"ทานข้าวเสร็จแล้ว ทานยาหลังอาหารก่อนนะคะ" พุทธมิกาวางชามข้าวต้มลงบนโต๊ะแล้วหยิบยาหลังอาหารพร้อมกับน้ำดื่มส่งให้วิลสัน เขาเอื้อมมือมารับยาแล้วส่งเข้าปากพร้อมกับดื่มน้ำตามทันที ก่อนที่ครูพุทธจะรับแก้วน้ำแล้ววางลงบนโต๊ะข้าง ๆ กับชามข้าวต้มที่ถูกทานจะเกลี้ยงชาม
"ทานอาหารได้เยอะแบบนี้อีกไม่นานคุณวิลล์ก็หายดีค่ะ" ครูพุทธส่งยิ้มให้คนป่วยที่ตอนนี้ยังคงนั่งนิ่ง ดวงตาสีเทาของเขาจ้องมองใบหน้าสวยหวานของเธอไม่วางตา เล่นเอาคนถูกจ้องมองถึงกับเกิดอาการประหม่า
"ที่นี่ที่ไหนเหรอครับ ผมพอจะจำได้ว่าจะมาทำธุระที่หมู่บ้านผาเดือนแต่เกิดอุบัติเหตุเสียก่อน" วิลสันเอ่ยถามในขณะที่เธอช่วยพยุงเขาให้นั่งพิงหัวเตียง
"ที่นี่คือหมู่บ้านผาเชิงดาวค่ะ หมู่บ้านผาเดือนห่างจากที่นี่ไปอีกเกือบสิบกิโลเมตร ตรงที่รถคุณตกลงมาเป็นหน้าผา เรียกว่าผาเชิงดาว" พุทธมิกาบอกกับชายหนุ่มตรงหน้า ซึ่งเขาก็พยักหน้าตอบรับว่าเข้าใจ
"คุณวิลล์ต้องการให้ทางเราติดต่อกลับที่บ้านให้ไหมคะ ทุกสัปดาห์ฉันจะต้องเข้าไปในเมืองเพื่อหาซื้ออุปกรณ์การเรียนและสิ่งของจำเป็นสำหรับเด็ก ๆ และชาวบ้านในหมู่บ้าน ฉันจะได้ติดต่อญาติให้"
"นอกจากชื่อของตัวเองแล้ว ตอนนี้ผมยังจำเรื่องราวอื่น ๆ ของตัวเองไม่ได้เลยครับ" วิลสันตัดสินใจพูดปดคำโตออกไป เพราะตอนนี้เขาต้องการให้ฝ่ายที่ประสงค์ร้ายกับเขาเข้าใจว่าตัวเองได้ตายหรือหายสาปสูญไปแล้ว พวกมันจะได้เลิกไล่ล่า อย่างน้อยถ้าเขาจะกลับไปก็ควรจะแข็งแรงมากกว่านี้เสียก่อน สิ่งที่เขาเป็นห่วงที่สุดในตอนนี้คือมัมเคธี่กับทุกคนในครอบครัว ป่านนี้พวกท่านคงเป็นห่วงเขามาก วิลสันคิดไว้ว่าถ้าตัวเองแข็งแรงเมื่อไร จะหาทางส่งข่าวให้ทางบ้านได้รู้ว่าเขาเองปลอดภัยดี พวกท่านจะได้ไม่ต้องเป็นห่วง
"ฉันขอโทษด้วยค่ะที่ถามไปแบบนั้น เพราะคิดว่าคุณคงกังวลและอยากติดต่อกลับทางบ้าน ถ้าอย่างนั้นตอนนี้อยู่พักที่นี่ให้หายก่อนแล้วถ้าคุณจำได้หรือต้องการให้ฉันช่วยอะไรก็บอกได้เลยนะคะ" พุทธมิกาพูดพร้อมกับส่งยิ้มให้เหมือนเคย รอยยิ้มของเธอทำให้วิลสันรู้สึกสดชื่นและสดใสทุกครั้งที่ได้เห็น มันทำให้เขากระชุ่มกระชวยหัวใจแบบแปลก ๆ
"ถ้าอย่างนั้นคุณวิลล์พักผ่อนดีกว่าค่ะ เดี๋ยวฉันต้องขอตัวไปสอนหนังสือเด็ก ๆ ก่อน ตอนกลางวันจะแวะมาอีกครั้งนะคะ" ครูพุทธเอ่ยบอกพร้อมกับยกชามอาหารออกจากห้องไป
@ คฤหาสน์โจเซฟ
"เป็นไงบ้างคะ ได้ข่าวตาวิลสันบ้างไหม?" มัมเคธี่รีบเดินไปหาสามีที่เพิ่งกลับมาจากการค้นหาลูกชายโดยมีวิลเซนต์ และฟาบริซกับฟาเบียนเดินตามมาข้างหลัง
"ตอนนี้เราเจอจอนนี่แล้ว แต่ยังไม่เจอวิลสัน จากรอยไหม้ของยางรถที่ติดอยู่บนถนน รถน่าจะตกเหวลงไป ตอนนี้พวกเรากำลังเร่งมือตามหากันอยู่" แด๊ดโจเซฟนั่งลงที่โซฟาแล้วหลับตาลงอย่างอ่อนล้า
