ตรรกะผีบ้าผีบออะไรของหมอนี่เนี่ย？！
เด็กสาวถึงกับหมดคำจะพูด เธอใช้สองมือยันแผงอกของป๋อเยี่ยนเจวี๋ยไว้และพยายามผลักเขาออกไปอย่างสุดแรงเกิด แต่ทว่ามัดกล้ามเนื้อที่ฝ่ามือได้สัมผัสกลับแข็งแกร่งราวกับกำแพงหินอันเย็นเฉียบ ไม่ว่าเธอจะออกแรงแค่ไหน แขนของป๋อเยี่ยนเจวี๋ยก็ไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่นิดเดียว
เธอรู้สึกโมโหยิ่งขึ้นไปอีก จึงง้างมือขึ้นหมายจะตบหน้าป๋อเยี่ยนเจวี๋ยทันที
เผยจี้ชวนที่ยืนอยู่ข้างหลังร้องโวยวายออกมาว่า “พี่เยี่ยน……” ยัยทาสสาวนี่ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือไง？！
ทว่าแทนที่ป๋อเยี่ยนเจวี๋ยจะโกรธเคือง เขากลับยกมือขึ้นไปหยุดการกระทำของเด็กสาวเอาไว้โดยการยั้งมือที่เธอกำลังจะฟาดลงมาให้ค้างอยู่กลางอากาศ
น้ำเสียงเกียจคร้านของเขาแฝงไปด้วยการหยอกล้อ “เวลากลางวันแสกๆ ยังจะทำเรื่องแบบนี้อีกเหรอ？ อายุยังน้อยอยู่เลยแท้ๆ แต่ดันฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง รู้จักแต่การยั่วยวนผู้ชายเนี่ยแหละ”
“……”
ยั่วยวนบ้านแกสิ！
เด็กสาวถูกป๋อเยี่ยนเจวี๋ยใช้กำลังโอบกอดเอาไว้ ภายใต้ผ้าบางที่ขาดรุ่งริ่ง ผิวพรรณที่เปิดเปลือยของเธอแนบชิดกับท่อนแขนของเขาทั้งอย่างนั้น
ไอเย็นตามปกติจากร่างกายของผู้ชายที่แผ่ซ่านออกมา ทำให้เธอหวั่นใจขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ จนต้องพยายามดิ้นรนขัดขืนอย่างไม่ลดละ
แต่ป๋อเยี่ยนเจวี๋ยไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยมือเลยแม้แต่น้อย กลับกันคือเขาดันโอบรัดแน่นยิ่งขึ้นไปอีก เมื่อเห็นท่าทางโมโหจนหัวฟัดหัวเหวี่ยงของเธอ เขาก็ยิ่งเกิดความสนใจเข้าไปใหญ่
จังหวะนั้นเอง นักธุรกิจผู้ร่ำรวยที่ชนะการประมูลก็ได้ลากร่างกายอ้วนฉุวิ่งเข้ามา ทันทีที่เห็นเด็กสาว นัยน์ตาของเขาก็ต้องฉายแววหื่นกระหายออกมา “นี่คือยอดหญิงที่ฉันยอมจ่ายเงินประมูลมานะ…… เธอคือคนของฉัน！”
ทว่ายังไม่ทันได้เข้าใกล้ป๋อเยี่ยนเจวี๋ย เขาก็โดนเผยจี้ชวนชักปืนออกมาจ่อที่หน้าผากซะก่อน
นักธุรกิจผู้ร่ำรวยไม่กล้าขยับเขยื้อนอีก ความโกรธจัดทำให้สีหน้าของเขาแดงก่ำราวกับตับหมูไม่มีผิด “พวกแกรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร？ ฉัน……”
“คุณลู่ อย่ารนหาที่ตายเลยดีกว่า！” ผู้ดำเนินการประมูลรีบถลาเข้าไปรั้งเขาเอาไว้ พร้อมกับถลึงตาใส่เขาอย่างดุดัน
จังหวะที่หันไปมองป๋อเยี่ยนเจวี๋ย เขาก็ทั้งค้อมหัวและย่อตัวด้วยความนอบน้อมในทันที “คุณชายป๋อครับ เป็นเพราะทาสสาวของพวกเราไม่รู้ความ บังเอิญทำของประมูลของคุณเสียหายโดยไม่ได้ตั้งใจระหว่างหลบหนี พวกเรายินดีชดใช้ให้คุณเป็นสองเท่าเลยครับ……”
สีหน้าที่ดูไม่ใส่ใจของป๋อเยี่ยนเจวี๋ยแต่เดิม เมื่อได้ยินคำว่า ‘ทาสสาว’ ดวงตาสีดำขลับอันลุ่มลึกที่ดูเย้ายวนก็พลันฉายแววเย็นชาจากความไม่พอใจออกมาทันที
อยู่ๆ ผู้ดำเนินการประมูลก็สัมผัสเจตนาฆ่าที่อันตรายขึ้นมาดื้อๆ แต่ก็ไม่รู้ว่าตัวเองพูดอะไรผิดไปเหมือนกัน จึงทำใจดีสู้เสือและพูดต่อไปว่า “คุณชายป๋อครับ คุณคิดว่าตอนนี้……”
“ฉันจะพาตัวเธอไป”
ริมฝีปากบางๆ ของป๋อเยี่ยนเจวี๋ยพูดออกมาอย่างเย็นชาแค่สั้นๆ
