เขาตอนนี้ที่อาบน้ำชำระเหงื่อใคล จากการเข้าสวนเป็นที่เรียบร้อย เขาแต่งตัวด้วยเสื้อเชิ้ตแขนยาวธรรมดา แต่มันกลับส่งให้เขาดูดีและมีสง่าราศีสาว ๆ ทุกคน แค่ได้ยินชื่อของนายหัวราชสีห์ ก็อยากจะพลีกายคลานขึ้นเตียงมาหาเขาแทบทุกคน แต่คืนนี้เขาไม่ว่างด้วยซิ เพราะเขาตั้งใจจะพานางมะลิไปซื้อของในเมือง เขาคิดว่าคืนนี้คงต้องให้มันขึ้นมานวดให้เขาเหมือนทุกครั้งไป มันทำแบบนี้มาตั้งแต่เด็กจนโต แต่ตอนนี้สรีระที่เปลี่ยนไปของมันทำให้เขารู้สึกว่า อยากจะปกป้องทุกอย่างในร่างกาย
ของมันให้มิดชิดยิ่งกว่าเมื่อก่อน เขาเดินลงบันไดมาแล้วหันไปทางร่างอวบอิ่มตัวเล็กๆผิวสีน้ำผึ้งที่ยืนรอเขาอย่างใจจดใจจ่อ
"นายหัว เสร็จแล้วหรือจ๊ะ"
ราชสีห์ที่หันไปมองตามเสียงเรียกเล็ก ๆ เขามองมะลิตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า นี่มันเปลี่ยนไปขนาดนี้เลยหรอวะเนี่ย เพียงแค่เสื้อยืดตัวเล็ก ๆ กางเกงยีนส์สั้น ๆ ที่นางมะลิใส่มันทำให้นางมะลิดูเซ็กซี่ หน้าอกหน้าใจที่แทบจะล้นเสื้อยืดตัวเล็กๆออกมาอยู่แล้ว
"นางมะลิ เสื้อผ้ามึงนี่มันตัวเล็กขนาดนี้เลยหรือไง"
"ทำไมเหรอจ๊ะ นายหัว"
"มึงดูสิน่ะ มันจะคุมนมมึงไม่อยู่อยู่แล้ว"
"นายหัวพูดอะไรจ๊ะเนี่ย"
"มะลิไม่มีเสื้อผ้าใหม่ ๆ นะจ้ะ ก็ใส่มาตั้งแต่ ม.5 แล้ว แต่ก็คิดว่ามันยังใส่ได้อยู่นะจ๊ะ มันยังไม่ได้น่าเกลียดขนาดนั้นซะหน่อย"
"เออ...เถียงกูเก่งจริง ๆ มึงเนี่ย จะต้องมีเหตุผลมาแก้ต่าง แก้ตัวให้ตัวเองตลอดเลยนะ"
"มะลิไม่ได้แก้ตัวนะจ๊ะ นายหัว'
"เออ ๆ กูไม่อยากเถียงกับมึงแล้ว ไปขึ้นรถเดี๋ยวมันจะมืดซะก่อนตลาดมันจะวาย"
ร่างสูงที่ตอนนี้ต้องกลายเป็นคนขับรถ ให้กับเด็กในบ้านเพียงคนเดียวที่สามารถไปไหนมาไหนกับเขาได้ และสามารถทำให้เขากลายเป็นคนขับรถของเธอได้โดยที่ไม่มีใครกล้าทำ แม้แต่คนเดียว ส่วนมะลิที่ทำหน้างอนตุ๊บป่องตุ๊บป่อง เพราะว่านายหัวราชสีห์บอกว่าเสื้อของเธอตัวเล็กเกินไปแล้วก็เดินตามขึ้นรถไปแบบงอน ๆ ตอนนี้ก็ถึงตลาดแล้วคนตัวเล็กก็ยังไม่หายงอน
"นางมะลิ นี่มึงจะทำหน้าเป็นตูด แบบนี้อีกนานไหมเนี่ย"
"นายหัวมาว่ามะลิน่าเหมือนตูดได้ยังไงจ๊ะ มะลิออกจะน่ารักขนาดนี้"
"ใครเขาบอกมึง ว่ามึงน่ารัก"
"พี่ ๆ ในไร่ก็บอกทุกคน ว่ามะลิน่ารักมีแต่ นายหัวคนเดียวนี่แหละจะที่บอกว่ามะลิขี้เหร่"
"ฮ่า ๆ ๆ เออ..กูไม่เถียงกับมึงละ"
"เดี๋ยวกูจะไปเดินซื้อของนะ ส่วนมึงจะไปซื้ออะไรของใช้ก็เอาเงินนี่ติดตัวไป ถ้าไม่พอก็บอกกู"
