เพล๊งงงง!!!!
เสียงจานกระเบื้องกระทบกับพื้นจนแตกกระจาย อาหารในจานกระเด็นตกพื้นไปคนละทิศคนละทาง ในขณะที่หญิงสาวสวยที่ยืนอยู่ข้างโต๊ะอาหาร ถึงกับอ้าปากค้าง ใบหน้าซีดเผือด
"ฟะ..ฟาริสทำไมต้องทำถึงขนาดนี้ด้วย?" เธอก้มหน้าร้องไห้ น้ำตาร่วงเผาะ ด้วยไม่เคยคิดมาก่อนว่าอดีตชายคนรักที่เคยรักและทะนุถนอมเธอราวกับไข่ในหินจะกล้าทำได้ถึงขนาดนี้
"เธอคิดว่าเธอเป็นใคร ถึงกล้าสะเออะทำอาหารมาขึ้นโต๊ะให้ฉัน ถ้าคราวหน้ายังทำแบบนี้อีกฉันจะไม่ปามันลงพื้น แต่จะปามันใส่หน้าเธอแทน" ฟาริสกัดฟันพูดจนสันกรามขึ้นปูด ดวงตาวาวโรจน์นั้นจ้องมองเธอเหมือนกับจะกินเลือดกินเนื้อ จนมัตตัญญุตาต้องหลบสายตาด้วยความหวาดกลัว แต่เหมือนเขายังไม่สาแก่ใจ เพราะเท้าหนากำลังเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของเธอเวลานี้
"ทำความสะอาดพื้นเสียสิ รู้ไหมว่าพื้นห้องที่นี่มีราคามากกว่าตัวเธออีกนะ" ฟาริสแสยะยิ้มร้ายแล้วยืนกอดอกมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาแห่งความเกลียดชัง
"ดะ..ได้ งั้นมัตขอไปเอาอุปกรณ์ทำความสะอาดก่อนนะ" มัตตัญญุตาพูดพร้อมกับหมุนตัวกลับหลัง เตรียมเดินกลับไปเอาอุปกรณ์ทำความสะอาดแต่ก็ต้องสะดุ้งเฮือก เมื่อได้ยินเสียงของเขาตวาดกลับมาดังลั่น
"ไม่ต้อง!" มัตตัญญุตาหยุดฝีเท้าลงแล้วหันกลับมามองหน้าของอีกฝ่ายด้วยแววตาที่สั่นระริก
"นั่งลง แล้วเลียซะสิ" มัตตัญญุตามองหน้าของฟาริสด้วยความตกใจ
"อะ..อะไรนะ" เธอเอ่ยถามเสียงขาดห้วง ทั้งงุนงง ตกใจ และเสียใจระคนความผิดหวัง
"ทำไมล่ะ พื้นที่บ้านของฉันยังสะอาดกว่าเธอเยอะนะ เพราะผู้หญิงอย่างเธอมันสกปรกทั้งกาย สกปรกทั้งใจ ฉันเห็นหน้าแล้วขยะแขยงจนอยากจะอ้วก" เขาด่าเธออีกแล้ว
"ถ้าฟาริสจะรังเกียจกันขนาดนี้แล้วบอกคุณพ่อให้ส่งมัตมาอยู่ด้วยทำไม?" เธอกัดฟันถาม น้ำตาร่วงสู่พื้นหยดแล้วหยดเล่าโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุด
"อ๋อ.. นี่อย่าบอกนะว่าเธอคิดว่าฉันจะเอาเธอมาเป็นเมียเพื่อขัดดอก มิน่าล่ะ! ถึงได้รีบระริกระรี้มาถึงขนาดนี้ ฉันจะบอกให้เธอรู้เอาไว้เลยนะ ว่าการที่ฉันเอาเธอมาที่นี่ ไม่ได้จะเอามาเป็นเมียขัดดอก เพราะฉันเอาผู้หญิงร่านแบบเธอไม่ลง ผู้หญิงอย่างเธอมันก็เหมาะจะเอามาเป็นแค่คนรับใช้เพื่อรองมือรองเท้าฉันกับผู้หญิงของฉันเท่านั้นแหละ"
