เสน่หาเจ้าสาวจำยอม

‘อีวอนน์ออร์ติซหนีงานแต่ง！’ งานแต่งแห่งศตวรรษตามที่สื่อได้ประโคมข่าวไว้ แต่ตอนนี้มันอาจกลายเป็นเรื่องตลก！

ออทั่มน์ ไมเยอร์ส กำลังส่องกระจกอยู่ เท้าของเธอทั้งสองกำลังเหยียบย่ำอยู่บนชุดแต่งงานที่วางราบอยู่กับพื้นอย่างโกรธเคือง ‘ทำไม’ ทำไมถึงต้องเป็นฉันที่มาแก้ปัญหาที่อีวอนน์ก่อเอาไว้ด้วย！

“เอาเลย！ ฉันมีให้เธอเหยียบอีกเพียบ ถ้าเธอไม่หมดแรงไปเสียก่อนน่ะนะ” เวนดี้ ไมเยอร์ส แม่ของออทั่มน์มองเธออย่างไม่แยแส

เมื่อได้ยินดังนั้น ออทั่มน์อยู่นิ่งเงียบ และถอนหายใจเฮือกใหญ่ ใจของเธอราวกับถูกฉีกไปเป็นเสี่ยง ๆ “โรงพยาบาลมาทวงค่ารักษาของคุณย่าแล้ว ถ้าอยากจะให้หนูแต่งงานกับ ชาร์ลส์ เทย์เลอร์ แทนอีวอนน์ล่ะก็ รีบโอนเงินมาซะ！”

เวนดี้ฉีกยิ้มแจ่มใสพลางหยิบโทรศัพท์มือถือแล้วกดโทรออก “ดิลอน ช่วยจัดการเรื่องโรงพยาบาลให้ฉันทีสิ”

หลังจากวางสาย เวนดี้ก็เข้าไปดูออทั่มน์ เวนดี้รู้สึกหงุดหงิดเมื่อเห็นเธออยู่ในชุดแต่งงานที่ดูธรรมดาเกินไป เธอขมวดคิ้วและเดินตรงเข้าไปหาออทั่มน์พร้อมกับกรรไกรในมือ

เธอยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ พลางยกกรรไกรไปยังออทั่มน์ “อย่ามองฉันอย่างนั้น！” “เธอจะมาโทษฉันไม่ได้หรอกนะ ถึงแม้เธอจะออกมาจะท้องของฉันก็เถอะ เวลาที่ฉันมองหน้าเธอทีไร ก็ทำให้ฉันอดนึกถึงพ่อที่ไร้ความสามารถของเธอไม่ได้ โลกนี้มันโหดร้าย มีแต่คนที่นึกถึงแต่ตัวเองเท่านั้นจึงจะอยู่รอดได้”

หลังจากพูดจบ กรรไกรของเวนดี้ก็ไปโดนที่แขนเสื้อของออทั่มน์ ทำให้เกิดเป็นรูขนาดใหญ่

เธอหันไปตะโกนด่าพนักงานข้างนอก “มัวทำอะไรกันอยู่น่ะ ไม่เห็นชุดของเธอขาดเหรอ？ หาใหม่ให้เธอสิ！” “อีวอนน์ ลูกสาวเราไม่เหมือนคนธรรมดาทั่วไปหรอกนะ เธอต้องได้ชุดแต่งงานที่ดีที่สุด”

ออทั่มน์สูดจมูก นับว่านี่เป็นครั้งแรกที่เวนดี้ยอมรับว่าเธอเป็นลูกสาวอีกคนหนึ่ง แต่เธอก็รู้สึกหดหู่ใจในทันทีราวกับโดนน้ำเย็นราดหัว เมื่อเวนดี้บอกว่าอีวอนน์เป็นลูกสาวสุดที่รักของเธอ และเธอเป็นเพียงตัวแทนเท่านั้น！

