แต่ความเป็นจริง ไม่มีใครผ่าตัดเปลี่ยนนิสัยใหม่ได้ ไม่มีหมอคนไหนสามารถทำได้ หล่อนเลยยังมีนิสัยไม่ดีให้เพื่อนร่วมงานพากันอ่อนระอาใจ
นี่หากไม่มีเส้นใหญ่จริงๆ หล่อนคงอยู่ที่นี่ไม่ได้
“ซองผ้าป่าเหรอ”
นวลฉวีเอ่ยถาม หน้านี้ยังไม่ออกพรรษา ยังไม่ใช่หน้ากฐิน แต่ผ้าป่าสามารถทำได้ทั้งปี คิดเป็นอย่างอื่นไม่ได้อีก ทอดผ้าป่าตอนนี้มีหลายอย่าง ทอดผ้าป่าหนังสือ ทอดผ้าป่ายารักษาโรค เรียกว่าสามารถทำได้หมด
“เปล่า” ดารารายตวัดเสียงห้วนขึ้นแล้วมองค้อนๆ “ซองการ์ดงานหมั้นฉัน”
นวลฉวีทำตาโต
“ไม่เชื่อล่ะสิ ว่าฉันจะหมั้น”
“เชื่อจ้ะ เชื่อ”
นวลฉวีรีบบอก ไม่อยากมีเรื่องกับคนคนนี้ ดารารายไม่น่ารักพอจะพูดคุยด้วยจริงใจเลย ต้องเสแสร้งตามดารารายทำให้ตัวเองต้องพลอยเสียนิสัยไปด้วย เธอไม่ชอบเรื่องแบบนี้ ไม่ชอบให้ตัวเองต้องทำตัวเป็นคนไม่ดี เป็นหุ่นชักตามคนอื่น
แย่...เสียความรู้สึก
เธอรู้ว่าดารารายไม่เคยจริงใจ เธอไม่อยากคบหากับดาราราย
ตอนนี้ทำงานอยู่แผนกเดียวกัน แต่อยู่คนละมุมของห้อง ไม่อยากเข้าใกล้ สายตาของดารารายมักจะคอยจับผิดหาเรื่องและยังช่างนินทาช่างว่าร้ายคนอื่นเสมอ
“หมั้นเดือนนี้ และรอฤกษ์แต่ง”
“จ้ะ” นวลฉวีจะเอ่ยคำใดดีกว่าคำนี้
“ไม่อยากรู้หรือว่าคู่หมั้นของฉันเป็นใคร”
นวลฉวียิ้มๆ “คงเป็นคนดังและรวย”
เธอตอบตามจริง แต่ดารารายรู้สึกเหมือนโดนแดกดันก็ออกอาการเหมือนของขึ้น สวนกลับมาทันที
“ไม่จำเป็นต้องดังหรือรวย แค่กายและหัวใจของเขาเป็นของฉันหมดเท่านั้นเอง”
ทำไมดารารายพูดจาแย่มากมาย
เธอถามตัวเอง...เป็นความแย่ที่เธอแทบจะรับไม่ได้
“ฉันรับการ์ดไว้แล้วกัน” นวลฉวีตัดบท
“ไม่เปิดดูหน่อยหรือ”
“ไว้ค่อยดู”
“แต่ฉันอยากให้เธอดูเดี๋ยวนี้” เสียงเหมือนบังคับกัน
นวลฉวีเลยตัดความรำคาญ บอกตัวเองว่า
...ดูก็ดู ยัยน้อยอยากอวดเจ้าบ่าวล่ะมั้ง…
เพราะชื่อเล่นของดารารายคือน้อย...แต่เจ้าตัวชอบให้เรียกชื่อเต็มๆ มากกว่าเรียกชื่อเล่น
เธอยังคิดขำๆ ไม่ได้เอะใจสักนิด
ไม่ได้คิดสงสัย
ไม่ได้รู้ว่าอีกไม่กี่อึดใจเธอจะแทบช็อก!
และดารารายกำลังยืนมองแบบสะใจเป็นอันมาก แน่ล่ะ...หล่อนสะใจเพราะหล่อนรู้ว่าผู้ชายที่หล่อนยื้อแย่งมาได้จนทำให้เขายอมแต่งงานด้วยนั้นเป็นใคร
...เดี๋ยวรู้...