"ไม่เป็นไรจ้ะนายหัว ไม่ต้องให้มะลิหรอก ครั้งที่แล้วที่นายหัวให้ไว้มะลิยังเหลืออยู่เลยจ้ะ"
"ผู้ใหญ่ให้ของ มึงมีหน้าที่รับก็รับไป ไม่ต้องปฏิเสธทำงานเองได้ แล้วหรือไงฮึ"
"ขอบคุณค่ะ นายหัว"
ราชสีห์ปล่อยให้มะลิเดินตลาดเพียงลำพัง ส่วนตัวเขาก็ไปซื้อของใช้ที่ต้องการระหว่างที่เขาเดินไปเรื่อย ๆ เขาไปสะดุดใจสะดุดตากับร้านเสื้อผ้าผู้หญิง เสื้อน่ารัก ๆ มากมาย มันทำให้เขาคิดถึงนางมะลิของเขาขึ้นมาทันทีเขาจึงเดินเข้าไปถามแม่ค้า
"แม่ค้าฉันอยากได้เสื้อไซส์หน้าอกประมาณ 46เอว 26-27 ช่วยดูให้ฉันหน่อยได้ไหม"
"สวัสดีค่ะคุณราชสีห์ อันนี้มันเสื้อผ้าผู้หญิงนะจ๊ะไม่ทราบว่าในหัวราชสีห์จะซื้อไปให้สาวที่ไหนคะ"
"ผมไม่ได้ซื้อให้สาวที่ไหนหรอก จะซื้อให้กับเด็กในไร่นะเห็นเสื้อผ้ามันเก่า ๆ ขาด ๆ แล้วสงสารมัน"
คำพูดที่ไม่ได้คิดอะไรของราชสีห์ มันดูไม่ได้มีความพิเศษอะไรมากนักสำหรับเขามันก็แค่เป็นการ ซื้อของให้เด็กที่เขาชุบเลี้ยงมาเท่านั้นตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาเลี้ยงนางมะลิมาอย่างดี เขาไม่เคยคิดอยากจะให้มันลำบากไปมากกว่านั้น เพราะด้วยชะตาชีวิตของมันก็ลำบากมากอยู่แล้วเขาจึงไม่อยากจะซ้ำเติมมัน
"นายหัวราชสีห์เอากี่ตัวจ๊ะมีสีชมพูสีขาว"
"แม่ค้าคนสวยช่วยจัดให้ฉันเลยได้ไหมจ๊ะเอาซัก 10 ตัวแล้วก็ขอกางเกงยีนส์ยาวประมาณหัวเข่าให้ฉันอีก 10 ตัวนะจ๊ะ"
หลังจากคุยกับแม่ค้าเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แม่ค้าก็จัดการเสื้อผ้าให้กับราชสีห์อย่างเสร็จสรรพ เขาเดินหิ้วของพะรุงพะรังกลับไปที่รถ เขาหันซ้ายหันขวาไม่เห็นนางมะลิร่างบางของเขา ปกติมะลิจะเป็นคนที่ซื้อของรวดเร็วกว่าเขาเสมอ มันจะต้องเป็นคนมายืนรอเขา แต่ครั้งนี้มันกลับมาช้ากว่าเขา ราชสีห์รีบวางของทั้งหมดลง ใส่ไว้ที่หลังกระบะแล้วออกไปเดินตามหามะลิเขากลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีกับเด็กของเขา
ทางด้านมะลิที่ตอนนี้เธอเดินมาซื้อชุดชั้นในในตลาดและซื้อข้าวของอีกนิดหน่อย แต่ระหว่างทางมีผู้ชายคนนึง พยายามตามจีบเธอขอเบอร์เธอแต่ เธอไม่ได้ให้แล้วไม่เล่นด้วย มันจึงพยายามคุกคามเธอเดินตามเธอมาตลอด เธอกำลังรีบหนีผู้ชายคนนี้ให้ไวที่สุด เพราะเธอรู้สึกเหมือนโดนคุกคามเข้าไปทุกที
"ทำไมเธอต้องเดินหนีฉันล่ะ ฉันชอบเธอนะ"
"อย่ามายุ่งกับฉันเลยจ้ะ ฉันขอร้องนะ"
"ฉันขอเบอร์เธอหน่อยได้ไหมล่ะ"
"ฉันไม่สะดวกใจจริงๆจ้ะ"
"หรือว่าจะให้ฉันเดินตามไปส่งที่รถดี"
"อย่าเลยจ้ะ อย่ามายุ่งกับฉันเลยนะจ๊ะ"
"ทำเป็นเล่นตัวนักนะ!!"
