การต่อสู้และถอยหนีดำเนินต่อไปเรื่อยๆจนถึงขอบเขตแดนของมธุรรัฐ
“ฝ่าบาท เสด็จทางนี้ ก้าวพ้นแม่น้าสายนี้ไปก็เข้าเขต สิงขรรัฐแล้วพระเจ้าค่ะ” องครักษ์ซึ่งบัดนี้บาดเจ็บสาหัสและเหลือรอดมาเพียงคนเดียวกับนางกำนัลที่บาดเจ็บไม่น้อยไปกว่าทรรศินาเลยชี้ให้เจ้านายสาวดู
“ทรงข้ามแม่น้ำนั่นไปพระเจ้าค่ะ หม่อนฉันสกัดพวกมันไว้เอง” กล่าวจบทั้งสองคนก็นั่งคุกเข่าและกราบแทบพระบาทเจ้าฟ้าหญิง
“เราสองคนทูลลา ทรงพระเจริญ พระเจ้าค่ะ” สองคนกล่าวขึ้นพร้อมๆกัน
“เจ้าไปกับเราเถิด มาด้วยกันก็ต้องไปด้วยกัน ลุกขึ้นเถิด” ทรรศินาตรัส สุรเสียงเต็มเปี่ยมไปด้วยความอาทร
“รีบเสร็จเถิดพระเจ้าค่ะ เดี๋ยวพวกมันจะตามมาทัน เราสองคนยินดีตาย แต่ฝ่าบาทต้องทรงมีพระชนม์ชีพนะ พระเจ้าค่ะ”
ในยามนี้ขัตติยะมานะหมดสิ้นแล้ว ทรงทรุดองค์ลงไปกอดนางกำนัลแล้วกันแสง น้ำพระเนตรหลั่งริน มันจะเป็นหยาดอัสสุชลสุดท้ายที่หลั่งรินบนผืนแผ่นดินมธุร
นางกำนัลส่งห่อผ้าที่ผูกมาอย่างแน่นหนาถวายแด่เจ้าฟ้าหญิงทรรศินา ในขณะนั้นทหารหลวงก็ตามมาถึงเขตแดน องครักษ์พาร่างกายที่โชกเลือดมาปกป้องเจ้านายสาวไว้ นางกำนัลก็เช่นกัน ต่างยืนประจันหน้ากับศัตรูโดยไม่หวั่นเกรง
“รีบเสด็จไปพระเจ้าค่ะ แค่กลางแม่น้ำฝ่าบาทก็รอดแล้ว ไม่มีใครหน้าไหนกล้านำอาวุธเข้าไปในเขตสิขรรัฐโดยไม่ได้รับอนุญาตหรอก พระเจ้าค่ะ” องครักษ์หันมาเร่งเจ้านายสาวแล้วการต่อสู้ก็เริ่มขึ้น
ทรรศินาลังเลอยากจะอยู่สู้รบกันให้ถึงที่สุด ชีวิตนี้ยอมสิ้นแล้ว แต่อีกใจก็อยากรักษาชีวิตไว้เพื่อจะกลับมาทวงทุกอย่างคืน
“เสด็จเถิดพระเจ้าค่ะ กระหม่อมจะทานพวกมันไม่ไหวแล้ว” ขาดคำดาบคมวาววับก็ทิ่มแทงเข้าที่หน้าท้องขององครักษ์ผู้ภักดีอย่างจัง เลือดแดงข้นทะลักออกทางปาก แต่สายตาแข็งกร้าวของเขากลับไม่แสดงความเจ็บปวดใดๆ ทั้งสิ้น ยังกัดฟันต่อสู้ฟาดฟันศัตรูต่อไป
ทรรศินาก็ใช้ดาบฟาดฟันทหารหลวงไปพร้อมกับการถอยหนีลงแม่น้ำที่เย็นยะเยือก ความเจ็บปวดจากบาดแผลแห่งสู้รบ พระทัยที่ปวดร้าวจากการที่เห็นผู้ภักดี ถูกฆ่าตายจากน้ำมือพวกเดียวกันไปต่อหน้าต่อตาคนแล้วคนเล่า เมื่อมาถึงกลางแม่น้ำทุกอย่างจะจบสิ้นจริงหรือ…แต่เมื่อทรงหันกลับไป
องครักษ์ที่ยืนตระหง่านแต่ไร้ซึ่งลมหายใจ ดาบหลายสิบเล่มปักอยู่ทั่วตัว นางกำนัลก็นอนสิ้นลมอยู่ริมแม่น้ำ บัดนี้สายน้ำแห่งนี่กลายเป็นสีแดงเข้ม ดาบในมือทรรศินาพุ่งเข้าหาเหล่าทหารหลวง หวังให้การติดตามล่าช้าลง ส่วนพระองค์เองก็ลุยน้ำเข้าไปในเขตสิงขรรัฐ
ทหารหลวงยังลุยน้ำตามมาหวังจับเจ้าฟ้าหญิงกลับไปให้ได้ แต่พอจะก้าวข้ามพ้นกลางแม่น้ำลูกศรนับร้อยดุจฝนห่าใหญ่ก็พุ่งลงไปขวางทาง ทหารหลวงต่างพาถอยทัพกลับไป นี่หรือที่ใครๆมักพูดว่า เจ้าหลวงแห่งสิขรรัฐทรงดุเยี่ยงเสือ ทุกกระเบียดนิ้วในแผ่นดินห้ามมิให้ผู้ใดลุกล้ำกล้ำกลาย
