกำลังจะโยนกระเป๋าลงบนเตียงที่สะดุดตา ก็มีเสียงดังกึกก้องออกมาจากประตู：
[เธอกำลังทำอะไรอยู่เนี่ย！ นั่นเตียงฉันนะ！]
ฉันหันกลับไปมองและเห็นหญิงสาวคนหนึ่งยืนพิงประตูด้วยสีหน้าโกรธเคือง
ฉันคิดว่าฉันเกือบจะไปแย่งเตียงคนอื่นไปแล้ว ฉันจึงเดินไปหาเธอ ยื่นมือออกไป และขอโทษเธอ พร้อมอธิบายว่า
[ขอโทษนะ ฉันคิดว่าเตียงนี้ว่างเปล่า]
โดยไม่คาดคิด เธอก็ดึงมือฉันออก มองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความดูถูก และในที่สุดก็จ้องมองไปที่กระเป๋าของฉัน
[โชคดีนะที่เธอไม่โยนกระเป๋าขึ้นไปตรงนั้น ฉันเรื่องมากมาตั้งแต่เด็กแล้ว ถ้ากระเป๋าปลอมหล่นบนเตียงฉัน ฉันคงฝันร้ายแน่！]
กระเป๋าปลอมหรอ？
กระเป๋าใบนี้ของฉันเป็นสินค้าใหม่จากเคาน์เตอร์ แล้วพนักงานขายก็มาส่งถึงบ้านทันที เธอบอกว่าเป็นกระเป๋าปลอมเหรอ？
“นี่ตัวจริงของฉัน！ ทำไมฉันถึงต้องแกล้งเป็นสาวรวยด้วยการใส่ของปลอมไว้ข้างหลังด้วยล่ะ“
ขณะที่เธอพูด เธอก็หยิบกระเป๋าออกจากไหล่แล้วแกว่งมาตรงหน้าฉัน
ก่อนที่ฉันจะได้เห็นชัดเจน เธอก็เอามันกลับคืนไป：
[ไปให้พ้น！ อย่าปล่อยให้ฉันถูกความยากจนและโชคร้ายของเธอแปดเปื้อน！]
หลังจากพูดอย่างนั้นแล้ว เธอก็โยนกระเป๋าลงบนหลังและเดินผ่านฉันไป ก่อนจะมาชนไหล่ฉัน
ใจเย็นๆ ใจเย็นๆ
ฉันบังคับตัวเองให้หายใจเข้าลึกๆ
ไม่ ฉันไม่สามารถทนมันได้
ขณะที่ฉันกำลังจะพับแขนเสื้อขึ้นและจับผมเธอจากด้านหลัง โทรศัพท์มือถือของฉันก็ดังขึ้น
จากนั้นฉันก็เดินออกไป และมีโทรศัพท์จากพ่อ ซึ่งบอกให้ฉันปรับตัวเข้ากับชีวิตส่วนรวมซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพราะนี่จะเป็นการทดสอบครั้งแรกบนเส้นทางการเป็นทายาทของฉัน
เมื่อฉันกลับถึงหอพัก ฉันเห็นว่าซู่จื่อเหยาปรากฏตัวขึ้น และกำลังตอบสนองต่อคำประจบของหญิงสาวด้วยสีหน้าเคอะเขินเล็กน้อย
พี่ชายมาส่งน้องสาวไปโรงเรียนเหรอ？ ฉันชื่อหวางต้วนรุ่ย และฉันก็อยู่หอพักนี้ด้วย
“ให้ฉันช่วยถือสัมภาระหน่อยสิ ฉันไม่ได้บอบบางเหมือนผู้หญิงคนอื่นที่มาที่นี่คนเดียวนะ！“
[พี่ชาย การแต่งตัวของนายมันต่างจากผู้ชายที่ฉันรู้จักเลยนะ นายคงมีการศึกษาดีใช่มั้ยล่ะ]
หวาง ต้วนรุ่ยรับถุงจากมือของซู จื่อเหยาอย่างกระตือรือร้น และขณะที่ดึงมัน เธอก็ถูหน้าอกของเธอไปกับแขนของซู จื่อเหยาอย่างตั้งใจ
ฉันมองไปที่ซู จื่อเหยา ซึ่งกำลังหน้าแดงในชุดโอตกูตูร์ และนึกถึงการแสดงออกถึงความดูถูกคนจนและความรักต่อคนรวยอย่างเปิดเผยของหวาง ต้วนรุ่ย และฉันก็เกิดความคิดคร่าวๆ ขึ้นในใจ
ฉันยืนหลบด้วยความสนใจอย่างยิ่ง จนกระทั่งซู่จื่อเหยาสังเกตเห็นฉัน และถอยหลังไปสองสามก้าวโดยไม่ตั้งใจ เหมือนกับคนกำลังจะจมน้ำที่กำลังคว้าห่วงชูชีพขึ้นมาทันที
【หลินติง！ คุณอยู่ที่นี่！ 】
