มุมมองของเอวา
“แผลนี้ต้องเย็บนะครับ” หมอที่คลินิกพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เป็นแผลลึก เกือบจะแน่นอนว่าจะทิ้งรอยแผลเป็นไว้”
รอยแผลเป็น
อีกหนึ่งรอยที่จะเพิ่มเข้าไปในคอลเลกชันที่เดชทิ้งไว้บนตัวฉัน แม้ว่ารอยอื่นๆ จะมองไม่เห็นบนผิวหนังก็ตาม
ฉันจำได้ว่าเมื่อหลายปีก่อน ฉันเคยโดนกระดาษบาดตอนช่วยเขาจัดระเบียบเอกสารงานวิจัย
มันเป็นแผลเล็กนิดเดียว แทบจะไม่เป็นรอยขีดข่วน แต่เขาทำเหมือนฉันบาดเจ็บสาหัส
เขาทำความสะอาดแผลด้วยแผ่นแอลกอฮอล์ ติดพลาสเตอร์ให้อย่างระมัดระวัง และจูบที่นิ้วของฉัน ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนที่ทำให้หัวใจของฉันเจ็บปวดด้วยความรัก
ผู้ชายคนนั้นหายไปแล้ว
หรือบางทีเขาอาจไม่เคยมีตัวตนอยู่เลย
มันจบแล้ว
เรื่องนั้นชัดเจนอย่างที่สุดและไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้
โทรศัพท์ของฉันสั่นด้วยข้อความจากเขา
เดช: ได้ยินว่าคุณประสบอุบัติเหตุ มือเป็นอะไรมากไหม ผมให้เลขาจัดการค่ารักษาพยาบาลให้แล้วนะ ถ้าต้องการอะไรก็บอกเธอได้เลย
เขาจ้างคนอื่นมาแสดงความกังวลแทน
เขาไม่แม้แต่จะแสร้งทำมันด้วยตัวเองอีกต่อไป
ฉัน: ฉันไม่เป็นไร ไม่ต้องการความช่วยเหลือจากคุณ
ฉันจ่ายบิลเองด้วยเงินเก็บก้อนสุดท้ายแล้วนั่งแท็กซี่กลับบ้าน
ความเงียบภายในบ้านเป็นเหมือนตัวตนที่จับต้องได้ มันกดทับฉันจากทุกทิศทุกทาง
ฉันกลืนยาแก้ปวดสองเม็ดแล้วผล็อยหลับไปอย่างกระสับกระส่ายและไร้ฝันบนโซฟา
ฉันสะดุ้งตื่นในอีกหลายชั่วโมงต่อมา
ประตูหน้ากำลังเปิด
เดชกลับมาแล้ว
เกือบจะตีสาม
เขาก้าวผ่านห้องนั่งเล่นที่มืดมิด เงาของเขาสะท้อนกับแสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านหน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดาน
เขามีกลิ่นน้ำหอมราคาแพงจางๆ กลิ่นน้ำหอมของอรอินทร์ และกลิ่นวิสกี้
เขาเห็นฉันบนโซฟาและการเคลื่อนไหวของเขาก็หยุดนิ่ง
เขาเดินเข้ามาคุกเข่าข้างๆ ฉัน มือของเขายื่นออกมาลูบผมของฉัน
“เอวา” เขาพึมพำ เสียงของเขาข้นคลั่กด้วยความง่วงและแอลกอฮอล์
เขาโน้มตัวเข้ามา ริมฝีปากของเขาแตะที่ริมฝีปากของฉัน
ฉันผงะถอย ความเจ็บปวดที่แหลมคมแล่นขึ้นมาตามแขนจากมือที่เย็บแผล
“อย่า” ฉันกระซิบ คำพูดนั้นแทบจะไม่ได้ยิน
เขาถอยกลับ คิ้วขมวดด้วยความสับสน
ในแสงสลัว ฉันเห็นแววตาประหลาดใจของเขา ราวกับว่าเขาไม่เข้าใจการปฏิเสธของฉัน
ฉันไม่เคยปฏิเสธเขามาก่อน
“ขอโทษ” เขาพูด เสียงของเขาชัดขึ้นเล็กน้อย
เขาถอนหายใจ เอามือเสยผมที่จัดทรงมาอย่างดี
“คืนนี้มันแย่มาก พี่ขอโทษเรื่องที่เกิดขึ้นที่โรงแรม มัน... ซับซ้อน”
เขามองฉัน แววตาของเขาอ่อนลงเป็นความจริงใจที่ฝึกฝนมาอย่างดีที่ฉันรู้จักดี
“คุณรู้ใช่ไหมว่าคุณเป็นคนเดียวสำหรับพี่ คุณจะเป็นคุณนายเดย์เสมอ ภรรยาคนเดียวของพี่”
ภรรยาคนเดียวของพี่
ตำแหน่งนี้ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นเรื่องตลก
