หนึ่งกองเงินมหาศาล ต่อให้เอาทรัพย์สินทั้งหมดของทุกคนที่นี่มารวมกันก็ไม่มีทางถึง
นิคทรุดลงกับพื้นอย่างหมดหวัง อยากจะใช้มือของฉันลูบหน้าเขา
“ทิลลี่ คุณต้องกำลังงอนผมแน่ๆ งอนเป็นเรื่องธรรมดา ผมทำอะไรให้คุณไม่พอใจอีกหรือ…”
ผู้นำฝูงหมาป่าที่เคยดูน่ากลัว ในตอนนี้เผยให้เห็นด้านที่อ่อนแอที่สุด
ทำให้ทุกคนที่เห็นรู้สึกสงสาร
แต่ฉันเพียงแค่ดึงมือกลับอย่างเย็นชา :
“อย่ามายุ่งกับฉันอีกเลย คุณทำให้ฉันรู้สึกขยะแขยงจริงๆ”
นิคมองฉันด้วยความตกใจ ราวกับไม่เชื่อสิ่งที่ฉันเพิ่งพูด
ทันทีที่ฉันหันหลังออกมา หมอก็ผลักน้องสาววัยสิบสองปีของฉันที่มีปัญหาทางสติปัญญาลงกับพื้น มองมาที่ฉันด้วยความท้าทาย :
“ทิลลี่ คุณจะทิ้งนิคก็ได้ แต่คุณจะทิ้งเด็กคนนี้ด้วยหรือ?”
น้องสาวยื่นมือมาหาฉัน พยายามจะคลานมาที่เท้าฉัน แต่ฉันหัวเราะเยาะแล้วเตะเธอออกไป :
“ไม่เอาแล้ว”
แอนดี้รีบเข้ามา ดึงแขนฉันไว้แน่น :
“คุณทำเขาเสียใจจริงๆ! ไม่เพียงแค่ปล่อยให้เขาเผชิญกับโรคภัยเพียงลำพัง แต่ยังโยนปัญหาให้เขาด้วย!”
“คุณลืมไปหรือเปล่าว่า นิคเกือบถูกขับไล่ออกจากเผ่าเพราะทำให้คนยอมรับคุณ!”
คำพูดของเธอทำให้ฉันขมวดคิ้ว :
“แอนดี้ ถ้าฉันจำไม่ผิด คุณเป็นแค่หมอใช่ไหม?”
“คุณมีสิทธิ์อะไรจะมาตำหนิฉัน?”
แอนดี้ได้ยินเช่นนั้นก็ยิ่งตื่นเต้นมากขึ้น ชี้นิ้วอย่างจะจิ้มเข้าตาฉัน :
“คุณไม่มีสิทธิ์ที่จะเป็นคู่ชีวิตของอัลฟ่าของเขา!”
“คุณและครอบครัวของคุณพึ่งพานิคในการเลี้ยงดู ถ้าไม่มีเขา คุณคงจะกลายเป็นคนขายร่างกายและวิญญาณ!”
หมาป่าภายในตัวฉันถูกเธอกระตุ้นให้โกรธ ส่งเสียงคำรามด้วยความโกรธ
ฉันจึงจับนิ้วเธอไว้แล้วบิดแรงๆ
แอนดี้ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด
เสียงร้องทำให้นิคตื่นจากอาการช็อก
เขารีบผลักมือฉันออก บังแอนดี้ไว้ข้างหน้า :
“ทิลลี่ คุณทำเกินไปแล้ว! แอนดี้แค่พยายามช่วยผมคืนดีคุณ!”
ฉันมองดูนิคและแอนดี้จับมือกันแน่น ด้วยท่าทีเย็นชา :
“สิ่งที่พูดไม่ได้ ฉันจะตีมัน มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?”
เพื่อนของนิคก้าวออกมา
แยกเราสองคนออกจากกัน ด้วยท่าทางไม่พอใจ :
“แม้ว่าคุณจะเป็นคู่ชีวิตของอัลฟ่า แต่คุณก็ไม่สามารถทำร้ายหมอของเผ่าได้ คุณจะต้องชดใช้กรรม!”
พูดจบ กลุ่มคนก็ผลักฉันลงกับพื้นอย่างแรงจนฉันกระอักเลือด
“อย่าทำร้ายเธอ!”
