ซ่อนสวาทมาเฟีย

บทนำ

เท้าบางๆ ที่เพิ่งก้าวเข้าห้องนอนเป็นต้องลอยพ้นพื้น ปากอิ่มถูกปิดด้วยมือหนา แถมทรวงอกอิ่มอวบยังอยู่ใต้ฝ่ามือหยาบกร้านของคนที่ซ่อนตัวอยู่ในห้องนอนสีหวาน

“อื้ม อ่อย อ่อย อื้ม”

เสียงของเดือนกันยาดังอึกอักอยู่ในลำคอ ร่างบางดิ้นขลุกขลักอยู่ในวงแขนอุ่นที่กำลังรัดเธอแล้วยกขึ้น โดยใช้แผงอกกว้างรองรับร่างบางเอาไว้

“สัญญากับพี่ว่าจะไม่ร้อง แล้วพี่จะปล่อยเธอ”

เดือนกันยาไม่รับปาก ยังดิ้นรนขัดขืนสุดฤทธิ์ เธอสู้เขาไม่ได้ ทั้งความบอบบางทางเพศ และเรี่ยวแรงที่น้อยกว่า ไม่มีประตูไหนเปิดกว้างให้เธอสู้เขาได้เลย

“คิดจะต่อต้านพี่รึไงลูกแก้ว คิดผิดแล้วทูนหัว”

“อื้อ อื้ม”

มือใหญ่ที่กดลงบนทรวงอกเริ่มเคล้นคลึง ลำคอเล็กขาวนวลถูกฟอนเฟ้นด้วยปากและจมูก เดือนกันยาส่ายหน้าหนี แต่มือที่กดปิดปากเธอไว้ก็เพิ่มความหนักหน่วงขึ้นจนเจ็บ เดือนกันยาจำต้องหยุดดิ้นรนก่อนพยักหน้า

“อั๊นอั๋นอา อ่อย”

“ถูกต้อง”

ปากของเดือนกันยาเป็นอิสระ แต่ร่างของเธอยังคงอยู่ในวงแขนเขา

“เลิกทำอย่างนี้กับฉันเสียทีจะได้มั้ย ที่คุณได้ไปยังไม่พออีกหรือ คุณต้องการอะไรอีก”

“โอ๊ะๆ เรียกคุณอีกแล้ว จำไม่ได้เหรอ ครั้งก่อนพี่ลงโทษเธอยังไง”

“นี่คุณ อ๊ะ”

เต้าเต่งถูกบีบขยำ บั้นท้ายงอนสวยถูกลูบโลบอย่างหยาบกระด้าง เดือนกันยาไม่สามารถพลิกตัวหลบหนีสัมผัสของเขาได้เลย มือของเขาเยอะราวกับหนวดปลาหมึก สัมผัสของเขาทำให้เธออ่อนเปลี้ย แม้จะทำใจแข็งไม่ยอมอ่อนข้อให้ สุดท้ายเดือนกันยาก็ยังหนีไม่พ้นอ้อมกอดของเขาเสียที

“อ๊ะ อย่าค่ะพี่คราม ปล่อยลูกแก้วเถอะค่ะ อย่าทำแบบนี้กับลูกแก้ว คุณพ่อไม่ปล่อยพี่ครามแน่ถ้าท่านรู้”

“แต่คุณพ่อของลูกแก้วก็ไม่มีทางรู้ เพราะลูกแก้วจะไม่มีวันบอกเรื่องนี้กับท่าน”

สงคราม ผู้ชายข้างบ้านที่ไม่เพียงแต่จะมีชื่อน่ากลัว ยังมีความน่ากลัวอื่นๆ ซ่อนอยู่ในตัวเขาอีกมากมาย เดือนกันยารู้ดี เขาจะไม่ยอมปล่อยมือจากอะไรก็แล้วแต่ ถ้าเขาไม่อยากปล่อย

“ลูกแก้วจะบอก ลูกแก้วจะไม่ยอมให้พี่ครามทำแบบนี้กับลูกแก้วอีกแล้ว”

