มุมมองของเคท:
ภาพของพวกเขาสองคนอยู่ด้วยกัน อย่างเปิดเผยและไร้ยางอาย ให้ความรู้สึกเหมือนถูกชกเข้าอย่างจัง อากาศในเพนต์เฮาส์เริ่มหนาและอึดอัด ความสงบนิ่งที่ฉันสร้างขึ้นอย่างระมัดระวังเริ่มสั่นคลอน ฉันต้องหนีไปก่อนที่ฉันจะแตกสลายต่อหน้าทุกคน
"ฉันขอไปสูดอากาศหน่อยนะคะ" ฉันพึมพำกับภรรยาของลูกพี่ที่อยู่ใกล้ที่สุด แล้วหนีไปยังปีกส่วนตัวของอพาร์ตเมนต์
ฉันหลบเข้าไปในห้องนั่งเล่นเล็กๆ กดหน้าผากกับกระจกหน้าต่างที่เย็นเฉียบ พยายามหายใจ ทางเดินที่อยู่ติดกับห้องมีแสงสลัว เสียงฝีเท้าและเสียงพูดคุยเบาๆ ใกล้เข้ามา ฉันตัวแข็งทื่อ มันคืออเล็กซ์กับอารยา
ฉันถอยกลับเข้าไปในเงามืด หัวใจเต้นรัวอยู่ในอก ฉันเห็นพวกเขา เป็นเงารางๆ ตัดกับแสงสลัวจากงานเลี้ยงหลัก เขากำลังผลักหล่อนติดกับผนัง ปากของเขาอยู่บนปากของหล่อน เป็นจูบที่สิ้นหวังและหิวกระหายซึ่งไม่เหมือนกับการจูบเบาๆ ที่เขาให้ฉันเพื่อกล้องเลย
"เธอรู้สึกเหมือนของจริงเลย" เขาครางกับริมฝีปากของหล่อน น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความหลงใหลที่เขาไม่เคยแสดงให้ฉันเห็น "ส่วนเธอนั้น... เป็นแค่รูปปั้นเย็นชาที่สมบูรณ์แบบ"
รูปปั้น... นั่นคือทั้งหมดที่ฉันเป็นสำหรับเขา
"เธอจะเป็นเด็กดีให้ฉันใช่ไหม" เขาพึมพำ มือของเขาลูบไล้ลงมาตามแขนของหล่อน "ฉันจะซื้อสร้อยข้อมือคาร์เทียร์ที่เธออยากได้ให้ อันที่มีเพชรน่ะ แค่เป็นเด็กดีก็พอ"
เขากำลังซื้อความยินยอมของหล่อน ปฏิบัติกับหล่อนเหมือนของเล่นราคาแพง ข้อตกลงนั้นชัดเจน
เลือดในกายฉันกลายเป็นน้ำแข็ง ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ อย่างมั่นคง แล้วเดินกลับเข้าไปในงานเลี้ยง หน้ากากแห่งความสมบูรณ์แบบอันสงบนิ่งของฉันกลับมาเข้าที่ ฉันเจออารยายืนอยู่ใกล้บาร์ รอยยิ้มเยาะเย้ยอย่างผู้มีชัยปรากฏบนใบหน้าของหล่อน รอยคล้ำแดงๆ—รอยจูบ—ปรากฏให้เห็นที่ข้างคอของหล่อน ตราประทับความเป็นเจ้าของของเขา ที่แสดงให้ฉันเห็น
แล้วหล่อนก็เห็นฉัน ดวงตาของหล่อนหรี่ลง และด้วยความกล้าที่ทำให้ฉันตกตะลึง หล่อนเดินตรงมาหาฉัน ต่อหน้าลูกพี่ที่ภักดีที่สุดของอเล็กซ์สามคนและลูกน้องของพวกเขา หล่อนยื่นแก้วเปล่าของหล่อนออกมา
"ไปรินเหล้ามาให้ฉันหน่อย" หล่อนพูด น้ำเสียงหยดด้วยความดูถูก มันคือการท้าทายในที่สาธารณะ นางบำเรอสั่งให้ราชินีรับใช้
ลูกพี่ทั้งหลายตัวแข็งทื่อ นี่คือการละเมิดกฎที่ไม่อาจให้อภัยได้ เป็นการดูถูกภรรยาของรองหัวหน้าโดยตรง