ดารารายบอกตัวเอง ความรู้สึกอยากเหยียบย่ำนวลฉวีมีมากมาย เข้าทำนองว่าหล่อนเห็นใครดีกว่าไม่ได้อยู่แล้ว
นวลฉวีเปิดซองที่มีภาพสวยๆ บนนั้น...ตรงมุมหนึ่ง และมีชื่อเธอบนหน้าซอง
การ์ดที่หยิบออกมามีสีชมพู มีภาพบนนั้น...ภาพของสองหนุ่มสาวที่จะหมั้น นวลฉวีกำลังคิดกับตัวเองขำๆ เดี๋ยวนี้งานหมั้นก็ทำเสียเป็นพิธีการทีเดียวหรือ
ไม่อยากจะเชื่อเลยทำเหมือนการ์ดแต่งงาน...หรือนี่คือดาราราย...หล่อนมีนิสัยโอ้อวด และชอบทำให้เรื่องเล็กเป็นเรื่องใหญ่เสมอ คงไม่แปลกที่หล่อนจะทำให้แค่งานหมั้นกลายเป็นเรื่องใหญ่กว่าปกติขึ้นมา
การ์ดงานหมั้นสีชมพู มีภาพของคู่หมั้น ตอนแรกก็มองผ่านตา
แต่แล้วเธอชะงัก...เหมือนลืมหายใจไปพักใหญ่
ภาพฝ่ายหญิงคือดาราราย แต่งหน้า แต่งชุดสีชมพู ดูหวานสวย ยกเว้นดวงหน้าที่ยังคม และออกแนวดุมากกว่าหวาน
แต่ภาพฝ่ายชาย...
โอ...
นั่น...แทนธรรม
เขา...เป็นเขา...
เธอแทบช็อกตาย...
เขาเป็นคู่หมั้นของดารารายหรือ
เธอเงยหน้าช้าๆ เสียงดารารายเหมือนเยาะเย้ยเข้าหู
“ไงล่ะจ๊ะ รู้หรือยัง ใครเป็นคู่หมั้นของฉัน เป็นคู่หมั้น และจะเป็นเจ้าบ่าว ต่อจากนั้นจะเป็นสามีถูกต้อง”
นานมาก...ทั้งที่ความจริงนานแค่หนึ่งนาทีเท่านั้น ที่นวลฉวีรวบรวมกำลังใจเพื่อจะมองหน้าคนที่ยืนยิ้มเยาะตรงหน้า...
เธอส่งรอยยิ้มกลับทำให้ดวงหน้าสวยสาดใส่ความเยาะหยัน
“นึกว่าใคร คุณแทนนี่เอง...”
ผิดคาด ไม่มีกิริยารุนแรงตอบโต้กลับมา และทำให้ดารารายผิดหวัง
มันไม่ควรจะเป็นเช่นนี้...
ไม่เลย...
มันเป็นเช่นนี้ได้อย่างไรกัน...ไม่น่าจะใช่ หล่อนเลยลืมตัว ตะคอกเสียงใส่คนที่ยืนตรงเบื้องหน้า คนที่หล่อนหมายจะกดให้ต่ำกว่าตัวเองเสมอมา
ก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าดารารายคนนี้ทนเห็นผู้หญิงคนนี้ ‘เหนือ’ กว่าหล่อนไม่ได้ มีหลายอย่างที่หล่อนไม่พอใจมาแต่แรกว่าผู้หญิงคนนี้มีอะไรที่ดีในตัวเอง ดีและมีคุณค่า นับจากหล่อนย้ายเปลี่ยนงานจากที่เดิมเพื่อตามมาราวีนวลฉวีโดยเฉพาะ ดารารายได้เห็น ได้รับรู้เรื่องราวของ ‘นวลฉวี ปาลิศรัทธา’ เสมอมา...
ผู้หญิงคนที่เพื่อนร่วมงานพากันรักใคร่ ในอัธยาศัย เป็นคนที่เพื่อนๆ พูดถึงในแง่ดี เป็นคนที่ไม่เอาเรื่องใคร ตั้งหน้าตั้งตาทำงาน มีชีวิตเรียบๆ และเรื่องส่วนตัวของนวลฉวีนั้นเล่าก็น่าอิจฉา
นวลฉวีร่ำรวย...มีเงิน บัญชีเงินฝากนั้น ดารารายเชื่อว่านวลฉวีน่าจะมีเงินฝากส่วนตัวเกินยี่สิบล้าน เป็นหล่อนคงจะไม่มาทำงานรับเงินเดือนไม่กี่หมื่น
“ผิดหวังสิ ร้องกรี๊ดๆ เลยสิ นวล ทำไมเธอทำแบบนี้ ฮึ นวล ทำไมเธอไม่ร้องกรี๊ดๆ ตีอกชกหัว ทำไมเธอเงียบแบบนี้”