เป็นการพูดที่กระชับรวบรัด ไม่เหลือช่องว่างให้กังขาใดๆ ทั้งสิ้น
ผู้ดำเนินการประมูลถึงกับตกตะลึงยกใหญ่ “คุณชายป๋อครับ！ เรื่องนี้ไม่ได้เด็ดขาดเลยนะครับ！ ทาสสาวคนนี้เป็นของประมูลของเกาะสวรรค์เรา ซึ่งตอนนี้ได้ถูกประมูลออกไปเรียบร้อยแล้ว…… ยิ่งไปกว่านั้น เธอ เธอคือ……”
เขาอึกอัก พูดอะไรไม่ออก
ป๋อเยี่ยนเจวี๋ยใช้นิ้วมือเรียวยาวแตะลงบนเอวคอดกิ่วของเด็กสาวเบาๆ ท่าทางที่ดูเหมือนไม่ใส่ใจของเขากลับแฝงไปด้วยความปรารถนาในการครอบครองอย่างแรงกล้า
ซึ่งคำพูดของเขาไม่ใช่การเจรจา แต่เป็นคำสั่ง “ราคาที่ปิดจบการประมูลเธอคือหนึ่งหมื่นล้าน ฉันจ่ายให้สองเท่าเลย”
นี่คือราคาที่สูงลิ่วเป็นประวัติการณ์นับตั้งแต่สถานที่ประมูลของเกาะสวรรค์เปิดทำการมา！
ทันทีที่ป๋อเยี่ยนเจวี๋ยพูดจบ เผยจี้ชวนก็หยิบเช็คออกมาเขียน แล้วก็ยื่นให้เขาทันที
ปลายนิ้วขาวซีดของป๋อเยี่ยนเจวี๋ยคลายออกจากกัน ทำให้เช็คแผ่นนั้นปลิวลงสู่พื้น
ผู้ดำเนินการประมูลพูดอย่างสั่นเทาว่า “คุณชายป๋อครับ ผมไม่กล้ารับเงินนี่หรอกครับ มันไม่เป็นไปตามกฎของเกาะสวรรค์เรา……”
ป๋อเยี่ยนเจวี๋ยกระตุกริมฝีปากสีแดงสดยิ้มบางๆ ออกมา ก่อนจะพูดเสียงเรียบว่า “ถ้าฉันทำลายที่นี่ทิ้ง กฎก็จะถูกทำลายตามไปด้วยใช่ไหม？ ！”
ทั้งที่เป็นคำขู่ที่โอหังอวดดีสุดๆ แต่เขากลับพูดออกมาเหมือนกับกำลังพูดว่าวันนี้อากาศดีมากอย่างนั้นแหละ
ผู้ดำเนินการประมูลถึงกับสั่นสะท้าน แล้วก็เงียบปากไปในทันที
ป๋อเยี่ยนเจวี๋ยไม่พูดอะไรอีก เขาหยิบเสื้อมาคลุมร่างกายที่เกือบจะเปลือยเปล่าของเด็กสาวไว้อย่างลวกๆ จากนั้นก็อุ้มเธอขึ้นมาและเดินจากไปทันที
เผยจี้ชวนและกลุ่มชายชุดดำรีบตามไปแบบติดๆ
“คุณชายป๋อครับ……”
ผู้ดำเนินการประมูลอ้าปากค้างพลางมองตามแผ่นหลังที่สูงโปร่งสง่างามของชายผู้สูงศักดิ์คนนั้น ทว่าสุดท้ายก็ไม่กล้าไล่ตามไป
ป๋อเยี่ยนเจวี๋ยเป็นใครกัน？ เบื้องหลังของเขาคือตระกูลมหาเศรษฐีระดับแนวหน้าที่กุมชะตากรรมเศรษฐกิจของประเทศฮวาเอาไว้ ธุรกิจในเครือครอบคลุมทั้งขาวและดำ
ส่วนทาสโลหิตตัวน้อยที่ดิ้นรนขัดขืนอย่างสุดชีวิตเมื่อครู่นี้ พอถูกป๋อเยี่ยนเจวี๋ยอุ้มเข้าหน่อย เธอกลับยอมซบไหล่เขาอย่างว่าง่ายซะอย่างนั้น
ผู้ดำเนินการประมูลเงยหน้าขึ้นไปสบเข้ากับดวงตาสีมรกตของเด็กสาวที่จ้องมองมาทางเขาพอดี
ในแววตาของเด็กสาวเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้นดีใจที่จะได้หลบหนีออกไปจากที่นี่ รวมถึงยังมีประกายเย็นเยียบจากความอาฆาตแค้นอย่างแรงกล้าแฝงอยู่ในนั้นด้วย
ที่เธอไม่โวยวายและไม่ดื้อรั้น เป็นเพราะจะได้อาศัยป๋อเยี่ยนเจวี๋ยหนีไปจากที่นี่ได้อย่างถาวร
นักธุรกิจผู้ร่ำรวยที่อยู่ข้างๆ ยังคงด่าทอด้วยความโกรธแค้นไม่หาย ในขณะที่ผู้ดำเนินการประมูลกลับทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง “คุณเลิกด่าได้แล้วครับ！ ความจริงแล้ว ต่อให้คุณจะประมูลเธอไปได้ คุณก็พาตัวเธอไปไม่ได้อยู่ดี เพราะเถ้าแก่ไม่ได้คิดจะขายเธอตั้งแต่แรกอยู่แล้ว…… เถ้าแก่ให้ความสำคัญกับเธอถึงขนาดนั้น จะตัดใจขายได้ยังไง？”
เมื่อทาสโลหิตเพียงหนึ่งเดียวที่ประสบความสำเร็จจากการวิจัยมานานหลายปีได้ออกจากเกาะสวรรค์ไปแล้ว ผลลัพธ์ที่ตามมาจะต้องร้ายแรงเกินกว่าจะจินตนาการได้แน่……