ฉันจ้องมองหล่อน สีหน้าของฉันอ่านไม่ออก ฉันไม่ขยับ
แววตาตื่นตระหนกปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหล่อน หล่อนไม่คาดคิดว่าฉันจะปฏิเสธอย่างเงียบๆ หล่อนถอยหลังอย่างงุ่มง่าม ชนเข้ากับน้ำพุแชมเปญขนาดใหญ่ที่เป็นจุดเด่นของงานเลี้ยง
หอคอยแก้วคริสตัลโคลงเคลงอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะถล่มลงมาพร้อมกับเสียงดังสนั่น แชมเปญและเศษแก้วกระจายไปทั่วพื้น ฉันพยายามถอยหลัง แต่คลื่นของเหลวเหนียวๆ และของมีคมพุ่งเข้ามาหาฉัน เศษแก้วชิ้นหนึ่งบาดแขนฉัน และความตกใจทำให้ฉันสะดุดล้มลงกับพื้น
ความเจ็บปวดแล่นขึ้นมาที่แขน แต่มันเทียบไม่ได้กับความเจ็บปวดที่ตามมา
อเล็กซ์ ซึ่งอยู่อีกฟากของห้อง ไม่ได้แม้แต่จะมองมาที่ฉัน สายตาของเขาจับจ้องไปที่อารยา เขาผลักผู้คนออกไปจากทาง เสียงคำรามดังอยู่ในอก และพุ่งตัวไปข้างหน้าหล่อน ใช้ร่างกายของตัวเองบังหล่อนจากเศษแก้วที่ตกลงมา
เขาปกป้องหล่อน
ต่อหน้าคนทั้งตระกูล ลูกน้องของเขา คู่แข่งของเขา เขาเลือกเมียน้อยแทนภรรยาของเขา เขาทิ้งให้ฉันเลือดอาบอยู่บนพื้นขณะที่เขากอดหล่อนไว้ในอ้อมแขน น้ำเสียงของเขาตื่นตระหนก "คุณเป็นอะไรไหม เจ็บตรงไหนหรือเปล่า"
ศักดิ์ศรีของฉันแตกสลายอยู่บนพื้นพร้อมกับคริสตัล ฉันไม่มีค่าอะไรเลย
ฉันพยุงตัวเองขึ้น ไม่สนใจมือที่ยื่นเข้ามาช่วย ฉันเดินออกจากงานเลี้ยง เลือดหยดจากแขนลงบนพื้นหินอ่อนสีขาว ฉันขับรถไปที่คลินิกของตระกูลอีกครั้งด้วยตัวเอง
ขณะที่พยาบาลพันแผลให้ฉัน ฉันเห็นเขาผ่านกระจกของห้องส่วนตัวที่อยู่สุดทางเดิน อเล็กซ์อยู่ที่นั่น กำลังดูแลอารยา ซึ่งนอนอยู่บนเตียงด้วยท่าทีทุกข์ทรมานอย่างเสแสร้ง เขากำลังลูบผมของหล่อน สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างอ่อนโยนที่เขาไม่เคยแสดงให้ฉันเห็นเลยแม้แต่ครั้งเดียว
เขาได้เลือกแล้ว ฉันไม่ใช่แค่เบี้ยอีกต่อไป ฉันเป็นภาระ เป็นอุปสรรคที่ต้องกำจัด แผน "ชำระล้าง" ของเจ้าพ่อดนัยไม่ใช่แค่การหลบหนีอีกต่อไป มันคือการเอาชีวิตรอดของฉัน ฉันจะไม่เป็นนกขมิ้นในกรงของตระกูลเดชาบดินทร์อีกต่อไป
ฉันออกจากคลินิกและกลับไปที่เพนต์เฮาส์ที่ว่างเปล่าและเงียบสงบ ความเจ็บปวดที่แขนเป็นเพียงความรู้สึกตุบๆ แต่ในอกของฉัน ไฟเย็นยะเยือกได้ถูกจุดขึ้น มันไม่ใช่ไฟแห่งความหลงใหลที่อเล็กซ์ปรารถนา
มันคือไฟแห่งการล้างแค้น