“คิดว่าเขาจะเชื่อเหรอ ลูกแก้วจะบอกว่ายังไง บอกว่าพี่ปีนหน้าต่างเข้าหาลูกแก้วบ่อยๆ งั้นเหรอ คนอย่างนายสงคราม ดาร์เมียน อะลองโซ่ เบนเนตติ ต้องทำถึงขนาดนั้นเชียวหรือ”

“พี่คราม ลูกแก้วไม่ยอมให้พี่ครามทำแบบนี้อีกแล้วนะคะ” เดือนกันยาทำเสียงแข็ง

“พี่ก็ไม่ยอมให้เธอปฏิเสธ”

“พี่ครามไม่เป็นสุภาพบุรุษ ทำอย่างนี้ได้ไง”

“จะให้พี่รับผิดชอบก็ได้นี่”

“ไม่เอา ลูกแก้วไม่ได้รักพี่คราม”

เดือนกันยากัดริมฝีปากตัวเองจนเจ็บ เช่นเดียวกับสงครามที่กัดกรามกรอดอย่างโมโห เขาบีบต้นแขนเดือนกันยาหนักมือ หญิงสาวนิ่วหน้าเจ็บปวด

“ดี จะได้ไม่มีเยื่อไยบ้าๆ ต่อกัน ระหว่างเรามันคือเซ็กส์เท่านั้น”

ร่างของเดือนกันยาถูกเหวี่ยงไปบนเตียง ยังไม่ทันจะอ้าปาก ปากนุ่มก็ถูกประกบจูบ เต้าทรวงของเดือนกันยาอยู่ใต้ฝ่ามืออุ่น มันแทบแตกสลายด้วยความหนักหน่วง เจ็บปลายถันที่ถูกบีบจนเป็นหยิก แต่เดือนกันยาร้องไม่ออก เสียงของเธออึกอักอยู่ในลำคอหนา มือของเธอทุบร่างใหญ่ซึ่งไม่มีความรู้สึกเพราะสงครามไม่โวยวาย เอาแต่จูบและย่ำยีเธออย่างแผดร้อน

เดือนกันยาเตะหน้าขาสงคราม แทนที่เขาจะเจ็บเธอต้องเจ็บร้าวระบม สงครามใช้หัวเข่ากดลงกลางต้นขา ร่างคุดคู้อยู่เหนือเดือนกันยา มือข้างหนึ่งรวบข้อมือบางตรึงไว้เหนือศีรษะ เขาถอนริมฝีปากออกแล้วห้ามด้วยสายตาแข็งกร้าวไม่ให้เดือนกันยากรีดร้อง

“ถ้าเธอร้อง รู้ใช่ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้น”

“ปล่อยลูกแก้ว อย่า อย่าทำแบบนี้ พอแล้ว พอ”

เสียงของเธอสั่น แต่ไม่มีน้ำตาไหลออกมาสักหยด มีแค่สีหน้าที่ทุรนทุรายเจ็บปวด สงครามดึงเนคไทที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อออกมามัดข้อมือเล็ก

“อย่าทำแบบนี้ พอเถอะ ลูกแก้วจะบอกคุณพ่อให้จัดการพี่ครามแน่”

“กลัวที่ไหน คนอย่างสงครามไม่เคยกลัวอะไรอยู่แล้ว”

“ถ้าไม่กลัว ทำไมไม่มาตอนพ่ออยู่ล่ะ”

“ก็ลักกินขโมยกินมันอร่อยกว่านี่นา”

“โจร”

“เปล่า เขาเรียกว่าพรหมลิขิต” สงครามเถียง

“พรหมลิขิตบ้าบออะไรกัน”

“พรหมลิขิตที่เธอต้องเป็นของพี่ไม่ว่าจะอยู่ในสภาพไหนไงล่ะลูกแก้ว”

เดือนกันยาส่ายหน้า แล้วมองข้อมือตัวเองถูกพันธนาการ บ้าจริง เธอตั้งใจจะเปลี่ยนเตียงใหม่ จะไม่ให้มีอะไรที่ผูกได้แบบนี้ แต่ก็ลืม กี่ครั้งแล้วที่เธอถูกย่ำยีแบบนี้ สงครามไม่ใช่สุภาพบุรุษแล้วยังเป็นโรคจิตชนิดหนึ่งที่ชอบพันธนาการเธอเหมือนเป็นเครื่องบูชายันต์