"โธ่.. ตาวิลล์ลูก ป่านนี้ลูกจะเป็นยังไงบ้างมัมใจจะขาดแล้ว" มัมเคธี่ซบหน้าลงกับฝ่ามือของตัวเองแล้วร้องไห้โฮ จนวิลเซนต์เองต้องเข้ามากอดปลอบ
"มัมทำใจดี ๆ ไว้นะครับ ไอ้วิลสันจะต้องปลอดภัย ผมยังสัมผัสถึงมันได้ ไอ้วิลเซอร์ก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน มัมเชื่อผมนะ" วิลเซนต์บอกผู้เป็นมารดา เพราะทั้งเขาและวิลเซอร์ต่างก็มั่นใจว่าวิลสันจะต้องปลอดภัยและอยู่ในที่ไหนสักแห่งอย่างแน่นอน
"แล้วเรื่องของวิลเซอร์เรียบร้อยแล้วใช่ไหม?" แด๊ดโจเซฟเอ่ยถามมัมเคธี่ถึงวิลเซอร์ที่ตามไปช่วยสิมิลัน ภรรยาสาวที่กำลังท้องแก่ เธอถูกจับตัวไปในขณะที่อยู่ที่ห้างหนึ่งในจังหวัดพังงา และเป็นวันเดียวกันกับที่วิลสันถูกยิง โดยคาดว่าน่าจะเป็นฝีมือของไอ้ฟรองซ์ ลูกชายของนายสเกนเช่นเดียวกัน
"ตาวิลเซอร์กับยัยมารตีจัดการไอ้ฟรองซ์กับพวกของมันหมดแล้ว หนูเก้ากับลูกในท้องปลอดภัยดี ส่วนอัลเฟรดถูกยิงเพราะเข้าไปบังกระสุนให้ตาวิลล์ ตอนนี้ทั้งสองคนพักฟื้นอยู่ที่โรงพยาบาล ตาครีย์ยอนบินไปดูอาการด้วยตัวเองแล้วค่ะ"
มัมเคธี่บอกกับสามีพลางเอามือเช็ดน้ำตาเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นครั้งนี้ กระทบกระเทือนจิตใจของเธอมากเกินกว่าหัวใจของคนเป็นแม่จะรับไหว มัมเคธี่ถึงขั้นกินไม่ได้นอนไม่หลับ ร่างกายซูบผอมไปภายในระยะเวลาแค่ไม่กี่วันเพราะเป็นห่วงวิลสันที่ตอนนี้ยังไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดีอย่างไร
"ผมว่ามัมขึ้นไปพักผ่อนก่อนดีกว่านะครับ วันนี้ผมกับแด๊ดลงมาจัดการย้ายจอนนี่มารักษาที่โรงพยาบาลของไอ้ครีย์แล้ว มันจะบินกลับมาดูให้ทันทีที่กลับจากพังงา ถ้าจอนนี่ฟื้น เราอาจได้ข้อมูลของวิลสันเพิ่ม มัมต้องทานข้าวแล้วพักผ่อนให้ร่างกายแข็งแรง ถ้าเจอไอ้วิลสันแล้ว ผมจะพามัมไปหามันทันที ดีไหมครับ"
วิลเซนต์บอกกับมารดา มัมเคธี่พยักหน้าทั้งน้ำตา เธอลุกขึ้นยืนโดยมีแด๊ดโจเซฟประคองไว้ แล้วพาเดินขึ้นไปพักผ่อนที่ชั้นบนของคฤหาสน์ โดยแด๊ดโจเซฟได้บอกให้ทุกคนแยกย้ายกันไปพักผ่อน เพราะวันพรุ่งนี้วิลเซนต์ต้องกลับไปที่เชียงรายเพื่อติดตามเรื่องของวิลสัน ส่วนแด๊ดโจเซฟต้องอยู่ที่นี่เพื่อดูแลงานที่บริษัทแทนลูกชายทั้งสามคน
Write Talk: สงสารครอบครัวพี่วิลล์จังเลย มีแต่เรื่องเศร้ารุมเร้า เป็นกำลังใจให้ครอบครัวทริปเปิ้ลวิลล์กันด้วยนะคะทุกคน
** เหตุการณ์ที่น้องเก้าถูกจับตัวไป อยู่ในเรื่องหลักของพี่วิลเซอร์กับน้องเก้านะคะ ติดตามอ่านได้ใน หลงกลรักมาเฟีย มีทั้งแบบรายตอนและอีบุ๊คจ้า
.
.
.