นิคเข้ามาขวาง เหมือนกับว่าเขาถูกทำร้าย
เขามองมาที่ฉันด้วยท่าทีอับจนหนทาง :
“ทิลลี่ ถ้าคุณแค่คุกเข่าขอโทษแอนดี้ เรื่องนี้ก็จะจบลง”
ทุกคนต่างพากันอิจฉาในความรักที่เขามีให้ฉัน
ฉันมองดูใบหน้าเสแสร้งของเขา ด้วยสายตาเยือกเย็น :
“เธอคงไม่รับคำขอโทษจากฉันได้ ”
แอนดี้ส่งวิดีโอของพวกเขาบนเตียงมาท้าทายฉัน
ยังใส่ยาลงในอาหารของฉัน ทำให้ลูกของฉันตาย
แต่เขากลับปกป้องเธอ ทำให้คนในเผ่าคิดว่าฉันบ้า
จนถึงตอนนี้ เขายังคงรักษาภาพลักษณ์ของ “ลูน่าที่รัก”
“ทิลลี่ ผมไม่อยากทำร้ายคุณ”
นิคคุกเข่าลงด้วยความเจ็บปวด หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
สุดท้ายก็จับนิ้วฉันแล้วบิดอย่างแรง
เมื่อได้ยินเสียงร้องเจ็บปวดของฉัน เขาก็สั่นเทา แต่ไม่หยุด
“นี่คือสิ่งที่คุณติดค้างแอนดี้ ผมเป็นหัวหน้าเผ่า ไม่สามารถละทิ้งความยุติธรรมเพื่อปกป้องคุณได้ ”
ฉันเจ็บจนเกือบจะหมดสติ หมาป่าภายในตัวก็ร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด
คนที่จับตัวฉันไว้บีบแน่นขึ้น จนฉันแทบจะหายใจไม่ออก
ในที่สุด เมื่อถึงนิ้วที่เจ็ด หัวใจก็เจ็บปวดขึ้นมาอย่างรุนแรง
ฉันรู้สึกว่าหมาป่าภายในตัวกำลังจะหมดลมหายใจ
ฉันไม่สนใจความเจ็บปวดของร่างกาย ได้แต่ร้องไห้ขอร้องนิค:
“ฉันยอมขอโทษ หมาป่าของฉันกำลังจะตาย ได้โปรดปล่อยเธอไป ”
นิคมองฉันด้วยความผิดหวัง :
“ทิลลี่ คุณจะโกหกเพื่อหลีกเลี่ยงความรับผิดชอบได้ยังไง?”
เขาพูดพร้อมกับจับนิ้วที่แปดของฉันแล้วบิดอย่างแรง
ความเจ็บปวดซ้ำๆ ทำให้ฉันชา หมาป่าภายในตัวก็เงียบลง
ฉันหน้าซีด มองนิคด้วยสายตาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง :
“สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ พวกคุณควรจะภาวนาให้แม่ฉันไม่รู้ มิฉะนั้นเธอจะไม่ปล่อยพวกคุณไป!”
คนรอบข้างหัวเราะเยาะ :
“คุณคงจะบ้าจนถูกหลอกแล้วล่ะสิ? แม่ของคุณก็แค่หมาป่าที่ถูกทิ้งที่ถูกขับไล่ออกจากเผ่า ”
“ถึงจะคุกเข่ามาขัดห้องน้ำให้นิค ก็ยังไม่พอสมควร!”
แอนดี้ก็เอามือปิดปาก หวาดกลัวหลบหลังนิค:
“ลูน่าดูเหมือนจะถูกปีศาจสิง ถึงได้เห็นภาพหลอนแบบนี้ ”
“นิค บางทีเราอาจจะฆ่าปีศาจด้วยดาบที่สามารถทำลายปีศาจหมาป่า ลูน่าก็จะไม่แยกจากคุณ”
ในสายตาของนิคมีความหวัง แต่เมื่อเห็นฉันที่อ่อนแอ ก็ดูเหมือนจะลังเล
หลังจากครุ่นคิดอยู่หลายวัน เขาก็เรียกให้คนเอาดาบเงินมา
จากนั้น เขาก็หลับตาด้วยความไม่เต็มใจ จ่อดาบที่หัวใจของฉัน:
“ผมเสียใจจริงๆ ทิลลี่”
ปลายดาบบาดเสื้อผ้าของฉัน กำลังจะทะลุผ่านผิวหนัง
ในตอนนั้นเอง มือคู่หนึ่งก็มาขวางหน้าฉัน
