ภูวนสะดุ้งสุดตัวกับเสียงแผดร้องจากเครื่องรับโทรศัพท์เคลื่อนที่ซึ่งวางอยู่บนพื้นข้างเตียง ก่อนสะบัดศีรษะไล่ความง่วงงุนยามเผลอหลับไปอีกครั้ง และเอื้อมมือลงไปหยิบมันมาพร้อมกดรับ
“ฮัลโหล ภูวนครับ”
“แกอยู่ที่ไหนวะ ฉันมาคอยเป็นชั่วโมงแล้ว วันอาทิตย์แบบนี้รถไม่น่าจะติดนะ อีกนานไหมกว่าแกจะมาถึง หิวไส้จะกลืนกันเองแล้วโว้ย” เสียงปลายสายที่ไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายออกตัวหรือตอบโต้อันใดดังขึ้นจนจบประโยคที่ยาวเหยียด
ภูวนเริ่มสับสนและงงงวย เขาไปนัดกับสิลาเพื่อนสนิทตั้งแต่เมื่อไหร่และนัดกันที่ไหน ทำไมมันไม่อยู่ในช่องสมองส่วนจดจำของเขาเลย และเมื่อเขาเงียบเพราะกำลังลำดับเหตุการณ์ปลายสายก็โวยวายขึ้นอีกรอบ
“ตกลงแกอยู่ที่ไหนวะ”
“บ้าน”
“ไอ้ภู-วนจะบ้าเหรอ แกนัดฉันกินข้าวเที่ยง แล้วนี่บ่ายสองแกยังอยู่ที่บ้าน แกจะกินวันนี้หรืออาทิตย์หน้าวะ” เสียงกระฟัดกระเฟียด พรั่งพรูออกมาจากปากของชายหนุ่มปลายสาย
“อาทิตย์หน้าก็ดี แค่นี้นะฉันง่วง” ภูวนวางหูโทรศัพท์ลงแล้วยกมือกุมขมับปิดเปลือกตา ยังไม่หายงัวเงียและอ่อนเพลียกับกิจกรรมรัญจวนใจในความฝัน แต่ฝันอะไรทำไมถึงเหมือนจริงนักทั้งสุขสมซาบซ่านและหลั่งริน ชายหนุ่มจับเป้ากางเกงของตนเองรับรู้ถึงความเปียกชื้น ก่อนตัดสินใจลุกไปเข้าห้องน้ำชำระล้างร่างกายขับไล่ความง่วง
ใต้สายน้ำที่กระเซ็นกระสายเป็นทางมาจากฝักบัวรูปทรงทันสมัยสมฐานะสถาปนิกหนุ่มอนาคตไกล ชื่อเสียงของชายหนุ่ม ณ เวลานี้โด่งดังพอๆ กับสถาปนิกแถวหน้าที่รับงานออกแบบโครงการใหญ่ของรัฐบาลและภาคเอกชนเลยทีเดียว ภูวนยืนหลับตานิ่งปล่อยให้สายน้ำขับไล่ความง่วงงุนเกือบครึ่งชั่วโมง ซึ่งนานกว่าปกติที่เขาเคยอาบมา และก่อนที่ใจของชายหนุ่มจะล่องลอยไปกว่านี้ พลันใบหน้าสวยเก๋ทรงผมสั้นกุดซึ่งรับกับใบหน้ารูปไข่ชวนมองของเพื่อนร่วมห้องสาวสวยในคอนโดมิเนียมหรูกลางตัวเมืองก็ลอยเด่นอยู่ตรงหน้า
“อา..งอนเรื่องอะไรหว่า” มือเรียวใหญ่ตามประสาผู้ชายเอื้อมไปปิดฝักบัวพร้อมคว้าผ้าเช็ดตัวสีขาวสะอาดมาพันรอบเอว ก่อนจะก้าวออกจากห้องน้ำ
เกือบบ่ายสามโมงภูวนจึงปรากฏกายในห้องโถงกว้าง ที่จัดแบ่งเป็นห้องรับแขก นั่งเล่นและทำงาน เมื่อมองเลยไปในครัวทันสมัยแต่ใช้พื้นที่น้อยก็ไม่พบเจอร่างแบบบางของสาวสวยเพื่อนร่วมห้อง ชายหนุ่มจึงเดินเลยไปหยุดหน้าประตูบานไม้สลักลวดลายก่อนยกมือทำท่าจะเคาะ แต่บานประตูกลับเปิดอ้าออกเสียก่อนพร้อมร่างเจ้าของห้องเยี่ยมหน้าออกมาแล้วผลุบหายเข้าไปเมื่อหันมาสบตากับเขา แต่ภูวนใช้ท่อนแขนและตัวยันบานไม้นั้นไว้ไม่ยอมให้เธอหับมันลง
“เดี๋ยว! คุณพิม”
“ออกไป นายภู-วน” หญิงสาวดันไว้สุดแรงเช่นกันไม่หมายให้เขาเข้ามาในห้องนอนของเธอได้
คอนโดฯหรูหราแห่งนี้ภูวนเป็นเจ้าของ พิมราเป็นแค่คนที่จับพลัดจับผลูมาอยู่ร่วมห้องเพราะเพื่อนสนิทหาที่อยู่ให้ไม่ทัน หลังจากเธอกลับมาจากเมืองนอกแบบกะทันหันเมื่อเลิกรากับแฟนหนุ่มที่วาดหวังจะไปเรียนต่อและสร้างอนาคตด้วยกันที่โน่น เมื่อความสัมพันธ์จบสะบั้นพิมราตัดสินใจกลับมาเมืองไทย แต่ไม่อยากกลับไปใช้ชีวิตที่บ้านเกิด จึงต้องหาที่พักและหางานทำในกรุงเทพฯแทน และเพื่อนสนิทของเธอซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของภูวนด้วยเช่นกันก็เสนอให้มาพักที่นี่ไปก่อน จนกว่าจะหาที่อยู่ใหม่ได้ และเธอก็อาศัยคอนโดฯแห่งนี้มาเกือบสองปีแล้ว อีกทั้งยังไม่มีทีท่าว่าจะหาที่อยู่ใหม่หรือย้ายออกไป ซึ่งหนุ่มเจ้าของห้องก็ยินดีให้เป็นเช่นนั้น
“คุยกันก่อน”
“ไม่!” พิมราปฏิเสธพร้อมออกแรงดันสุดฤทธิ์ จนในที่สุดทั้งเขาและเธอก็ล้มกลิ้งลงกับพื้นเมื่อประตูเปิดออกตามแรงที่มากกว่าของชายหนุ่ม
โครม!
“เจ็บไหม! คุณ” ภูวนรีบลุกแล้วประคองให้พิมราที่ล้มอยู่ใต้ตัวเขาลุกขึ้นตาม
“บ้าที่สุด ออกไปนะ!” พอทรงตัวได้เธอก็ผลักไสเขาอีกครั้ง แต่ครานี้ภูวนไม่ยอมให้เธอแผลงฤทธิ์ดันร่างบางเบื้องหน้าไปจนชิดผนังสองมือยกขึ้นยันกักเธอไว้ระหว่างท่อนแขน ตาสีน้ำตาลอ่อนของเขาตรึงดวงตาสีเข้มแววเอาเรื่องของเธออย่างไม่ลดละ เมื่อพิมราจะขยับท่อนขาเขาก็ก้าวติดดันตัวเธอจนชิดมิอาจเบี่ยงหลบได้
