ลูกหนี้รักมาเฟียร้าย

ตอนที่ 1

VIP Customer in the littler bar

[Bar & Restaurant Sathon]

กฎข้อห้ามของการเข้าใช้บริการ

ห้ามสูบบุหรี่

ห้ามทะเลาะวิวาท

‘เควินเฉิน’ มาเฟียหนุ่มร่างสูงโปร่งผิวขาวใบหน้าหล่อเหลาเป็นลูกครึ่งไทยฮ่องกง ที่สำคัญเป็นลูกชายของ ‘เฉินเหย่กง’ มหาเศรษฐีฮ่องกงที่ถูกขนานขามว่าเป็นผู้ทรงอิทธิพลแห่งเอเชียที่ไม่มีใครกล้าต่อกรด้วย

ทว่าเควินเฉินไม่ได้เดินตามรอยพ่อไปเสียทุกอย่างเขามีธุรกิจที่สร้างด้วยตัวเองอย่างอสังหาริมทรัพย์ในไทย โรงแรมหรูที่มีคาสิโนใต้ดิน รวมถึงร้านขายอัญมณีโบราณสำหรับลูกค้าที่ค่อนข้างมีฐานะ

เควินเฉินถือเป็นนักสะสมวัตถุโบราณตัวยง ไม่ว่าเขาจะไปงานประมูลวัตถุโบราณที่ไหน เขาต้องได้ในสิ่งที่ต้องการกลับมาทุกครั้ง

ข้อมือหนาที่สวมนาฬิกาแบรนด์เนมราคาหลักสิบล้านเดินล้วงกระเป๋ากางเกงขายาวสีดำเข้ามาภายในบาร์นั่งชิวขนาดกลางแห่งหนึ่งซึ่งไม่ได้หรูหราเหมือนบาร์อื่นๆ เหมือนที่พวกไฮโซชอบไปกัน

สองเท้ายาวที่สวมรองเท้าหนังเงาวับก้าวเดินไปยังโต๊ะอาหารที่เพื่อนสนิทนั่งรออยู่ ท่ามกลางบรรดาลูกค้าสาวๆ ที่นั่งดื่มแอลกอฮอล์ชิลๆ อยู่ในร้านต่างสะกิดให้หันมามองหนุ่มหล่อที่กำลังเดินเข้ามาเป็นตาเดียวกันเพราะนานๆ ทีจะมีผู้ชายไทป์ไฮโซราวกับพระเอกซีรีส์แวะเวียนมาที่นี่สักที

“ว่าไงมึง! ไม่ได้เจอกันนานยังฮ็อตเหมือนเดิมนะมึง ผู้หญิงมองเพียบเลยว่ะ” เซ้นต์เพื่อนสนิทเควินในไทยดีกรีลูกชายว่าที่นายกรัฐมนตรีคนต่อไปยืนขึ้นและจับมือทักทายแกมแซวเพื่อนรัก

สองคนนี้สนิทกันมาตั้งแต่เด็ก ทว่าเควินต้องไปย้ายไปฮ่องกงพร้อมกับครอบครัว นานๆ ถึงจะได้เจอหน้ากันสักที

“บอดี้การ์ดมึงอยู่ไหนวะ? กูไม่เห็นสักคน” เซ้นต์เอ่ยถามก่อนจะหันหน้าซ้ายขวาไปมองรอบตัวเควินเพราะปกติเพื่อนของเขาจะพาบอดี้การ์ดมาด้วยตลอด

“กูให้รอข้างนอก บาร์ที่นี่เล็กจะตายห่า ขืนพาเข้ามาด้วยเจ้าของร้านคงคิดว่ากูเอาคนมาถล่มร้านเขาดิ”

จริงอย่างที่เควินบอก บาร์สาธรเรียกได้ว่าเป็นบาร์ลับขนาดกลางซึ่งไม่ใหญ่มาก ถ้าพาบอดี้การ์ดนับสิบคนเข้ามาด้วยทั้งเจ้าของร้านทั้งลูกค้าได้แตกตื่นอย่างแน่นอน

คนที่มาใช้บริการที่นี่มักจะเป็นนักศึกษาไม่ก็พนักงานออฟฟิศทั่วไป ที่สำคัญราคาอาหารและเครื่องดื่มไม่แพงเลยสักนิด

การที่เควินกับเซ้นต์เลือกนัดเจอกันที่บาร์สาธร แต่ไม่นัดเจอกันที่บาร์หรูหราเพราะไม่อยากเจอคนรู้จัก เวลาไปบาร์หรูลักชูทีไร ต้องมีนักธุรกิจไม่ก็พวกไฮโซเข้าหา หรือไม่ก็ขอให้ช่วยเหลือเรื่องธุรกิจตลอด ทั้งคู่จึงตัดรำคาญด้วยการย้ายบาร์หนีเสียเลย

“ก็จริงของมึง ว่าแต่มึงจะมาอยู่ที่ไทยนานป่ะ หรือแค่หนีงานแต่งงานที่ต้องแต่งกับแฟนเก่ามึงชั่วคราว?”