ราชสีห์ที่เขาได้ยินทุกการสนทนา ของมะลิกับผู้ชายตรงหน้าเขาพยายามข่มอารมณ์โกรธเพราะไม่อยากมีเรื่องหรือทำร้ายใครเมื่อไหร่ที่เขาลงมือแปลว่าคน ๆ นั้นไม่ถึงฆาตก็ต้องนอนห้องไอซียู แต่ดูเหมือนไอ้ผู้ชายดวงซวยคนนั้นกำลังจะถึงฆาตซะแล้ว เพราะมันมายุ่งกับคนของเขา
"เร็ว ๆ ฉันขอเบอร์หน่อย ฉันเบอร์ขอเบอร์มือถือแค่นี้ให้ไม่ได้หรอเล่นตัวจริงๆเลย"
"พลัว ตุ๊บ ตุ๊บ โอ๊ย..เจ็บ อะไรวะเนี่ย"
เสียงหมัดกระทบหน้าของไอ้ผู้ชายคนที่พยายามยุ่งวุ่นวายกับมะลิราชสีห์ได้ซัดหมัดใส่หน้ามัน รวมทั้ง ประเคนเท้าให้มันอย่างสาสมจนลงไปนอนกองอยู่ที่พื้น
"นายหัวพอเถอะจ้าพอแล้ว"
ราชสีห์หันกลับไปมองร่างเล็ก ๆ ที่ตอนนี้กำลังกลัวและตกใจ ราชสีห์ได้ยินเสียงของมะลิทำให้เขา ได้สติกลับขึ้นมาอีกครั้ง เขาหันกลับไปมองไอ้ผู้ชายเฮงซวยที่ตอนนี้นอนจมกองเลือดอยู่
"มึงจำไว้ว่าอย่ามายุ่งกับคนของกูอีก...!!! รอบนี้กูแค่สั่งสอน รอบหน้ากูจะยิงกบาลมึงทิ้งซะ"
"ไปมะลิกลับบ้าน..!!!"
ราชสีห์เดินจูงมือมะลิมาฝ่าฝูงคนในตลาด เขาไม่สนใจทุกสายตาที่มองจ้องมาที่เขา สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่เขาและมะลิ ต่างพากันซุบซิบนินทาต่สิ่งเดียวที่ราชสีห์สนใจคือนางมะลิ มันเจ็บตรงไหนหรือเปล่านะเพราะตอนนี้เขาเห็นน้ำตามันคลอหน่วยเต็มสองดวงตาสวย น้ำใส่ไหลปริ่มดวงตาเหมือนจะไหล แต่ไม่ไหล นางมะลิมันคงไม่กล้าร้องไห้ออกมาเพราะกลัวว่าเขาจะดุมัน
"มึงเป็นอะไรหรือเปล่ามะลิ"
"ฮึก ฮึก ไม่เป็นอะไรจ้ะนายหัว"
เสียงบ่นอู่อี้อยู่ในลำคอ สะอึกสะอื้นปากมันบอกว่าไม่เป็นอะไรแต่หางตาทั้งสองข้างของมันกับมีน้ำตาไหลพราก
"แล้วมึงไม่เป็นอะไรจะร้องไห้ทำไม"
"ฉันแค่ตกใจฉันกลัวนายหัวเป็นอะไรจ้ะ ในหัวเจ็บตรงไหนไหมจ๊ะขอมะลิดูหน่อยได้ไหม"
คำพูดของนางมะลิทำให้ราชสีห์รู้สึกแปลก ๆ กับแววตาท่าทีของนางมะลิที่เป็นห่วงเขา มันทำให้หัวใจของเขารู้สึกอะไรบางอย่าง แต่เขายังไม่อาจมอบใจหรือเชื่อใจผู้หญิงคนไหนได้อีก หลังจากที่เขาโดนผู้หญิงชั่วช้าคนนึงหักหลังทิ้งเขาไปตอนที่ธุรกิจของเขาล้ม ผู้หญิงคนนั้นกลับทิ้งเขาไปกับผู้ชายคนอื่นในขณะที่เขาลำบากมาก กว่าเขาจะกลับมายืนได้เป็นนายหัวขนาดนี้เขาก็ผ่านความเจ็บปวดมาไม่น้อย
"กูไม่เป็นอะไรมากหรอกมึงไม่ต้องเป็นห่วงกู"
"มะลิกลัวนายหัวจะต้องมาเจ็บตัวเพราะมะลิค่ะ"
"กูไม่เป็นอะไรแล้ว มึงก็หยุดร้องไห้เถอะ คนมองกันทั้งตลาดเขาจะคิดว่ากูรังแกมึง"
"จ๊ะะในหัวมะลิไม่ร้องแล้ว"