ออทั่มน์กัดริมฝีปากของเธอ และแสยะยิ้มพูด“พ่อของฉันเป็นผู้ชายไร้ความสามารถจริง ไม่งั้นคงไม่คว้าผู้หญิงสำส่อนอย่างคุณมาเป็นภรรยา ฉันจะคอยดูว่าจะมีผู้หญิงคนอื่นมายั่วยวนคุณลุงออร์ติซเหมือนที่คุณเคยทำหรือเปล่า！”

“หุบปาก！ เธอกล้าดียังไง” เวนดี้สบถออกมาด้วยความโกรธ เธอยกมือขึ้นและกำลังจะตบหน้าออทั่มน์ แต่เมื่อเห็นใบหน้าที่สวยงามบวกกับการแต่งหน้าอย่างไร้ที่ตินั้น ทำให้เธอยั้งมือเอาไว้ได้ “เอาล่ะ ฉันจะไม่ต่อปากต่อคำกับเธอในวันนี้หรอก เพราะฉะนั้นเธอช่วยทำตัวดี ๆ แล้วไปเข้าพิธีแต่งงานกับชาร์ลส์ซะ！” “แล้วจำเอาไว้ด้วยว่าอย่าทำให้ตระกูลออร์ดิซและอีวอนน์ขายหน้าล่ะ” เวนดี้สั่งอย่างเคร่งขรึม

ออทั่มน์ยิ้มมุมปากด้วยท่าทีเย็นชา

ชาร์ลส์ ？ ชายที่หลายใจ ยุ่งกับผู้หญิงไปนับไม่ถ้วน จนทำให้ทุกคนในสังคมรู้หมดนั้นเหรอ คนอย่างเขาทั้งรวยล้นฟ้า ทั้งมีอำนาจ มีแต่ผู้หญิงคอยเสนอตัว เขาสามารถเลือกใครสักคนก็ได้มาแต่งงาน แล้วทำไมถึงต้องเป็นผู้หญิงอย่างอีวอนน์ด้วยนะ！ ออทั่มน์รู้สึกแปลกใจ

“ยังไงก็ต้องให้งานแต่งนี้จบลงด้วยดี ถึงแม้ชาร์ลส์จะไม่ใช่ผู้ขายที่เธอเลือกเอง แต่ว่าเขาก็ถือว่าเป็นผู้ชายที่มีฐานะมีหน้ามีตาทางสังคม แม่ต้องขอโทษเธอด้วย แต่เชื่อเถอะจากนี้ไปเธอจะร่ำรวยและมีเกียรติอยู่ไม่น้อย ถือซะว่าเป็นการตอบแทนจากแม่ที่ช่วยในเรื่องนี้แล้วกันนะออทั่มน์”

เมื่อได้ยินคำพูดของแม่ดังนั้น ความรู้สึกทั้งหมดที่ออทัมน์เก็บเอาไว้เป็นเวลานานก็เอ่อล้นออกมาในรูปแบบของน้ำตา น้ำตาของเธอรื่นอยู่โดยรอบของดวงตา แต่แล้วก็ควบคุมไม่ได้ น้ำตาไหลลงมาอย่างไม่หยุด ผู้หญิงที่โหดเหี้ยมถึงขนาดทอดทิ้งลูกในไส้ตัวเองได้เป็นอะไรไปซะล่ะ！เธอคิดกับตัวเอง

ออทั่มน์จับชุดแต่งไว้ในมืออย่างแน่น แต่แล้วก็ไม่มีทางเลือกอื่น ดวงตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง “ตกลง ฉันจะแต่งงานกับเขา！ ฉันสัญญาว่าฉันจะแต่งงานกับชาร์ลส์ในนามของอีวอนน์ แต่... จากนี้ไปความเป็นแม่ลูกของเราขาดกัน คุณไม่มีสิทธิ์เข้ามายุ่งในชีวิตของฉันอีก นอกจากนี้ ถ้าคุณย่าของฉันเป็นอะไรไปแม้แต่นิดล่ะก็ ฉันจะไม่ปล่อยคุณแน่！”