เรื่องตลกที่โหดร้ายและน่าสมเพช
ฉันเป็นภรรยาที่เขาซ่อนไว้ในห้องใต้หลังคา คนที่เขาจ่ายเงินเพื่อให้หายตัวไป
เขาดูเหมือนจะตีความความเงียบของฉันว่าเป็นการยอมรับ
เขาลุกขึ้น ยืดตัว
“คืนนี้พี่จะนอนในห้องทำงานนะ ไม่อยากรบกวนคุณ”
เขาหายเข้าไปในห้องโถง ทิ้งให้ฉันอยู่คนเดียวกับความเจ็บปวดที่มือและความว่างเปล่าในอก
ต่อมา ความเจ็บปวดที่ฝ่ามือปลุกฉันอีกครั้ง
ฉันย่องไปที่ห้องครัวเพื่อหายาแก้ปวดเพิ่ม
ขณะที่ฉันเดินผ่านห้องทำงาน ฉันได้ยินเสียงพึมพำของเขา
เขากำลังคุยโทรศัพท์
ฉันแนบหูเข้ากับประตู หัวใจของฉันกลายเป็นก้อนหินที่เย็นและหนักอึ้งในอก
“ใช่ เอกสารเซ็นเรียบร้อยแล้ว” เขาพูด เสียงของเขาเฉียบคมและเป็นมืออาชีพ ตอนนี้ร่องรอยของความง่วงและแอลกอฮอล์หายไปหมดแล้ว “คุณทวีมีต้นฉบับอยู่ เราสามารถประกาศสถานะสมรสของผมอย่างเป็นทางการว่า ‘หย่าร้าง’ กับบอร์ดบริหารได้ในเช้าวันพรุ่งนี้”
มีความเงียบชั่วครู่
ฉันนึกภาพคนปลายสายได้ อาจจะเป็นอรอินทร์ กำลังถามคำถาม
“ผมรู้ ผมก็แปลกใจเหมือนกันที่เธอยอมง่ายๆ” เดชพูดต่อ ด้วยน้ำเสียงที่พึงพอใจอย่างเห็นได้ชัด “เธอเป็นคน... อารมณ์อ่อนไหวเสมอ แต่ผมคิดว่าในที่สุดเธอก็เข้าใจว่านี่เป็นสิ่งที่ดีที่สุด เธอมีความคิดพิจารณามากกว่าที่ผมเคยให้เครดิตเธอ”
มีความคิดพิจารณา
เขาคิดว่าฉันกำลังมีความคิดพิจารณา
เขาไม่รู้เลยว่าฉันแค่ยอมแพ้
“ไม่ต้องห่วงนะที่รัก” เขาพูด เสียงของเขาลดลงเป็นโทนที่ใกล้ชิดและลูบไล้ที่เขาเคยใช้กับฉันคนเดียว “ทุกอย่างเป็นไปตามแผน IPO จะมีขึ้นในอีกหนึ่งเดือน ในวันนั้น ต่อหน้าคนทั้งโลก ผมจะคุกเข่าลงแล้วขอคุณแต่งงาน”
เขากำลังจะมอบคำขอแต่งงานของฉันให้เธอ
คำขอที่เขาเคยสัญญากับฉัน
“ผมรู้ ผมรู้ ผมก็รักคุณเหมือนกัน”
มีความเงียบอีกครั้ง
คำพูดต่อมาของเขาเย็นชาและเฉียบคมกว่าเดิม เจือด้วยพิษที่ทำให้เลือดของฉันเย็นเฉียบ
“เธอเหรอ ไม่ เราจะไม่มีปัญหาอะไรอีกแล้ว เอาจริงๆ นะอรอินทร์ คุณต้องเข้าใจ... ช่วงเวลาหลายปีที่ผมใช้ชีวิตอยู่กับเธอ ดิ้นรนหนีจากความยากจน... นั่นไม่ใช่ชีวิต มันคือฝันร้าย เป็นบทที่น่าอับอายที่ผมแทบรอไม่ไหวที่จะปิดมันให้สนิท”
ร่างกายของฉันเริ่มสั่นอย่างควบคุมไม่ได้
เสียงต่ำๆ ที่แหบแห้งหลุดออกมาจากลำคอของฉัน เป็นเสียงกึ่งสะอื้นกึ่งกรีดร้อง
ฉันเอามือดีๆ ปิดปาก กัดข้อนิ้วเพื่อกลั้นเสียง
ฝันร้าย
การเสียสละของฉัน ความรักของฉัน ความสาวทั้งหมดของฉัน... มันเป็นเพียงฝันร้ายที่น่าอับอายที่เขาแทบรอไม่ไหวที่จะตื่นขึ้นมา
น้ำตาไหลอาบใบหน้าของฉัน ร้อนและเงียบงัน
ความเจ็บปวดที่มือไม่มีอะไรเลย
เป็นความเจ็บปวดที่ทื่อๆ และห่างไกล
บาดแผลที่แท้จริงอยู่ในจิตวิญญาณของฉัน เป็นหลุมดำขนาดใหญ่ที่หัวใจของฉันเคยอยู่
ฉันโซซัดโซเซถอยออกจากประตู ภาพของฉันพร่ามัว
เสียงหัวเราะที่สูงและฮิสทีเรียกรีดร้องขึ้นมาจากลำคอของฉัน
เขาพูดถูก
มันคือฝันร้าย
และในที่สุดฉันก็ตื่นขึ้นมาแล้ว
---