“กูคงอยู่ไทยสักพัก มึงอย่าลืมดิ กูก็มีธุรกิจที่นี่เหมือนกัน ส่วนไอ้เรื่องแต่งงานกูอธิบายป๊ากูไปแล้วว่ากูกับเจนนี่เลิกกันเพราะเข้ากันไม่ได้ ป๊ากูก็ไม่ยอม เซ็งฉิบหาย!” เควินกระดกแอลกอฮอล์เข้าปากเมื่อนึกถึงเรื่องที่กวนใจมาตลอด

“อย่าบอกนะว่า…ป๊ามึงไม่รู้เรื่องที่มึงมาไทย?”

“กูว่าคงรู้แล้วแหละ ยังไงลูกน้องป๊ากูก็คอยรายงานอยู่แล้ว”

“ทำใจเถอะว่ะเควิน กูว่านะยังไงมึงก็หนีงานแต่งไม่พ้นหรอก คนรวยๆ อย่างเราไม่ได้มีชอยซ์ให้เลือกเหมือนคนธรรมดาทั่วไปนะเว้ย” เซ้นต์ตบบ่าเควินเบาเป็นการปลอบใจทางอ้อม ให้ทำใจเสียเนิ่นๆ

“จะยากอะไร กูก็แค่จ้างผู้หญิงสักคนมาแต่งงานกับกูไง มึงเชื่อดิคนที่เดือดร้อนเรื่องเงินมีเยอะแยะ”

เควินยักไหล่เพราะเขาคิดว่าสามารถแก้ปัญหานี้ได้อย่างง่ายดาย

เซ้นต์ได้แต่ส่ายหัว วิธีของเพื่อนเขาไม่ต่างจากการหนีปัญหาเลยสักนิด แต่ก็เข้าใจได้เพราะเควินกับเจนนี่คบหากันห้าปี สุดท้ายก็ไปกันไม่รอด ครั้นจะฝืนให้อยู่ด้วยกันต่อไปก็จะมีแต่ทำให้อึดอัดเปล่าๆ

ทว่าครอบครัวของเจนนี่กับครอบครัวของเควินอยากทั้งคู่ให้เป็นทองแผ่นเดียวกันเพราะเรื่องธุรกิจล้วนๆ กรรมจึงมาตกที่เควินเพื่อนสนิทของเขา

พอพูดเรื่องงานแต่งทีไรเควินไม่สบอารมณ์ทุกที มือหนาหยิบซิการ์ที่พกใส่ตลับขึ้นมาจุดไฟแช็กและพ่นควันขึ้นกลางอากาศ

“ขอโทษนะคะ ไม่อนุญาตให้สูบบุหรี่ภายในร้านค่ะ” เสียงหวานใสของหญิงสาวที่เอ่ยปากเตือนดังมาจากด้านหลังทำให้เพื่อนรักทั้งสองหันไปมองพร้อมกัน

‘นาลัน’ สาวเชียร์เบียร์คนสวยที่สวมเกาะอกสีแดงรัดรูป กระโปรงสั้นเหนือเข่าเผยให้เห็นต้นขาเนียนขาว ความสวยของเธอทำให้ทั้งเควินและเซ้นต์ต่างจ้องมองตาไม่กระพริบ

ใครจะคิดว่าบาร์เล็กๆจะมีผู้หญิงสวยอย่างกับนางฟ้าทำงานอยู่ด้วย

แต่คำพูดของสาวเชียร์เบียร์คนนี้ดูจะไม่มีผลกับเควินเพราะเขาก็ยังลอยหน้าลอยตาสูบซิการ์ต่อไปโดยไม่แคร์สายตาของเธอ นาลันจึงเอ่ยปากย้ำเตือนเป็นครั้งที่สองเพื่อให้เขาหยุดสูบสักที ทำให้เจ้าตัวรู้สึกหงุดหงิดที่ถูกรบกวนไม่จบไม่สิ้น