“ตราบใดที่เธอยอมแต่งงานกับชาร์ลส์ ฉันจะทำทุกอย่างที่เธอต้องการ”

นี่คงเป็นครั้งแรกที่เวนดี้ให้ความอาทรกับออทั่มน์มากขนาดนี้ คราวนี้เธอยอมทุกอย่างเพื่อแลกกับการขายออทั่มน์ให้กับชาร์ลส์ เมื่ออีกหลายปีต่อจากนี้ หากออทั่มน์นึกย้อนกลับมาคิดถึงเรื่องเหล่านี้ ก็ได้แต่อุทานว่าช่างไม่แน่นอนจริง ๆ เดิมทีที่เธอคิดว่าการแต่งงานนี้จะทำให้ชีวิตเธอพังล้มเหลว แต่ในที่สุด มันกลับกลายเป็นที่พึ่งที่แข็งแกร่งที่สุดให้เธอ ที่คอยดูแลปกป้องเธอไว้เสมอ เธอไม่เคยคาดหวังว่าสิ่งเหล่านั้นจะเกิดขึ้นกับเธอ แต่มันก็เกิดขึ้นแล้วจริง ๆ

“งานแต่งงานกำลังจะเริ่มขึ้น เร็วเข้าเจ้าสาว！”

พิธีแต่งงานได้เริ่มขึ้นตามกำหนด ชุดแต่งงานสีขาวฟูฟ่อง พรหมแดง ดอกไม้สด พร้อมด้วยแขกรับเชิญผู้ทรงเกียรติ งานแต่งงานนั้นสวยงามยิ่งใหญ่ดูหรูหราราวกับเทพนิยาย ทุกสิ่งทุกอย่างสวยงามสมดั่งผู้หญิงทุกคนใฝ่ฝัน แต่ออทั่มน์กลับไม่รู้สึกยินดีกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเลยสักนิด

แม้ว่าจะเป็นงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่ แต่เธอกลับไม่เคยได้เห็นหน้าสามีมาก่อนเลย แขกที่มาร่วมงานต่างก็ส่งยิ้มมา แต่เธอกลับรู้สึกว่ามันเหมือนพวกเขายิ้มให้เพื่อคอยดูเรื่องตลกที่กำลังจะเกิดขึ้นเสียมากกว่า

แม้ว่าในระหว่างพิธีแต่งงานตั้งแต่ต้นจนจบ ชาร์ลส์จะจับมือของเธอแน่น แต่เขาไม่ได้พูดกับเธอเลยสักประโยคเดียว จนพิธีการทั้งหมดเสร็จสิ้น เขาก็สะบัดมือของเธอออกอย่างรวดเร็ว และพูดว่า “คุณกลับไปก่อน ฉันยังมีธุระต่อ”

เขาให้เธอกลับไปกับคนขับรถของเขา ในระหว่างทาง ด้วยความสงสัยของออทั่มน์ เธอจึงอดไม่ได้ที่จะถามคนขับรถว่าชาร์ลส์ไปไหนแล้ว ดูเหมือนชาร์ลส์ไม่ได้คิดที่จะปิดบังอะไรออทั่มน์ ดังนั้น คนขับรถของเขาจึงตอบกลับอย่างเฉยเมยว่า “ลิลลี่ วิลล่า”

“ลิลลี่ วิลล่า？” มีข่าวลือว่า ‘ราเชล เทิร์นเนอร์’ ดาราสาวอาศัยอยู่ในลิลลี่ วิลล่า ที่ว่านี้ ออทั่มน์ยิ้มอ่อน ดูเหมือนว่าข่าวลือที่ว่า สามีของเธอคบกับ ดาราสาวราเชลจะเป็นความจริง แล้วตอนนี้สองคนนั้นคงกำลังกอดกันปลอบใจอยู่ ถ้าอย่างนั้นก็ดี ในเมื่อเขามีชู้อยู่ เขาคงไม่ปฏิเสธข้อเสนอของเธอเป็นแน่