สงครามแสยะยิ้มที่ควรจะน่าเกลียด แต่มันช่างหล่อเหลานัก ใบหน้าของเขาหล่อเหลายิ่งกว่าพระเอกหนัง ทั้งหล่อและร้ายกาจ แต่เดือนกันยาก็ชังน้ำหน้าเขานัก เธอไม่มีวันรักผู้ชายคนนี้เด็ดขาด

“อย่าแช่งชักหักกระดูกพี่ทางสายตาเลยทูนหัว คนอย่างพี่ตายยาก”

“หึ” เดือนกันยาสะบัดเสียงห้วนสั้น เธอเพียงแค่สาปแช่งเขาทางสายตาจริงๆ ไม่กล้าพูด ไม่ใช่ไม่อยากพูด แต่ต่อให้สาปแช่งยังไง สงครามก็คงเสนอหน้าหล่อๆ ให้เธอโมโหต่อไป

“ทำเสียงอย่างนั้นทำไม ครางใส่หูพี่ไม่ดีกว่าเหรอ”

สงครามยิ้มกว้าง เดือนกันยาเม้มปากแน่น เขาบีบแก้มบังคับให้เธออ้าปากแล้วขยี้จูบพุ่งปลายลิ้นที่ชวนมึนเข้าไปในอุ้งปากหวาน จะกี่ครั้งๆ สงครามก็ทำให้เดือนกันยาอ่อนเปลี้ย เธอเกลียดตัวเองมากกว่าเกลียดเขา เพราะตัวเองที่ยอมให้เขาทำอะไรแบบนี้ ยอมทั้งที่มีทางออก แค่บอกคุณพ่อ ท่านก็ต้องจัดการ

แต่...ก็ไม่พ้นต้องแต่งงานกับเขา

เดือนกันยาไม่อยากแต่งงาน เธอไม่ได้รักสงคราม ไม่รัก ไม่รัก

จูบของสงครามยังเหมือนเดิม สัมผัสที่คลึงวนไปบนทรวงอก ซิปด้านหลังถูกรูดลง ไม่นานชุดสวยเซ็กซี่ก็หลุดจากร่างขาว สายตาตะกละจับจ้องความขาวผ่องอย่างหิวโหย ดวงตาคมกริบเป็นอีกสัมผัสที่รุมร้อนเคลื่อนไปบนกายผุดผาด

เดือนกันยาหายใจหอบเหนื่อย เพียงแค่สัมผัสของเขาก็ทำให้เธอเหนื่อยและร่านร้อน ลมหายใจอุ่นที่พุ่งสู่อากาศรอบกาย คละเคล้าลมหายใจวูบวาบทั่วเรือนร่าง ชวนให้หัวหมุนตื่นเต้นและรอคอย

สงครามฟอนเฟ้นเต้าเต่งเปลือยเปล่าด้วยใบหน้า สูดความหอมของกลิ่นสาวผสมกลิ่นน้ำหอมเย้ายวน ปากอ้ารวบยอดทรวงกลืนหาย ร่างบางสะท้านเฮือกแอ่นโค้ง ข้อมือกระตุกรั้งเนคไทให้ตึงกระตุกหัวเตียงให้ดังกิ๊ก

“อ๊ะ”

ปากของเขาสร้างตราบาปให้ยอดทรวงอย่างรุนแรง แผดเผาไฟร้อนนาบไปทั่วร่าง เดือนกันยากระตุกยักย้ายส่ายเต้าเต่งให้คลอเคลียใบหน้าสากๆ ยอดถันเจ็บแปลบจากแรงดูดดึง

“อ๊ะ ซี้ดดดด”

เดือนกันยาครางกระเส่าอย่างทุรนทุราย ตกเป็นทาสตัณหาให้ผู้ชายอย่างสงครามเสพสุข เรียวขาอวบแยกอ้า เมื่อสงครามเลื่อนริมฝีปากผ่านเต้าเต่งที่เปียกชื้น เลียผิวเนื้อหวานหอม ใช้มือขยำเต้ากลมๆ อวบอิ่ม บีบคลึงยอดอกที่หดเกร็ง

“ซี้ดดดด อื้อ”