ออทั่มน์รอชาร์ลส์ในห้องหออยู่เป็นเวลานาน ห้องที่อบอวลไปด้วยบรรยากาศสุดแสนจะโรแมนติก แต่ออทั่มน์กลับไม่ได้รู้สึกเสน่หาใด ๆ เลย

เธอคิดว่าชาร์ลส์คงจะไม่กลับมาที่นี่ในคืนนี้ เธอจึงลุกขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนชุด

เธอใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำเป็นเวลานาน เพราะเธอเหนื่อยมากทั้งร่างกายและจิตใจ อีกอย่าง ในวันนี้มีหลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้น ด้วยบรรยากาศนี้เธอจึงจะได้สงบสติค่อย ๆ คิด

เมื่ออุณภูมิสูงขึ้น กระจกในห้องน้ำโดยรอบถูกปกคลุมไปด้วยหมอกและควัน ทำให้จิตใจของออทั่มน์นั้นสับสนวุ่นวายไปด้วย

ทั้งเรื่องของ เวนดี้ อีวอนน์ ราเชล และชาร์ลส์ซึ่งเป็นคนที่ไม่เคยเห็นหน้า ต่างก็ติดอยู่ในสมองของเธอ

ยิ่งคิดมากเข้าไปเท่าไร ก็ยิ่งรู้้สึกอึดอัดมากขึ้นเท่านั้น

เธอปิดก๊อกน้ำ จากนั้นก็ห่อหุ้มร่างกายด้วยผ้าขนหนูผืนบาง เธอใช้ผ้าขนหนูอีกผืนเช็ดผมให้แห้ง เมื่อเธอออกมาจาห้องน้ำ เธอก็เห็นชาร์ลส์นั่งอยู่บนเตียงกลางห้อง

ห้องนั้นมืดสนิท มีเพียงแสงสลัวจากโคมไฟเท่านั้นที่ยังสว่างอยู่ แต่ความมืดในห้องก็สู้ความมืดเย็นชาใบหน้าของชาร์ลส์ไม่ได้

ในช่วงชีวิตกว่ายี่สิบปีของออทั่มน์ นี่นับเป็นครั้งแรกที่เธอยืนอยู่ตรงหน้าชายหนุ่ม ด้วยทั้งตัวมีเพียงแค่ผ้าขนหนูผืนเล็ก ๆ ห่อพันร่างกายเอาไว้

เมื่อเห็นชาร์ลส์ เธอรีบหันหลังเพื่อที่จะกลับไปยังห้องแต่งตัวเพื่อใส่เสื้อ แต่ยังเดินไม่ถึงสองก้าว ชาร์ลส์ก็คว้าตัวเธอเอาไว้ เขาจับเธอโยนลงบนเตียง “ดูเหมือนเธอรีบรอนที่อยากใช้เวลาในคืนวันวิวาห์กับฉันสินะ？” ชาร์ลส์พูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน

ออทั่มน์มีเพียงผ้าเช็ดตัวคลุม น้ำจากปลายผมที่เปียกหยดลงบนร่างกายของเธอ แม้ว่าเธอจะเช็ดเครื่องสำอางค์ออกไปหมดแล้ว แต่ใบหน้าของเธอก็สวยหมดจดจนยากที่ชาร์ลส์จะละสายตาได้

กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของครีมอาบน้ำ มันคือครีมที่เขาใช้ประจำ กลิ่นที่คุ้นเคยของเขาออกมาจากรางกายของออทั่มน์ มันช่างเย้ายวนเขาเหลือเกิน

แต่ทันใดนั้น ภาพใบหน้าที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาของราเชลก็ลอยเข้ามา ทำให้เขาก็ตั้งสติกลับ

เขากับราเชลคบกันมาเป็นเวลาสองปีแล้ว เขาจะไม่มีวันทำในสิ่งที่ทำให้เธอผิดหวัง